1 List do Koryntian 15:43 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „sieje się niechwalebne – powstaje chwalebne; sieje się słabe – powstaje mocne;” przywołują obraz ziarna złożonego w ziemi. Dla kogoś, kto stoi nad grobem, ten obraz bywa bardzo ciężki, bo widać w nim przede wszystkim stratę: ciało bez blasku i bez siły, oddane ciemności. Paweł nie pomniejsza tego, co widzimy. Nazywa stan niechwalebny i słaby wprost, a dopiero potem mówi o tym, co z niego powstanie. Fragment składa się z dwóch równoległych zdań, w których przeciwieństwa stoją obok siebie bez łagodzenia. Tekst nie wyjaśnia, jak chwała i moc zostaną przywrócone, i nie zachęca, by szukać ich we własnym wysiłku. Wskazuje raczej na to, że to, co złożone w ziemi, nie jest końcem historii ciała. Ziarno w glebie wygląda na zniknięte, a jednak z niego wyrasta plon, i w tym obrazie słabość przestaje być bezsensowna. Warto też zauważyć, że w kontekście, z którego pochodzi werset, mowa jest o Bożym darze ciała, a nie o nagrodzie za zasługi. W tym widzę pociechę dla tych, którzy czują swoją słabość przy grobie lub w zmęczeniu: ograniczenie nie jest ostatnim słowem o człowieku. Ostatnie słowo należy do przemiany, którą Bóg daje w zmartwychwstaniu.

Obraz zasiewu w 1 Liście do Koryntian 15:43 opisuje przemianę, której dokona Bóg w zmartwychwstaniu. Paweł nie przeciwstawia tu złego życia dobremu ani słabej wiary silnej. Mówi o tym, co zostaje złożone w ziemi, i o tym, co powstaje: ciało zniszczalne, pozbawione chwały i mocy, zostanie wskrzeszone jako niezniszczalne, chwalebne i mocne. „Niechwalebne” nie znaczy bezwartościowe. W kontekście rozdziału chodzi o kruchość i śmiertelność obecnego ciała, które nie ma blasku opisanego przy zmartwychwstaniu. Podobnie „mocne” nie oznacza po prostu większej sprawności fizycznej. Wskazuje na życie uwolnione od zniszczenia, które teraz ogranicza ciało. To porównanie zachowuje ciągłość i różnicę: zasiew oraz powstanie należą do jednego obrazu, ale rezultat przewyższa stan początkowy. Paweł nie przedstawia zmartwychwstania jako ucieczki od cielesności. W następnym wersecie mówi o „ciele duchowym”, nie o samym duchu. Nadzieja chrześcijańska nie polega więc na tym, że śmierć jest pozorna, lecz że jej słabość nie wyznacza ostatecznego kształtu życia.

Apostoł Paweł sięga po obraz siewu, który zna każdy, kto widział pole. Ziarno wrzucone w ziemię wygląda na zniszczone i bezwartościowe. Rolnik nie widzi w nim jeszcze kłosa, a mimo to wie, że z tego, co zasiał, wyrośnie coś zupełnie innego. Według słów „sieje się niechwalebne – powstaje chwalebne; sieje się słabe – powstaje mocne;” ciało złożone w ziemi jest słabe i niechwalebne, a to, co z niego powstaje, jest mocne i chwalebne. Słowa dotyczą zmartwychwstania, czyli przyszłej przemiany ciała, a nie tego, jak człowiek czuje się w zwykłym dniu. Warto więc czytać ten fragment uważnie. Pociesza, ale nie opisuje codziennej poprawy samopoczucia. Sam obraz siewu zwraca uwagę na ciągłość. To, co zostaje zasiane, prowadzi do tego, co powstaje, a mimo to wynik jest o wiele większy niż nasiono. Apostoł nie tłumaczy szczegółowo, jak to się dzieje. Pokazuje jednak, że słabość nie ma ostatniego słowa. Przemiana należy do porządku, który wykracza poza możliwości ziarna, a także poza możliwości człowieka.

W 1 Liście do Koryntian 15:43 Paweł mówi o zmartwychwstaniu: „sieje się niechwalebne – powstaje chwalebne; sieje się słabe – powstaje mocne”. Obraz zasiewu nie opisuje jedynie końca ziemskiego życia. Wskazuje na przemianę, której sprawcą jest Bóg: ciało podległe słabości i zniszczeniu zostaje wskrzeszone do nowego życia. Nie chodzi o to, że śmierć sama w sobie staje się dobra, lecz o nadzieję, że nie ma ostatniego słowa. Wcześniejsze wersety przypominają, że Paweł przekazuje Ewangelię o Chrystusie, który umarł za grzechy, a dalszy kontekst mówi o różnorodności ciał i o ich przemianie. „Chwalebne” nie znaczy więc po prostu bardziej imponujące według ludzkiej miary. Chwała należy do życia, które Bóg podtrzymuje i odnawia. „Mocne” nie oznacza też triumfu zdobytego własnym wysiłkiem, lecz istnienie wyzwolone z kruchości, której doświadcza każdy człowiek. Ten werset nie obiecuje, że wierzący unikną cierpienia ani osłabienia w obecnym życiu. Kieruje wzrok ku przyszłości, w której Bóg nie porzuca tego, co kruche. Zasiew i powstanie pozostają tajemnicą, ale ich nadzieja opiera się na zmartwychwstaniu Chrystusa.