1 List do Koryntian 15:24 – znaczenie i zastosowanie

Fragment z 1 Listu do Koryntian 15:24 ma w sobie spokojny głos, który nie pośpiesza bólu. Słowa „Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu” mówią o czasie, którego jeszcze nie ma, o dniu, który dopiero przed nami. Apostoł nie opisuje chwili, w której świat od razu staje się spokojny, lecz porządek, w którym władza i moc zostają podporządkowane Temu, do którego wszystko należy. Tuż za tym fragmentem Paweł mówi, że śmierć zostanie pokonana jako ostatni wróg, co nadaje żałobie i lękowi inny kontekst. Ta nadzieja dotyczy jednak przyszłości, a nie natychmiastowego zniknięcia cierpienia. Dlatego może być oparciem dla kogoś, kto jeszcze niesie ciężar, bez obietnicy, że ciężar zniknie od razu. Najbardziej poruszająca jest tu spokojna pewność, że koniec ma swój kierunek. Bóg nie jest kimś, kto traci kontrolę w ostatecznym rozrachunku, lecz Tym, ku któremu zmierza wszystko. Dla kogoś, kto dziś czuje się bezradny, może to być ledwie zalążek nadziei, ale nawet zalążek jest czymś żywym i wystarczającym na dziś.

Werset 24 opisuje kres historii jako wydarzenie, w którym królowanie Chrystusa osiąga swój cel. Nie chodzi o porażkę ani utratę władzy: Chrystus przekazuje królowanie Bogu i Ojcu po pokonaniu wszelkiej Zwierzchności, Władzy i Mocy. W następnym wersecie Paweł wyjaśnia, że Chrystus króluje, aż wszyscy nieprzyjaciele znajdą się pod Jego stopami, a jako ostatnia zostanie pokonana śmierć. Ważny jest więc związek między zmartwychwstaniem a panowaniem. Rozdział zaczyna się przypomnieniem Ewangelii o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, a następnie przedstawia Go jako pierwszego spośród umarłych. Jego zmartwychwstanie nie jest odosobnionym cudem, lecz początkiem odnowy, która obejmie także tych, którzy do Niego należą. Paweł nie objaśnia tutaj dokładnie, jakie konkretne byty kryją się pod nazwami Zwierzchności, Władzy i Mocy. Podkreśla jednak zakres zwycięstwa: żadna moc sprzeciwiająca się Bożemu panowaniu nie pozostanie ostateczna. Przekazanie królestwa ukazuje zatem nie rywalizację Ojca i Syna, lecz spełnienie Bożego zamysłu. W zakończeniu tej historii Bóg będzie „wszystkim we wszystkich” — śmierć i wrogość nie będą już wyznaczać granic życia.

Ten werset kontynuuje długi wywód Pawła o zmartwychwstaniu: „Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc” (1 List do Koryntian 15:24). Apostoł mówi, że Chrystus będzie królował, aż pokona wszystkich nieprzyjaciół, a ostatnim z nich będzie śmierć. Praktyczny wniosek jest prosty. Człowiek, który wie, kto ostatecznie trzyma ster, łatwiej układa swoje priorytety. Ktoś, kto boi się szefa, pieniędzy albo cudzej opinii, daje tym sprawom więcej władzy, niż im przysługuje. Paweł wymienia kilka rodzajów mocy, nie wyjaśniając ich dokładnie, więc nie trzeba w każdym szczególe rozstrzygać, czym są. Najważniejsze jest to, kto w końcu panuje. Tekst mówi też o porządku: „każdy według własnej kolejności” (1 List do Koryntian 15:23). Chrystus jest pierwszy, potem ci, którzy należą do Chrystusa. Ci, którzy należą do Chrystusa, mogą już dziś oddawać Mu pierwszeństwo w swoich decyzjach. Najbardziej uspokajające są słowa z 1 Listu do Koryntian 15:28, że Bóg ma być „wszystkim we wszystkich”. Ten koniec domyka dzieło Chrystusa i pokazuje, dokąd zmierza całe Boże działanie.

W 1 Liście do Koryntian 15:24 kres historii nie oznacza pustki ani rozpadu. Paweł opisuje chwilę, w której Chrystus przekaże królowanie Bogu i Ojcu, po pokonaniu wszelkiej Zwierzchności, Władzy i Mocy. W sąsiednich wersetach mówi o zmartwychwstaniu, królowaniu Chrystusa i ostatecznym pokonaniu śmierci. Ten koniec jest więc dopełnieniem nadziei: nic, co sprzeciwia się życiu Boga, nie będzie miało ostatniego słowa. Słowo „przekaże” pozwala dostrzec królowanie Syna jako służbę prowadzącą ku pełni Bożego panowania. Nie jest to obraz rywalizacji między Ojcem a Synem. Paweł kończy ten fragment stwierdzeniem, że Bóg będzie wszystkim we wszystkich. Tajemnica pozostaje większa niż ludzki język, ale jej kierunek jest jasny: ku jedności, w której nie ma już wroga zdolnego odebrać życie. To spojrzenie nadaje wagę teraźniejszości, nie obiecując łatwego końca obecnych zmagań. Każdy gest wierności, także niewidoczny dla innych, należy do świata, którego śmierć nie zdoła zatrzymać. Wieczność nie jest ucieczką od stworzenia, lecz nadzieją na jego przemienione dopełnienie pod panowaniem Boga.