1 List do Koryntian 15:31 – znaczenie i zastosowanie

W tym zdaniu łączą się dwie rzeczy, które zwykle trudno utrzymać obok siebie: codzienne umieranie i chluba. Apostoł Paweł nie opisuje swojego trudu jak ciężaru, który trzeba po prostu znieść. Mówi o nim w kontekście ludzi, których kocha i z których jest dumny w Chrystusie. Słowa „Zapewniam was, przez chlubę, jaką mam z was w Jezusie Chrystusie, naszym Panu, że każdego dnia umieram” brzmią jak wyznanie zmęczenia, a zarazem jak wyraz głębokiej więzi. Kontekst z 1 Listu do Koryntian 15:30 pokazuje, że nie jest to jednorazowe napięcie. Paweł pisze o wystawianiu się na niebezpieczeństwo każdej godziny, czyli o życiu, w którym trud nie ustaje. Mimo to jego wypowiedź nie zamyka się w żalu. Słychać w niej troskę o wspólnotę i radość z tego, co w niej trwa. Warto zauważyć, że apostoł nie stawia siebie w centrum. Jego zmaganie ma adresatów, a jego duma wiąże się z tym, co Chrystus czyni w ludziach, a nie z własnych zasług. Ten werset przypomina, że troska o drugiego człowieka bywa kosztowna, a mimo to może stać się źródłem prawdziwej radości.

W 1 Liście do Koryntian 15:31 Paweł mówi o codziennym „umieraniu” jako o rzeczywistości własnego życia, nie o dosłownej śmierci każdego dnia. Werset następny łączy tę myśl z narażaniem się na niebezpieczeństwo, a dalszy argument stawia sprawę jasno: jeśli umarli nie zmartwychwstają, takie ryzyko traci sens. Nadzieja zmartwychwstania nie usuwa więc cierpienia ani zagrożenia; nadaje im miejsce w większej perspektywie. Znaczące jest też, że Paweł wiąże swoje zapewnienie z chlubą, jaką ma z Koryntian „w Jezusie Chrystusie, naszym Panu”. Nie przedstawia wytrwałości jako osobistego osiągnięcia oderwanego od wiary wspólnoty. Jego więź z Koryntianami i powód do dumy są zakorzenione w Chrystusie. Ten werset należy czytać w ramach rozdziału o zmartwychwstaniu, nie jako pochwałę cierpienia dla niego samego. Paweł nie mówi, że niebezpieczeństwo dowodzi słuszności wiary. Pokazuje raczej, że jego codzienna gotowość na stratę byłaby niezrozumiała, gdyby śmierć miała ostatnie słowo. W centrum stoi zatem nie śmierć, lecz nadzieja, która pozwala dochować wierności mimo realnego ryzyka.

Paweł pisze te słowa w środku wywodu o zmartwychwstaniu. Zanim wspomni o niebezpieczeństwach, składa zapewnienie, że jego chluba z wiernych w Koryncie ma swoje źródło w Jezusie Chrystusie, naszym Panu (1 List do Koryntian 15:31). Apostoł chlubi się tymi, którzy przyjęli Ewangelię i w niej trwają. Najmocniejsze w tym wersecie są słowa: „że każdego dnia umieram”. Brzmią dramatycznie, ale opisują zwykłe życie. Każdy dzień wymaga oddania własnych planów, wygody i pragnień na rzecz Ewangelii. Osoba, która rezygnuje z pochwały za cudzą pracę, albo ktoś, kto nie odpowiada złością na krzywdę, w praktyce przeżywa tę samą codzienną śmierć dla siebie. Werset nie mówi jednak, że zmartwychwstanie zależy od ludzkiego wysiłku. Codzienne umieranie jest odpowiedzią na to, co Bóg już uczynił w Chrystusie, a nie warunkiem zbawienia. Dlatego Paweł może mówić o tym spokojnie, z nadzieją, a nie z lękiem przed każdym dniem. Chluba ma sens wtedy, gdy prowadzi do Chrystusa.

„Każdego dnia umieram” brzmi jak słowo człowieka, który nie odwraca wzroku od ceny swojej drogi. W najbliższym kontekście Paweł mówi o niebezpieczeństwie, na jakie wystawia się ze względu na głoszenie Ewangelii. Nie opisuje pragnienia śmierci ani pogardy dla życia. Jego argument jest skierowany ku zmartwychwstaniu: jeśli umarli nie powstaną, takie ryzyko traci sens, a pozostaje jedynie: „jedzmy i pijmy”. W tym zdaniu jest nie tylko osobista odwaga. Paweł łączy ją z chlubą, jaką ma z Koryntian w Jezusie Chrystusie. Wspólnota nie jest jego własnością ani osiągnięciem; jej znaczenie wyrasta z więzi z Chrystusem, który umarł i którego zmartwychwstanie stanowi nadzieję całego rozdziału. Codzienne „umieranie” może oznaczać gotowość ponoszenia kosztu wierności, gdy bezpieczeństwo, uznanie lub wygoda nie są najważniejszym kryterium. Nie jest to wezwanie do szukania cierpienia. Wierność może kosztować także w zwyczajnych wyborach, gdy ktoś trwa przy prawdzie lub nie porzuca drugiego człowieka mimo trudności. Paweł przypomina, że życie nie kończy się na tym, co można ocalić tu i teraz. Nadzieja zmartwychwstania nadaje sens odwadze, ale nie czyni śmierci dobrem samym w sobie.