1 List do Koryntian 15:9 – znaczenie i zastosowanie

Paweł nie ukrywa w tym zdaniu niczego. Nazywa siebie najmniejszym spośród apostołów i mówi wprost, że nie jest godny tego miana, bo prześladował Kościół Boży. Słowa te są ciężkie, bo nie łagodzą tego, co zrobił, i nie próbują zamienić tego w drobiazg. Pozwalają jednak, by przeszłość została tam, gdzie się wydarzyła, bez udawania, że nic się nie stało. Warto zauważyć, że w tym wyznaniu nie ma rozpaczy zamykającej drogę. Paweł opisuje swoją niegodność, a w następnym wersie, w Pierwszym Liście do Koryntian 15:10, mówi, że dzięki łasce Boga jest tym, czym jest. Ten sam człowiek, który przypomina sobie swoje winy, pamięta też, kto go wezwał. Obie prawdy stoją obok siebie w jednym oddechu i żadna nie wymazuje drugiej. Może właśnie w tym leży najdelikatniejsza mądrość tego fragmentu. Bolesne wspomnienie nie musi być ostatnim słowem o człowieku, ale nie trzeba go też udawać. Paweł mówi o swoim upadku spokojnie, jakby wiedział, że Boża troska nie czeka, aż zapomni się o przeszłości, tylko przychodzi do kogoś, kto ją w sobie nosi.

W Pierwszym Liście do Koryntian 15:9 Paweł nie ukrywa przeszłości: prześladował Kościół Boży, dlatego uważa się za niegodnego miana apostoła. Jego słowa nie są jednak ogólną definicją własnej wartości ani próbą pomniejszenia znaczenia głoszonej Ewangelii. To osobiste wyznanie człowieka, który pamięta, że jego dawne czyny stały w sprzeczności z tym, do czego został powołany. Ważny jest kontekst: Paweł przypomina Koryntianom, że Ewangelia opiera się na śmierci Chrystusa za grzechy i na Jego zmartwychwstaniu, a następnie wymienia świadków, którym Chrystus się ukazał. Wśród nich umieszcza także siebie. Kontrast jest wyraźny: ten, który prześladował wspólnotę, stał się świadkiem zmartwychwstałego Chrystusa. Paweł nie przedstawia tego jako własnej zasługi. W następnym wersecie przypisuje swoją obecną tożsamość i pracę łasce Boga. Jego uznanie winy pozostaje konkretne: nazywa krzywdę, którą wyrządził, zamiast udawać, że przeszłość nie ma znaczenia. Zarazem przeszłość nie unieważnia tego, co Bóg uczynił. W tym napięciu widać sens jego świadectwa: apostolski autorytet nie opiera się na nieskazitelnej biografii, lecz na spotkaniu z Chrystusem i łasce, która przemienia winnego prześladowcę w głosiciela Ewangelii.

W 1 Liście do Koryntian 15:9 Paweł umniejsza samego siebie. Pisze: „Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodny nazywać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży”. Ten fragment nie jest zwykłą skromnością. Apostoł nie zapomina o tym, kim był przed spotkaniem ze Zmartwychwstałym, i nie udaje, że ta przeszłość nie istnieje. Wyznanie stoi tuż po wyliczeniu świadków, którym Chrystus się ukazał. Paweł ustawia siebie na końcu tej listy, a nazywając się najmniejszym, nie szuka w niej pierwszeństwa. Jego miejsce w Kościele opiera się na łasce, a nie na zasługach. Przeszłość, która wstydzi, nie przekreśla powołania, bo o powołaniu decyduje Bóg, a nie wspomnienia człowieka. Nazywając się prześladowcą, Paweł nie szuka wymówki ani litości. Mówi prawdę o sobie tak, że staje się ona świadectwem łaski. Dawne winy zostają nazwane, ale nie definiują go na zawsze. Pamięć o grzechu prowadzi tu do wdzięczności, a nie do ukrywania się. Najmocniejsze w tym wersecie jest to, że Paweł nie wypiera swojej przeszłości, a mimo to nie pozwala jej mówić ostatniego słowa.

W tym zdaniu Paweł nie łagodzi prawdy o swojej przeszłości: prześladował Kościół Boży, dlatego nie uważa się za godnego miana apostoła. Jego słowa nie są jednak końcem opowieści. Wcześniej wspomina, że zmartwychwstały Chrystus ukazał się także jemu, a zaraz potem wyznaje, że dzięki łasce Boga jest tym, kim jest. Pamięć o krzywdzie nie znika, lecz przestaje być jedynym świadectwem o człowieku. Paweł nie przedstawia własnej przemiany jako zasługi ani nie pomniejsza ciężaru dawnego czynu. Uznaje, że jego obecna służba jest owocem łaski, która nie okazała się daremna. W rozdziale poświęconym zmartwychwstaniu ta zmiana nabiera szczególnej głębi: przeszłość nie ma ostatniego słowa, bo Chrystus żyje. Pokora apostoła nie polega na zaprzeczaniu otrzymanemu powołaniu. Pozwala mu mówić prawdę o winie, a zarazem przyjąć odpowiedzialność za pracę, którą wykonuje. W tym świetle zdanie o własnej niegodności nie zamyka Pawła w dawnym życiu. Staje się częścią świadectwa o łasce: nie unieważnia ona historii, lecz otwiera ją na nową wierność.