1 List do Koryntian 15:40 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wchodzi w rozważania o zmartwychwstaniu i pokazuje, że różnica między ciałami dotyczy ich natury, a nie tylko stopnia. Apostoł pisze: „Są ciała niebieskie i ziemskie, lecz inne jest piękno ciał niebieskich, inne – ziemskich.” Tuż wcześniej pojawia się obraz ziarna, które musi obumrzeć, zanim wyda plon. Z niego wyrasta coś nowego, a jednak nie jest to zupełnie obca roślina. Paweł nie odbiera ziemskiemu pięknu wartości. Mówi o nim tak samo poważnie jak o blasku słońca, księżyca i gwiazd, z których każda świeci inaczej, a jedna gwiazda różni się jasnością od drugiej. Czytany w tym świetle, werset uczy patrzeć na ciało z uznaniem, bez pogardy i bez ubóstwiania tego, co w nim kruche i przemijające. Dla kogoś, kto powoli żegna się ze swoim ziemskim pięknem przez chorobę albo starość, ten fragment niesie spokój. Przemijalność nie jest ostatnim słowem o człowieku, ponieważ werset zapowiada inne piękno, którego nie da się odmierzyć miarą ziemi.

Paweł nie przeciwstawia tu ciała duszy ani nie mówi, że ciało zmartwychwstałe będzie pozbawione cielesności. Wcześniejsze wersety porównują ziarno z rośliną, która z niego wyrasta, a następne wyjaśniają sens porównania: „Podobnie jest ze zmartwychwstaniem”. Obraz wskazuje zarazem na ciągłość i przemianę: Bóg daje życiu formę właściwą dla jego przyszłego istnienia. Zdanie „Są ciała niebieskie i ziemskie, lecz inne jest piękno ciał niebieskich, inne – ziemskich” poszerza argument Pawła. Stworzenie nie ma jednej postaci ani jednego rodzaju blasku. Ciała ziemskie i niebieskie różnią się, ale każde ma właściwe sobie piękno. Nie jest to katalog wartości ludzi ani podział na lepszych i gorszych; w tym kontekście różnorodność służy pokazaniu, że Bóg może nadać ciału nową, odpowiednią chwałę. To ważne wobec pytania, jak umarli mogą powstać. Paweł nie opisuje dokładnie wyglądu przyszłego ciała. Odrzuca jednak założenie, że zmartwychwstanie musi być zwykłym powrotem do obecnej, zniszczalnej kondycji. Nadzieja chrześcijańska dotyczy osoby i ciała odnowionego przez Boga. Wzmianka o niebie nie unieważnia ziemskiego życia, lecz ukazuje, że Boże dzieło przekracza jego obecne ograniczenia.

W 1 Liście do Koryntian 15:40 Paweł mówi o ciałach i ich blasku. Pisze: „Są ciała niebieskie i ziemskie, lecz inne jest piękno ciał niebieskich, inne – ziemskich”. Zdanie nie stawia ziemi przeciw niebu i nie każe pogardzać tym, co ziemskie. Stwierdza, że każde ciało ma swój porządek i swoją chwałę. Ten obraz wyrasta z pytania o zmartwychwstanie. W 1 Liście do Koryntian 15:41 Paweł pokazuje, że słońce, księżyc i gwiazdy świecą różnie, a jedna gwiazda różni się jasnością od drugiej. Różnica w blasku jest realna, a jednak żadne z tych ciał nie jest przypadkowe. Według 1 Listu do Koryntian 15:38 Bóg daje zasianemu ziarnu takie ciało, jakie zechciał. Sam wers 40 nie opisuje, na czym dokładnie polega piękno ciał niebieskich ani jak wygląda w zmartwychwstaniu. Szczegóły podają wersety 42–44, mówiąc o zniszczalnym i niezniszczalnym, słabym i mocnym. Fragment najlepiej czytać w całości, bo wtedy wyraźnie widać jego zakres. Dla zwykłych dni wynika z tego spokój. Ziemskie życie ma własne piękno i nie jest przypadkowe. Paweł jednocześnie pokazuje, że to, co widzialne, nie wyczerpuje prawdy o człowieku.

Paweł mówi o ciałach niebieskich i ziemskich, by ukazać, że Boże stworzenie nie ma jednego rodzaju piękna. Każde ciało ma właściwy sobie blask. Niebo nie jest kopią ziemi, a ziemia nie musi udawać nieba, by mieć wartość. W tym rozróżnieniu jest miejsce na różnorodność bez pogardy i na piękno, którego nie mierzy się jedną miarą. Obraz wpisuje się w szerszą myśl o zmartwychwstaniu. Paweł porównuje je do ziarna, które zostaje zasiane, a potem otrzymuje od Boga właściwe sobie ciało. Dalej mówi, że zasiewane jest zniszczalne, a powstaje niezniszczalne. Werset o różnych ciałach nie opisuje więc szczegółowo przyszłego życia; przygotowuje do uznania, że przemiana w zmartwychwstaniu może zachować ciągłość życia, a zarazem przynieść postać, której teraz nie znamy. Jak różne są światło słońca i blask gwiazd, tak Boże dzieło nie musi powtarzać obecnej formy, by pozostać Jego dziełem. Nadzieja nie polega na tym, że doczesność zostanie po prostu przedłużona. Otwiera się na przyszłość, w której Bóg nada życiu nowe, właściwe mu piękno.