1 List do Koryntian 15:28 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka długi wywód o zmartwychwstaniu i pokazuje, dokąd zmierza historia zbawienia. Apostoł opisuje chwilę, w której Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko. W 1 Liście do Koryntian 15:27 zaznacza, że wyjątkiem jest właśnie ten, który wszystko poddał. Zakończenie brzmi spokojnie: „aby Bóg był wszystkim we wszystkich”. Nic w tym obrazie nie stoi między Bogiem a stworzeniem. Jest w tym coś bardzo kojącego dla serca, które zna chwile, gdy wszystko wydaje się rozproszone i niedokończone. Paweł mówi o przyszłości, do której zmierza świat. Ten kierunek ma znaczenie, bo wskazuje na Boga, który nie zostawia historii samej sobie. Werset nie obiecuje, że każde trudne doświadczenie zostanie rozwiązane tu i teraz. Ukazuje cel, w którym Bóg staje się wszystkim. Słowo „poddane” brzmi w tym miejscu łagodnie, ponieważ opisuje ład, w którym wszystko odnajduje swoje miejsce wobec Boga. Nasze lęki, straty i zmagania nie są ostatnim słowem tej historii. Ostatnim słowem pozostaje obecność Boga, który staje się wszystkim we wszystkich.

Werset 28 domyka obraz królowania Chrystusa, który Paweł rozwija w poprzednich zdaniach: Chrystus pokonuje przeciwników, a ostatnim z nich jest śmierć. Jego panowanie nie kończy się jednak na zwycięstwie nad wrogami. Wszystko zostaje poddane Bogu, a Syn sam poddaje się Ojcu, „aby Bóg był wszystkim we wszystkich”. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu poddania i niższości. Werset mówi o porządku działania: Ojciec powierza Synowi władzę, a Syn doprowadza królowanie do celu i oddaje je Ojcu. Sam w sobie nie rozstrzyga wszystkich pytań o relację Ojca i Syna ani nie stwierdza, że Syn przestaje być równy Ojcu. Chrześcijańskie tradycje różnie wyjaśniają te kwestie, lecz czytają ten fragment w świetle całego świadectwa o Chrystusie. Wyrażenie „Bóg był wszystkim we wszystkich” wskazuje na spełnienie Bożego panowania, a nie na zatarcie różnicy między Bogiem a stworzeniem. W kontekście zmartwychwstania oznacza kres śmierci i wszelkiego sprzeciwu wobec Boga. Nadzieja Pawła nie opiera się na ludzkim postępie, lecz na zwycięstwie Chrystusa, które prowadzi całe stworzenie ku Bożemu porządkowi.

Ten werset zamyka wywód o królowaniu Chrystusa. Apostoł opisuje moment, w którym „wszystko zostanie Mu poddane”, a potem idzie krok dalej: wtedy „i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich”. Władza nie kończy się zatem na zwycięstwie. Ma prowadzić do celu, którym jest Boża obecność we wszystkim. Wersety 24 do 27 mówią, że Ojciec jest tym, który wszystko poddał. Tekst nie opisuje utraty godności Syna, lecz Jego oddanie władzy Ojcu. Chrześcijanie różnie rozkładają akcenty, czytając te słowa, i warto zachować tę różnicę wyraźnie, zamiast ją wygładzać. Praktyczny sens tego fragmentu dotyczy tego, po co ktoś w ogóle ma wpływ. Osoba, która gromadzi wpływy w rodzinie, w pracy czy we wspólnocie, łatwo zapomina o celu. Werset stawia inne kryterium: władza ma prowadzić do tego, by Bóg był obecny w tym, co się dzieje. Ten koniec nie jest chłodnym porządkiem spraw. Jest wypełnieniem, w którym wszystko, co ludzkie, odnajduje swoje miejsce w Bogu.

W 1 Liście do Koryntian 15:28 Paweł ukazuje kres dzieła Chrystusa: wszystko zostaje poddane Synowi, a Syn poddaje się Ojcu, aby „Bóg był wszystkim we wszystkich”. Nie opisuje tu porażki Syna ani utraty Jego godności. Wskazuje na spełnienie królowania, które prowadzi do pełni Bożego panowania. Ten werset należy do rozważań o zmartwychwstaniu i pokonaniu śmierci, nazwanej wcześniej ostatnim wrogiem. Nadzieja Pawła nie jest więc ucieczką od doczesności. Nadaje wagę wytrwałości, także wtedy, gdy wierność kosztuje, bo śmierć nie ma pozostać ostatnim słowem. Obraz poddania może budzić pytania o relację Ojca i Syna. W tym fragmencie mówi jednak przede wszystkim o porządku Bożego dzieła: Syn doprowadza wszystko do celu, a chwała należy do Boga. Chrześcijanie różnie objaśniają te słowa w świetle nauki o Trójcy, dlatego warto nie sprowadzać ich do ludzkiej hierarchii. „Wszystkim we wszystkich” jest obietnicą pełni, nie samotnego triumfu. To wizja stworzenia, w którym nic nie pozostaje poza Bożym panowaniem, a życie zmartwychwstałych ma swój ostateczny dom w Bogu.