1 List do Koryntian 15:27 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł pisze tu o królowaniu, które ma ostatecznie poddać wszystko Chrystusowi, a w tym zdaniu słychać coś łagodnego. Wers mówi, że „wszystko bowiem rzucił pod stopy Jego”, a jednak ten, kto tej władzy udzielił, pozostaje poza kręgiem poddanych. Nie jest jednym z nich, lecz źródłem, do którego wszystko się odnosi. Ta różnica ma wagę dla serca, które łatwo czuje się zdane na przypadek. Lęk często rodzi się z przekonania, że wszystko może wymknąć się spod kontroli i że nad tym chaosem nie stoi nikt. Ten fragment nie obiecuje, że trudności znikną ani że świat stanie się prosty. Mówi jednak, że nad całą rzeczywistością jest Ktoś, kto sam nie zostaje w nią wciągnięty. W Liście do Koryntian 15:28 cel tego porządku zostaje nazwany wprost: „aby Bóg był wszystkim we wszystkich”. Słowo „wszystko” bywa przytłaczające, bo obejmuje także to, czego nie rozumiemy, lecz tutaj wypowiada się o nim w sposób uspokajający. Wyjątek nie oddala Boga od człowieka. Podkreśla raczej, że Ten, który wszystko ustanawia, nie staje się kolejną rzeczą do poddania. Dla kogoś zmęczonego, kto czuje, że wszystko się sypie, może to być cicha pociecha: Bóg już stoi ponad całością. Wers mówi o władzy, ale brzmi w nim także spokój.

W 1 Liście do Koryntian 15:27 Paweł wyjaśnia, jak rozumieć powszechne panowanie Chrystusa: skoro „wszystko” zostało Mu poddane, trzeba pamiętać o wyjątku — o Bogu, który wszystko poddał Synowi. To zastrzeżenie nie osłabia obrazu Chrystusa. Wyznacza granicę pojęcia „wszystko” i chroni tekst przed wnioskiem, że Bóg Ojciec należy do rzeczywistości poddanej Synowi. Najbliższy kontekst pokazuje, że nie chodzi o abstrakcyjną hierarchię. Chrystus króluje, pokonuje nieprzyjaciół, a ostatnim z nich jest śmierć. Paweł rozwija ten argument, ponieważ broni nadziei zmartwychwstania: panowanie Chrystusa oznacza, że śmierć nie będzie miała ostatniego słowa. Werset 27 precyzuje więc zakres Jego władzy, a nie opisuje wszystkich szczegółów jej urzeczywistnienia. Wśród chrześcijan pojawiają się różne objaśnienia relacji Ojca i Syna w tym fragmencie. Sam tekst wyraźnie mówi jednak, że Ojciec jest Tym, który poddaje wszystko Synowi. W kolejnym wersecie Paweł mówi o poddaniu Syna Ojcu, aby „Bóg był wszystkim we wszystkich”. Nie przedstawia tego jako porażki Chrystusa, lecz jako dopełnienie królowania, w którym zostaje pokonana także śmierć.

Ten werset mówi o ostatecznym porządku rzeczy. Paweł pisze: „Wszystko bowiem rzucił pod stopy Jego. Kiedy się mówi, że wszystko jest poddane, znaczy to, że z wyjątkiem Tego, który mu wszystko poddał”. Zdanie o wyjątku pokazuje, że Ojciec stoi poza tym porządkiem jako ten, który go ustanowił. Cały fragment dotyczy zmartwychwstania. Najpierw Chrystus, potem ci, którzy należą do Chrystusa, a na końcu zostanie pokonana śmierć, jak czytamy w 1 List do Koryntian 15:26. Wers 27 jest więc zapowiedzią zwycięstwa, a nie opisem chwilowej władzy kogoś, kto ją przejął. Wers 28 wskazuje cel tego wszystkiego: Bóg ma być wszystkim we wszystkich. Ostateczne poddanie się Syna Ojcu nie umniejsza Chrystusa. Prowadzi całe stworzenie do pełni Bożego królowania. W codziennym życiu ta prawda daje spokój. Ktoś, kto próbuje trzymać w garści pracę, pieniądze i rodzinę, łatwo zapomina, że najwyższa władza nie należy do niego. Ten werset przypomina, że świat ma swojego Pana, a kierunek dziejów nie zależy od nerwowego kontrolowania każdej sprawy.

Werset 27 mówi o rozległości królowania Chrystusa: wszystko zostaje poddane Jego władzy, z wyjątkiem Boga, który Mu to powierzył. Nie jest to obraz rywalizacji między Ojcem a Synem. Werset 28 dopowiada, że ostatecznym celem jest, aby „Bóg był wszystkim we wszystkich”. Władza Chrystusa prowadzi więc ku pełni Bożego panowania. W pobliżu tych słów Paweł mówi o zmartwychwstaniu, pokonaniu nieprzyjaciół i śmierci, która zostanie pokonana jako ostatni wróg. To nadaje słowu „wszystko” konkretny ciężar: obejmuje także to, co dziś wydaje się nieodwracalne. Nie oznacza jednak, że każda krzywda już została naprawiona ani że cierpienie jest złudzeniem. Nadzieja tego fragmentu skierowana jest ku temu, co Bóg doprowadzi do końca. Można pomyśleć o królowaniu, które nie zatrzymuje się na własnej chwale, lecz oddaje wszystko Ojcu. Chrystus nie stoi ponad stworzeniem po to, by je odrzucić, ale by doprowadzić je do celu w Bogu. Nawet śmierć, ostatni wróg, nie ma ostatniego słowa. W tej obietnicy wieczność nie unieważnia teraźniejszego bólu, lecz wyznacza mu granicę.