1 List do Koryntian 15:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o nadziei, która ma swój porządek i swój czas. Mowa tu o zmartwychwstaniu, a Paweł podkreśla, że każdy ma „własną kolejność”. Najpierw jest Chrystus, potem ci, którzy należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Werset nie opisuje wszystkiego, co wydarzy się po drodze, i nie podaje szczegółów. Skupia się na tym, kto jest pierwszy i do kogo należy przyszłość. Dla kogoś, kto stoi przy świeżym grobie, takie słowa mogą brzmieć zarówno jak pociecha, jak i jak trudna obietnica, bo czas oczekiwania wydaje się wtedy bardzo długi. Werset nie podaje dat ani chronologii dla konkretnych osób. Mówi jednak wyraźnie, że pierwszeństwo należy do Chrystusa, a należenie do Niego wiąże się z nadzieją sięgającą poza śmierć. Pociecha płynie tu z tego, kto trzyma tę kolejność w ręku. W tym porządku jest coś cichego i stabilnego. Kolejność, która na pierwszy rzut oka przypomina listę, staje się obrazem zaufania. Chrystus stoi w niej pierwszy, a ci, którzy należą do Niego, idą za Nim w swoim czasie. Serce, które czeka, nie zostaje pominięte. Nawet niecierpliwa tęsknota może znaleźć w tym swoje miejsce.

W 1 Liście do Koryntian 15:23 Paweł porządkuje nadzieję zmartwychwstania: „każdy według własnej kolejności”. Nie przedstawia tu wszystkich szczegółów końca ani nie określa jego daty. Wskazuje dwie zasadnicze grupy i ich relację: Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy, a ci, którzy do Niego należą, zostaną ożywieni w czasie Jego przyjścia. Wcześniej Paweł wiąże tę nadzieję z Ewangelią o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, którą wspólnota przyjęła. To „najpierw” nie oznacza, że Chrystus jedynie wyprzedził innych w czasie. W kontekście Jego zmartwychwstanie stanowi podstawę nadziei: skoro On powstał z martwych, śmierć nie ma ostatniego słowa nad tymi, którzy są z Nim związani. Werset zachowuje zarazem różnicę między wyjątkowym miejscem Chrystusa a przyszłym udziałem wierzących. Ich nadzieja nie polega na tym, że sami pokonają śmierć, lecz na przynależności do Niego. Sformułowanie „w czasie Jego przyjścia” kieruje uwagę ku przyszłemu wydarzeniu, nie ku spekulacjom o jego terminie. Sąsiednie wersety nazywają śmierć ostatnim wrogiem, który zostanie pokonany. Kolejność z wersetu 23 jest więc czymś więcej niż chronologią: ukazuje, że przyszłość wierzących zależy od zwycięstwa Chrystusa, a nie od ludzkiej mocy.

Werset 23 mówi o zmartwychwstaniu jako o czymś uporządkowanym. Każdy ma swoje miejsce w „własnej kolejności”, a pierwszy jest Chrystus. Dopiero potem idą ci, którzy należą do Chrystusa, i to w czasie Jego przyjścia. Paweł nie rozwija tu szczegółów przebiegu wydarzeń. Wskazuje raczej na pewność, że wszystko ma swój porządek i swój cel. Ten fragment wyrasta z tego, co Paweł wcześniej przypomina: Chrystus umarł za nasze grzechy i zmartwychwstał. Werset 20 nazywa Go pierwszym spośród tych, którzy umarli. Werset 22 zestawia dwa porządki, bo jak w Adamie wszyscy umierają, tak w Chrystusie wszyscy będą ożywieni. Werset 23 dopowiada, kto w tym porządku jest kim, i nie odbiera Chrystusowi pierwszeństwa. Ten obraz ma też znaczenie dla codziennego widzenia świata. Wiele spraw wydaje się ostatecznych, choć nimi nie są. Trudne chwile potrafią przytłaczać, a ich ciężar nie jest ostatnim słowem. Werset ustawia ludzkie doświadczenie w szerszej kolejności, w której pierwsze i ostatnie słowo należy do Chrystusa.

W tym krótkim zdaniu nadzieja ma wyraźny porządek: „Chrystus jako pierwszy, potem ci, którzy należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia”. Paweł nie opisuje tu ludzkiej zasługi ani rankingu bliskości Boga. Wskazuje na kolejność zmartwychwstania, zakorzenioną w tym, co już wydarzyło się z Chrystusem. Nieco wcześniej nazywa Go pierwszym spośród umarłych. Jego zmartwychwstanie jest więc początkiem, a nie samotnym wyjątkiem. Obietnica dotyczy tych, którzy należą do Chrystusa, i wiąże ich nadzieję z Jego przyjściem. Nie podaje daty ani szczegółowego kalendarza. Pozwala jednak widzieć śmierć w świetle przyszłości, która nie zależy wyłącznie od ludzkiej siły. Można pomyśleć o pierwszym świetle poranka: nie jest jeszcze pełnią dnia, ale jest jego rzeczywistym początkiem. Ten obraz nie wyjaśnia tajemnicy zmartwychwstania, lecz pomaga dostrzec sens słów Pawła. Życie Chrystusa po śmierci otwiera nadzieję dla tych, którzy do Niego należą. Dlatego wiara nie opiera się jedynie na tym, co można ocalić w obecnym życiu. Czeka na spełnienie obietnicy, której pierwszym świadkiem jest sam Chrystus.