1 List do Koryntian 15:35 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł odpowiada teraz na poważny zarzut wobec nauki o zmartwychwstaniu umarłych. Formułuje go tak: „Jak są wskrzeszani umarli? I w jakim ciele przychodzą?” (Pierwszy List do Koryntian 15:35). Zarzut składa się z dwóch części. Pierwsza dotyczy tego, jak umarli mogą w ogóle powstać z martwych, jakby było to niemożliwe i przekraczało moc Boga. Takie wątpliwości były powszechne wśród pogan, a saduceusze zdawali się myśleć podobnie.

Paweł uznaje ten zarzut za niemądry. Zwraca uwagę na coś, co ludzie widzą każdego roku: obumieranie i odradzanie się ziarna. „To, co siejesz, nie ożyje, jeśli najpierw nie obumrze” (Pierwszy List do Koryntian 15:36). Ziarno musi najpierw się rozłożyć, zanim znowu wyrośnie. Dlaczego więc ktoś miałby uważać, że umarły nie może znów żyć dzięki tej samej mocy, która co roku przywraca życie obumarłemu ziarnu? Wątpienie w moc Boga, który może wskrzesić umarłych, jest niemądre, skoro wszędzie wokół widzimy jej przejawy.

Następnie Paweł przechodzi do drugiego pytania, które wynika raczej z ciekawości niż z niewiary. Zaczyna od stwierdzenia, że ziarno zasiane w ziemi nie jest takie samo jak roślina, która z niego wyrasta. Jest tylko nagim ziarnem, na przykład pszenicy albo jęczmienia. Bóg jednak daje mu takie ciało, jakie sam wybiera, i każdemu rodzajowi ziarna właściwą mu postać. Nie rozumiemy dokładnie, jak to się dzieje, ale widzimy, że ziarno ulega przemianie. Podobnie umarli zostaną wskrzeszeni i po śmierci znów będą żyć w ciałach.

Paweł pokazuje też, jak wielka różnorodność istnieje już wśród ciał stworzonych przez Boga. Nie każde ciało jest takie samo: inne jest ciało człowieka, inne zwierząt, inne ryb, a jeszcze inne ptaków (Pierwszy List do Koryntian 15:39). Różnią się także ciała niebieskie i ziemskie, bo każdy ich rodzaj ma właściwą sobie chwałę. Ciała ziemskie nie są przystosowane do życia w niebie, a ciała niebieskie do życia na ziemi. Różnorodność istnieje nawet wśród ciał niebieskich: słońce ma inną chwałę, księżyc inną, a gwiazdy jeszcze inną; także jedna gwiazda różni się chwałą od drugiej (Pierwszy List do Koryntian 15:41).

Wszystko to pomaga nam zrozumieć zmartwychwstanie. Bóg z pewnością może wskrzesić umarłych i przystosować ich ciała do życia w niebie, tak jak stwarza różne rodzaje ciał i różne rośliny z materii. Ta sama moc, dzięki której w stworzeniu istnieje tak wielka różnorodność, może również wskrzesić umarłych. Myśl Pawła jest jasna: skoro Bóg może stworzyć tak różne ciała, może też nadać nową chwałę naszym martwym ciałom.

Paweł przechodzi teraz bezpośrednio do zmartwychwstania: „Tak też jest ze zmartwychwstaniem umarłych” (Pierwszy List do Koryntian 15:42). Ciało powstaje przemienione, jak roślina wyrastająca z ziarna, które obumarło w ziemi. Nie będzie już ciałem ziemskim, lecz niebiańskim, a chwała jednego ciała wskrzeszonego do życia będzie się różnić od chwały innego, tak jak jedna gwiazda różni się od drugiej.

Paweł wskazuje cztery cechy tej przemiany. Po pierwsze, ciało jest zasiewane w zniszczalności, a wskrzeszane w niezniszczalności. Pogrzeb przypomina zasiewanie ziarna w ziemi. Nasze obecne ciała ulegają rozkładowi i wracają do prochu, ale ciało zmartwychwstałe już nigdy nie będzie podlegać zniszczeniu. Po drugie, jest zasiewane w poniżeniu, a wskrzeszane w chwale. W śmierci nasze ciało jest nędzne i bezsilne, lecz przy zmartwychwstaniu zostanie obdarzone czcią i upodobnione do chwalebnego ciała Chrystusa. Po trzecie, jest zasiewane w słabości, a wskrzeszane w mocy. W śmierci ciało jest bezsilne, ale po wskrzeszeniu będzie pełne życia, siły i trwałej energii. Po czwarte, jest zasiewane jako ciało naturalne, przystosowane do obecnego życia i jego niższych przyjemności, a zostanie wskrzeszone jako ciało duchowe.

Nie oznacza to, że ciało stanie się duchem albo przestanie być ciałem. Paweł mówi o różnicy między nimi. Ciało zmartwychwstałe nadal będzie ciałem, ale zostanie w pełni przystosowane do życia w niebie i będzie kierowane przez Ducha, a nie przez potrzeby obecnego życia.

