1 List do Koryntian 15:26 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o śmierci wprost, bez łagodzących słów. Paweł nie nazywa jej naturalnym końcem życia ani częścią porządku, który trzeba po prostu przyjąć, lecz wrogiem, który zostanie pokonany. Dla kogoś, kto stoi przy grobie albo liczy dni po trudnej diagnozie, to rozróżnienie ma wielką wagę. Żałoba nie musi być udawaną zgodą na to, co rani, bo sama Biblia nazywa śmierć przeciwnikiem. Czasownik „zostanie pokonana” jest w czasie przyszłym i wiąże się z obietnicą Chrystusa, który według 1 Listu do Koryntian 15:25 ma królować, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Apostoł nie opisuje, jak wygląda każdy trudny dzień cierpiącego człowieka ani kiedy dokładnie nastąpi to zwycięstwo. Mówi o zakończeniu, które należy do Boga, a nie o natychmiastowej uldze w bólu. Warto zauważyć, że ten wróg zostaje na końcu. Werset nie obiecuje, że cierpienie zniknie wcześniej, lecz mówi, że śmierć nie ma ostatniego słowa. W żałobie oznacza to, że tęsknota może trwać długo, a mimo to nie jest pozbawiona kresu. Czasem właśnie w takim świetle łatwiej znieść to, co teraz tak ciężkie.

Słowa „Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć” zamykają obraz zwycięstwa, które jeszcze się dopełnia. Paweł nie nazywa śmierci naturalnym porządkiem, który należy po prostu zaakceptować, lecz wrogiem. Jej pokonanie należy do przyszłości, choć fundament tej nadziei już istnieje: Chrystus umarł i zmartwychwstał, a w dalszej części rozdziału zostaje nazwany pierwszym z tych, którzy powstaną do życia. Kolejność ma znaczenie. Chrystus jest pierwszy, potem — w czasie Jego przyjścia — ożywieni zostaną ci, którzy do Niego należą. Dlatego werset nie obiecuje, że chrześcijańskie życie będzie wolne od żałoby ani że śmierć już teraz nie rani. Mówi o kresie jej władzy: nie będzie ostatnim słowem o ludzkim losie. Określenie „ostatni wróg” wskazuje też na szerszy kontekst. Paweł przedstawia panowanie Chrystusa jako zwyciężanie przeciwników, aż wszystko zostanie poddane Bogu. Nie jest to obraz triumfu osiąganego ludzką siłą, lecz finału Bożego dzieła. Nadzieja zmartwychwstania nie pomniejsza więc bólu śmierci; nadaje mu granicę. Ostatecznie to nie śmierć wyznacza zakończenie historii.

W 1 Liście do Koryntian 15:26 Pismo mówi wprost, jak sprawy stoją: „Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć”. Apostoł nie nazywa śmierci naturalną częścią życia, którą trzeba przyjąć bez słowa. Nazywa ją wrogiem, a wroga się nie oswaja. Zostanie pokonana, ale jeszcze nie teraz. Warto zauważyć miejsce tego zdania. Wcześniej mowa o tym, że Chrystus ma królować, aż położy nieprzyjaciół pod swoje stopy. Śmierć pojawia się na końcu tej drogi. Słowo „ostatni” nie oznacza jednak, że wszystko dzieje się naraz. Zwycięstwo ma swój porządek i swój czas. W codziennym życiu ta prawda nie jest abstrakcją. Ktoś, kto stoi przy łóżku chorego albo przy grobie bliskiej osoby, nie musi udawać, że śmierć nie boli. Może jednak widzieć w niej wroga, który ma swój koniec. Taka nadzieja nie znosi żałoby, ale nie pozwala, by stała się ostatnim słowem. Werset nie opisuje szczegółów tego zwycięstwa. Daje jednak pewność, że śmierć nie będzie miała ostatniego głosu.

Śmierć zostaje nazwana w tym wersecie wrogiem. To słowo nie pozwala oswoić jej do końca ani uznać, że utrata bliskich jest po prostu naturalnym porządkiem, z którym trzeba się pogodzić. Paweł umieszcza ją wśród sił, które zostaną pokonane, gdy królowanie Chrystusa dojdzie do pełni. W kontekście rozdziału ta nadzieja wyrasta z Ewangelii o Chrystusie, który umarł i zmartwychwstał. Nie jest obietnicą, że wierzący ominą śmierć: Paweł mówi, że umierają, a potem wiąże ich ożywienie z Chrystusem i Jego przyjściem. Zwycięstwo nie oznacza więc, że żałoba jest złudzeniem. Oznacza, że żałoba nie ma ostatniego słowa. Werset mówi o pokonaniu śmierci jako o przyszłym dopełnieniu Bożego panowania. Nie wyznacza jego daty ani nie wyjaśnia wszystkich pytań o los zmarłych. Strzeże jednak chrześcijańskiej nadziei przed sprowadzeniem jej do pocieszenia na chwilę: kres śmierci należy do obietnicy zmartwychwstania. Jej ostateczne zwycięstwo nie należy do grobu, lecz do Boga, który w Chrystusie przywraca życie.