1 List do Koryntian 15:25 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o czasie, który wciąż trwa. „Trzeba bowiem, żeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy.” Słowo „aż” niesie w sobie jednocześnie obietnicę i zgodę na czekanie. Panowanie Chrystusa nie jest jeszcze dokończone, a w Pierwszym Liście do Koryntian 15:25 apostoł mówi o tym spokojnie, bez lekceważenia zła, które wciąż widać w świecie. Ten czas oczekiwania bywa bardzo ciężki. Żałoba, choroba czy długo nierozwiązany lęk trwają często dłużej, niż ktokolwiek by chciał, i wtedy łatwo uwierzyć, że zło ma ostatnie słowo. Apostoł nie udaje, że wrogowie nie istnieją, ale wyznacza im kres. Panowanie, które się dokonuje, ma swój cel, a to, co boli, nie jest dowodem na to, że Bóg przestał prowadzić historię. Warto zauważyć, że werset nie opisuje wrogów jako już pokonanych, lecz jako tych, których dopiero trzeba położyć pod stopy. Ta subtelna różnica chroni przed pustą pewnością i zarazem przed rozpaczą. Pozostaje w niej napięcie między tym, co już się zaczęło, a tym, co jeszcze się nie dokonało, i właśnie w tym napięciu zawiera się cicha nadzieja.

W 1 Liście do Koryntian 15:25 królowanie Chrystusa jest związane z pokonaniem nieprzyjaciół, a nie z nieograniczonym trwaniem obecnego porządku. Paweł pisze, że Chrystus ma królować, „aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy”. Obraz stóp oznacza całkowite poddanie przeciwników; dalszy kontekst wskazuje, że nie chodzi o ziemski podbój, lecz o zwycięstwo Boga nad tym, co sprzeciwia się Jego panowaniu. Ważne jest słowo „aż”: opisuje ono królowanie trwające dopełnienia zwycięstwa, nie dowodzi zaś, że Chrystus przestanie potem panować. W następnym wersecie Paweł nazywa śmierć ostatnim wrogiem, który zostanie pokonany. Wcześniej łączy zmartwychwstanie z Chrystusem jako pierwszym, a następnie z tymi, którzy do Niego należą. Królowanie z wersetu 25 należy więc czytać w świetle nadziei zmartwychwstania, nie jako obietnicę, że cierpienie i śmierć znikną już teraz. Jest tu wyraźne rozróżnienie między obecnym panowaniem Chrystusa a jego pełnym, przyszłym dopełnieniem. Zło pozostaje realne, lecz nie ma ostatniego słowa. Według Pawła kres historii przyniesie zwycięstwo, w którym śmierć także zostanie poddana.

Ten werset mówi o celu, do którego zmierza królowanie Chrystusa. Paweł pisze: „Trzeba bowiem, żeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy”. Słowo „trzeba” wskazuje na konieczność wpisaną w Boży zamysł. Królowanie ma jednak wyznaczony koniec, bo trwa „aż” nieprzyjaciele zostaną pokonani. Warto zauważyć, kto w tym obrazie trzyma ster. Według kontekstu poprzedniego wersetu jest to Chrystus, a wrogowie nie wyznaczają kierunku. Apostoł nie obiecuje, że wszystko od razu się ułoży. Daje wiernym pewność, że rozstrzygnięcie nie zależy od przypadku. Dla kogoś, kto w swoim życiu zmaga się z przeciwnościami, to ważne rozróżnienie. Zło jest realne i trzeba je traktować poważnie. Jednak nie siedzi na tronie. Człowiek, który wie, kto króluje, nie musi udawać władcy własnego losu. Może spokojnie robić to, co w danym dniu jest uczciwe i możliwe, bo ostateczne słowo już zostało powiedziane przez Króla.

W tym zdaniu królowanie Chrystusa ma wyraźny kierunek: ku chwili, gdy wszyscy nieprzyjaciele zostaną poddani Jego władzy. Paweł mówi o tym w rozdziale poświęconym zmartwychwstaniu, nie o politycznym zwycięstwie ani o łatwym triumfie w doczesnym życiu. Chrystus umarł i zmartwychwstał; Jego panowanie jest zakorzenione w wydarzeniu, które otwiera przyszłość dla tych, którzy do Niego należą. „Pod swoje stopy” przywołuje obraz pełnego podporządkowania, lecz w sąsiednich wersetach Paweł nazywa ostatnim wrogiem śmierć. To ważne: obietnica nie zaprzecza żałobie ani kruchości ciała. Umieszcza je jednak w historii, której kres nie należy do śmierci. Królowanie Chrystusa trwa „aż” do dopełnienia zwycięstwa; nie dlatego, że Jego władza jest niepewna, lecz dlatego, że nie wszystko zostało jeszcze doprowadzone do końca. Ta nadzieja nie pozwala uznać każdej porażki za Boży zamysł ani obiecuje, że zło natychmiast ustąpi. Podtrzymuje jednak sens wierności pośród strat: ostatnie słowo nie należy do przemocy, choroby ani śmierci. Wieczność nie jest ucieczką od świata, lecz jego odnowionym kresem, gdy Bóg będzie wszystkim we wszystkich.