1 List do Koryntian 15:32 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają z głębokiego zmęczenia. Paweł wspomina walkę w Efezie, czyli niebezpieczeństwa, które wystawiały go na ryzyko z godziny na godzinę, i pyta wprost, jaki z tego pożytek, skoro zmarli nie zmartwychwstają. Z tego pytania wyziera ciężar, który łatwo zamienia się w rezygnację. Gdy wysiłek traci sens, serce chętnie sięga po najprostszą ulgę, a ta bywa krótka i pusta. Słowa „jedzmy i pijmy, bo jutro umrzemy” (1 List do Koryntian 15:32) brzmią jak ucieczka w chwilową przyjemność, która ma zagłuszyć pytanie o cel. Najbardziej poruszające jest to, że Paweł nie ukrywa własnego kosztu. Wyznaje, że każdego dnia umiera (1 List do Koryntian 15:31), i właśnie w tym przyznaniu słychać bliskość. Ktoś, kto zna cenę wierności, nie udaje, że jej nie ma, a jednocześnie nie pozwala, by ta cena odebrała mu sens. Sam apostoł wkrótce mówi o ziarnie, które najpierw obumiera, zanim zacznie rosnąć (1 List do Koryntian 15:36). Fragment nie obiecuje, że zmęczenie samo się rozwiąże. Pokazuje jednak, że pytanie o sens nie zostaje bez odpowiedzi, bo cały piętnasty rozdział prowadzi ku zmartwychwstaniu, które nadaje wysiłkowi znaczenie wykraczające poza jeden dzień.

W 1 Liście do Koryntian 15:32 Paweł prowadzi rozumowanie warunkowe: jeśli umarli nie zmartwychwstają, narażanie życia traci sens, a rozsądną odpowiedzią wydaje się korzystanie z chwili, bo śmierć kończy wszystko. Słowa „jedzmy i pijmy” przywołują logikę życia ograniczonego do doczesności; Paweł nie przedstawia jej jako swojej zachęty, lecz pokazuje, do jakiego wniosku prowadzi zaprzeczenie zmartwychwstaniu. Wzmianka o walce z dzikimi zwierzętami w Efezie jest trudna do rozstrzygnięcia. Może opisywać rzeczywiste niebezpieczeństwo albo obrazowo oddawać skrajne zagrożenie; sam werset nie pozwala ustalić tego z pewnością. Ważny jest argument: Paweł przywołuje ryzyko, by pokazać, że jego zaangażowanie ma sens tylko w świetle nadziei zmartwychwstania. W całym rozdziale stawką nie jest abstrakcyjna teoria o życiu po śmierci, lecz prawda o Chrystusie i przyszłości zmarłych. Jeśli zmartwychwstania nie ma, chrześcijańska nadzieja i codzienna wierność tracą podstawę. Jeśli jednak Bóg wskrzesi umarłych, wybory podejmowane ze względu na Ewangelię nie są daremnym wysiłkiem. Na tym polega ciężar Pawłowego warunku.

W 1 Liście do Koryntian 15:32 Paweł zadaje proste pytanie: jeżeli walka z dzikimi zwierzętami w Efezie miała służyć tylko ludziom, to jaki z niej pożytek? Cały ciężar tej myśli opiera się na jednym warunku: skoro zmarli nie zmartwychwstają. Apostoł nie rozwija tu teorii o przyjemnościach. Pokazuje, jak wygląda życie, gdy zabraknie nadziei na zmartwychwstanie. Wniosek w słowach „jedzmy i pijmy, bo jutro umrzemy” ma krótki horyzont. Kto uważa, że wszystko kończy się na grobie, zwykle mierzy wartość dnia tym, co da się wziąć od razu. Kto wierzy w zmartwychwstanie, może wybrać wierność, która kosztuje, bo jej sens nie kończy się przy najbliższej korzyści. Paweł w wersetach 30 i 31 mówi o wystawianiu się na niebezpieczeństwo każdej godziny i o tym, że każdego dnia umiera. Ta codzienność nie jest ozdobą jego listu. Wynika z przekonania, że przyszłość należy do Boga. Fragment nie obiecuje ochrony przed cierpieniem. Pokazuje raczej, że ofiara i nadzieja mogą iść razem i że to właśnie zmartwychwstanie nadaje ofierze znaczenie. Pytanie o pożytek nie jest więc tylko pytaniem o przeszłość apostoła. Dotyczy każdego, kto zastanawia się, po co warto wytrwać przy tym, co słuszne.

Słowa Pawła stawiają przed czytelnikiem prostą, ale wymagającą konsekwencję: jeśli umarli nie zmartwychwstają, narażanie życia dla Ewangelii traci sens, a pozostaje korzystać z tego, co przynosi dzień. „Jedzmy i pijmy” nie brzmi tu jak pochwała radości, lecz jak wniosek z życia zamkniętego w granicach śmierci. W rozdziale Paweł przypomina, że głoszona przez niego Ewangelia obejmuje śmierć Chrystusa i nadzieję zmartwychwstania. Wspomina też o niebezpieczeństwach, którym sam stawia czoła. Jego pytanie o walkę z dzikimi zwierzętami w Efezie odsłania stawkę: wiara w zmartwychwstanie nie jest dodatkiem do doczesności, ale nadaje kierunek życiu, które może kosztować. Obraz zasianego ziarna, przywołany kilka wersetów dalej, pomaga uchwycić tę nadzieję: obumieranie nie musi być ostatnim słowem. Nie oznacza to, że każda strata otrzyma łatwe wyjaśnienie ani że cierpienie przestaje boleć. Paweł mówi o czymś głębszym: śmierć nie zamyka przyszłości Boga. Dlatego chrześcijańska nadzieja nie odwraca wzroku od życia dzisiaj. Uwalnia je od konieczności, by wszystko zdążyło się spełnić przed jutrem.