Przy zmartwychwstaniu otrzymamy ciała oczyszczone i udoskonalone w najwyższym stopniu. Będą lekkie i zwinne. Nie staną się duchami, lecz będą przystosowane do wiecznego życia z udoskonalonymi duchami. Dlaczego miałoby się wydawać, że Bogu trudniej wskrzesić niezniszczalne, chwalebne, żywe i duchowe ciała z pozostałości tych słabych, zniszczalnych, martwych ciał podlegających śmierci, niż najpierw stworzyć materię z niczego, a potem z tej samej materii powołać do istnienia tak wiele różnych stworzeń w niebie i na ziemi? Dla Boga wszystko jest możliwe, więc i to nie może być niemożliwe.

Paweł wyjaśnia tę myśl, porównując pierwszego Adama z drugim Adamem. Jest ciało naturalne i ciało duchowe, a apostoł zestawia je ze sobą na kilka sposobów. Obecnie mamy ciało naturalne, ciało, które posiadamy na tym świecie dzięki pierwszemu Adamowi. Podobnie oczekujemy ciała duchowego od drugiego Adama, Chrystusa. Odpowiada to bardzo różnym rolom tych dwóch ludzi.

Pierwszy Adam stał się istotą żyjącą: stworzeniem podobnym do nas, zdolnym przekazywać życie istotom takim jak on i dawać im naturę oraz ciało podobne do własnego, lecz nic ponad to. Drugi Adam, Chrystus, jest Duchem ożywiającym. On jest zmartwychwstaniem i życiem (Ewangelia Jana 11:25). Ma życie w sobie i daje je, komu chce (Ewangelia Jana 5:20; Ewangelia Jana 5:21). Pierwszy człowiek pochodził z ziemi i został uczyniony z ziemi, dlatego jego ciało było przystosowane do świata, w którym żył. Drugi Adam jest natomiast Panem z nieba: Tym, który zstąpił z nieba i daje światu życie (Ewangelia Jana 6:33), Tym, który zstąpił z nieba i jednocześnie był w niebie (Ewangelia Jana 3:13), Panem nieba i ziemi. Skoro pierwszy Adam mógł przekazywać ciała naturalne, podlegające życiu ziemskiemu, czy drugi Adam nie może uczynić naszych ciał duchowymi?

Najpierw musimy otrzymać od pierwszego Adama ciała naturalne, a dopiero potem od drugiego ciała duchowe (Pierwszy List do Koryntian 15:49). Najpierw musimy nosić obraz człowieka ziemskiego, a potem obraz człowieka niebiańskiego. Taki porządek ustanowił Bóg. Najpierw otrzymujemy od pierwszego Adama słabe, kruche i śmiertelne ciała, a dopiero później, dzięki ożywiającej mocy drugiego Adama, ciała żywe, duchowe i nieśmiertelne. Musimy umrzeć, zanim będziemy mogli żyć już na zawsze.

Jeśli jednak należymy do Chrystusa i prawdziwie w Niego wierzymy, pewność, że otrzymamy ciała duchowe, jest równie wielka jak pewność, że teraz mamy ciała naturalne. Obecnie jesteśmy podobni do pierwszego Adama: jesteśmy ziemscy i nosimy jego obraz. Wtedy będziemy podobni do drugiego Adama, otrzymamy ciała podobne do Jego ciała, niebiańskie, i będziemy nosić Jego obraz. Z pewnością mamy nosić jeden obraz, tak jak już nosiliśmy drugi. A zatem tak samo pewne, jak to, że mieliśmy ciała naturalne, jest to, że będziemy mieć ciała duchowe. Umarli w Chrystusie nie tylko powstaną z martwych, lecz zostaną wskrzeszeni w tej chwalebnej przemianie.

Paweł podsumowuje powód tej przemiany: ciało i krew nie mogą odziedziczyć królestwa Bożego, a to, co zniszczalne, nie może odziedziczyć tego, co niezniszczalne (Pierwszy List do Koryntian 15:50). Ciało naturalne składa się z ciała i krwi, kości, mięśni, nerwów, żył, tętnic i płynów. Dlatego podlega zniszczeniu: ulega rozpadowi, gnije i wraca do prochu. Nic takiego nie może odziedziczyć nieba, bo oznaczałoby to, że zniszczalność dziedziczy niezniszczalność, co jest niemal wewnętrzną sprzecznością. Dziedzictwo niebiańskie jest niezniszczalne i nie przemija (Pierwszy List Piotra 1:4). Jak ciało i krew, które podlegają zniszczeniu i przemijaniu, mogłyby je posiąść?

Zanim więc ciało będzie mogło otrzymać niebiańskie dziedzictwo, musi zostać przemienione w coś, co trwa na zawsze. Chodzi o to, że gdy święci powstaną z martwych, ich ciała ulegną wielkiej przemianie i będzie to przemiana na lepsze. Teraz są zniszczalnym ciałem i krwią. Wtedy będą niezniszczalnymi, chwalebnymi i duchowymi ciałami, przystosowanymi do niebiańskiego świata, w którym będą żyć na zawsze i otrzymają wieczne dziedzictwo.