1 List do Koryntian 15:39 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment, „1 List do Koryntian 15:39”, pojawia się w środku dłuższego wywodu o zmartwychwstaniu, który Apostoł Paweł prowadzi w odpowiedzi na pytanie o to, w jakim ciele ludzie powstaną. Zanim przejdzie do przyszłości, spokojnie zauważa, że ciała istot żyjących są różne: inne mają ludzie, inne zwierzęta, a jeszcze inne ptaki i ryby. Ta prosta obserwacja z codziennego świata staje się punktem wyjścia dla dalszych myśli. Jest w niej coś bliskiego. Ludzkie ciało, z całym swoim zmęczeniem, bólem i drżeniem w chwilach lęku, pozostaje ciałem człowieka i nie jest niedoskonałą kopią innej istoty. Werset nie porównuje go z ciałami ptaków i ryb ani nie ustawia ich w hierarchii. Po prostu nazywa różnorodność, która należy do porządku stworzenia. Dla kogoś, kto niesie smutek również w ciele, może to być cicha ulga. Paweł nie pomija słabości, o której mówi w dalszej części rozdziału, ale wskazuje, że każda forma życia ma swoją postać i swoje miejsce. W tym krótkim zdaniu ciało zostaje uznane za pełną, własną formę życia, która ma znaczenie także wtedy, gdy jest zmęczona.

Pytanie o zmartwychwstanie może zakładać, że ciało przyszłego życia musi być po prostu kopią obecnego. W 1 Liście do Koryntian 15:39 Paweł przywołuje różnorodność stworzenia: ciała ludzi, zwierząt, ptaków i ryb nie są jednakowe. To obserwacja, która poszerza wyobraźnię, ale sama nie opisuje jeszcze, jak będzie wyglądało ciało zmartwychwstałe. Ważny jest tok argumentu. Paweł odpowiada na pytanie, w jakim ciele ukazują się umarli, i pokazuje, że cielesność nie oznacza jednego, niezmiennego rodzaju ciała. W kolejnych wersetach rozszerza obraz o ciała ziemskie i niebieskie, a następnie porównuje obecną i przyszłą kondycję człowieka: zniszczalność ustępuje niezniszczalności, słabość mocy. Werset 39 przygotowuje więc tę myśl, zamiast samodzielnie rozstrzygać wszystkie szczegóły zmartwychwstania. Nie chodzi też o hierarchię wartości, w której jeden rodzaj stworzenia miałby być nieważny. Różnice służą Pawłowi jako dowód, że Bóg nie jest ograniczony do jednego wzoru cielesności. Nadzieja zmartwychwstania nie polega na prostym przywróceniu obecnego życia, lecz na przemianie, której charakter Paweł objaśnia dalej. Przyroda dostarcza mu analogii, nie pełnego planu przyszłego ciała.

Apostoł nie opisuje tu jeszcze zmartwychwstania. Najpierw pokazuje, że w stworzeniu Bożym nie ma jednego wzoru na ciało. „Nie wszystkie ciała są takie same: inne są ciała ludzi, inne zwierząt, inne wreszcie ptaków i ryb.” Wymienia cztery grupy istot żywych, a każda ma własną budowę i własne miejsce w stworzeniu. Ta różnorodność nie jest chaosem. Gdy w polu rośnie pszenica, a w ogrodzie krzew róży, nikt nie uważa, że jedna roślina jest błędem drugiej. Nikt też nie oczekuje, że ryba będzie latać, a ptak pływać jak ryba. Wszystko to pochodzi od tego samego Stwórcy, który porządkuje świat z mądrością. Ta myśl ma znaczenie w rozmowie o zmartwychwstaniu. Jeśli Bóg daje życie w tak wielu formach, to nasze wyobrażenie o ciele nie może być miarą Jego działania. Werset 39 prowadzi raczej do pokory wobec tajemnicy niż do szczegółowych wniosków, których ten fragment nie podaje. Ten sam Bóg, który ukształtował tak różne rodzaje istnienia, zna także drogę tego, co zostanie przemienione.

W 1 Liście do Koryntian 15:39 Paweł przypomina, że stworzenie nie mieści się w jednym wzorze: „Nie wszystkie ciała są takie same: inne są ciała ludzi, inne zwierząt, inne wreszcie ptaków i ryb”. Ciało nie jest przypadkowym dodatkiem do życia. Należy do różnorodnego porządku, który Bóg powołał do istnienia. W tym rozdziale słowa te odpowiadają na pytanie, jak zmartwychwstają umarli. Paweł nie twierdzi, że ludzkie ciało jest takie jak ciało zwierzęcia czy ptaka. Pokazuje, że już w znanym świecie istnieją rozmaite rodzaje ciał; dlatego sama odmienność nie czyni zmartwychwstania niepojętym. Dalej rozwija obraz ziarna: Bóg daje mu ciało, jakiego zechciał, a zmartwychwstanie oznacza przemianę od zniszczalności ku niezniszczalności. Jest w tym nadzieja, która nie gardzi tym, co cielesne. Wiara w życie wieczne nie sprowadza zbawienia do ucieczki duszy ze świata materii. Paweł kieruje wzrok ku Bożemu dziełu, w którym życie otrzymuje nową postać. Różnorodność ciał staje się świadectwem, że Stwórca nie jest ograniczony do jednego sposobu istnienia.