1 List do Koryntian 15:38 – znaczenie i zastosowanie

Paweł odpowiada tu na pytanie, które pada przy grobie: w jakim ciele się ukazują zmarli? Nie daje szczegółowego opisu, lecz sięga po obraz ziarna. Ziarno wrzucone w ziemię nie wygląda jeszcze jak kłos, a mimo to zawiera w sobie zapowiedź czegoś innego. Ten obraz pokazuje, że to, co zasiane, nie jest jeszcze tym, co wzejdzie. Najbardziej poruszające w słowach „Bóg zaś daje mu takie ciało, jakie zechciał; każdemu z nasion właściwe.” jest to, że mowa o Bożym darze i Bożej woli. Paweł nie opisuje kształtu tego ciała, lecz mówi o tym, kto je daje. Bóg kształtuje to, czego jeszcze nie widać, i nadaje każdemu ziarnu formę właściwą dla niego. Werset nie zaspokaja wszystkiej ciekawości, ale daje spokojniejsze miejsce dla tej tajemnicy. Pod ziemią, której nie widać, trwa wzrost, a jego kierunek należy do Boga. Ziarno nie musi znać kształtu, który przyjmie, by mieć w ziemi wszystko, czego potrzebuje. W tym obrazie tajemnica nie przestaje być tajemnicą, ale przestaje być pusta.

Pytanie o zmartwychwstanie łatwo sprowadzić do tego, czy umarli powrócą w dokładnie takim samym ciele, jakie mieli wcześniej. Paweł odpowiada obrazem ziarna: to, co zostaje zasiane, nie jest jeszcze postacią, która później z niego wyrasta. Werset 38 wskazuje na Boga jako sprawcę tej przemiany: „Bóg zaś daje mu takie ciało, jakie zechciał; każdemu z nasion właściwe”. Nie chodzi więc o odtworzenie obecnego życia bez zmian. W dalszym porównaniu Paweł podkreśla różnorodność ciał, a następnie odnosi obraz do zmartwychwstania: to, co zniszczalne, powstaje jako niezniszczalne. Zarazem ziarno nie jest obojętne wobec tego, co z niego wyrasta. Obraz zachowuje ciągłość między zasiewem a przyszłym ciałem, ale nie utożsamia ich postaci. To ważne rozróżnienie: nadzieja chrześcijańska nie polega na tym, że śmierć nie ma znaczenia ani że ciało jest nieistotną powłoką. Paweł mówi o realnym zmartwychwstaniu, którego kształtu nie wyznacza sama materia poddana rozkładowi. Ostateczna postać życia zależy od Boga, który daje ciału właściwe mu istnienie.

Pierwszy List do Koryntian 15:38 mówi, że to Bóg nadaje ciału kształt. Paweł posługuje się obrazem ziarna. Siewca nie decyduje, jak wyrośnie zasiane nasienie, ponieważ otrzymuje ciało, które Bóg wybrał. Każde nasienie ma swoją właściwą postać. Ta myśl uczy pokory wobec zamiaru Stwórcy. Słowo „zechciał” wskazuje na Bożą wolę, a nie na przypadek ani na ludzkie obliczenia. Apostoł nie opisuje szczegółów przyszłego ciała. Mówi jedynie, że jego postać należy do Boga i odpowiada zamysłowi, który przewyższa nasze wyobrażenia. Paweł zaczyna od zwyczajnej obserwacji. Rolnik wrzucający ziarno w bruzdy nie widzi jeszcze żniw, a mimo to wie, że wzejdzie roślina właściwa dla danego nasienia. W tym samym wywodzie apostoł wymienia ciała ludzi, zwierząt, ptaków i ryb, a także ciała niebieskie i ziemskie. Różnorodność nie jest tu oznaką niższości ani pomyłki. Każde ciało ma kształt i blask właściwy sobie, a jego porządek pochodzi od Stwórcy. Ten obraz łączy codzienne doświadczenie z nadzieją na zmartwychwstanie, bo Bóg, który prowadzi wzrost ziarna, jest tym samym, który przywróci życie umarłym.

Paweł odpowiada na pytanie o zmartwychwstanie, odwołując się do obrazu ziarna. To, co zostaje zasiane, nie jest jeszcze postacią, którą przyjmie później. Życie nie wyrasta z samego ziarna według ludzkiego planu: „Bóg zaś daje mu takie ciało, jakie zechciał; każdemu z nasion właściwe”. W tym obrazie jest ciągłość, ale także przemiana. Ziarno nie pozostaje takie, jakim było w chwili siewu. Podobnie chrześcijańska nadzieja nie polega na tym, że śmierć jest pozorem albo że przyszłe ciało będzie po prostu kopią obecnego. Paweł mówi o zmartwychwstaniu umarłych i o ciele, które Bóg powołuje do życia. Nie odsłania jego wszystkich szczegółów; wskazuje na sprawcę i źródło tej nadziei. Słowo „właściwe” przypomina, że Bóg nie daje życia bezkształtnego ani przypadkowego. Ziarno nie zna kształtu rośliny, która z niego wyrośnie. Obietnica Pawła nie usuwa tajemnicy śmierci, lecz powierza jej kres Bogu, który daje ciału nową postać.