1 List do Koryntian 15:22 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o tym, co wspólne dla całej ludzkości, czyli o śmierci. Paweł pisze o niej bez złudzeń: „I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”. Słowo „wszyscy” pada tu dwa razy i ta symetria jest najbardziej poruszająca. Śmierć dotyka każdego, bez względu na wiek, pozycję i wiarę, a obok niej stoi zapowiedź życia. Paweł nie każe wybierać między smutkiem przemijania a nadzieją zmartwychwstania, bo oba mieszczą się w jednym zdaniu. Werset nie opisuje drogi między śmiercią a ożywieniem i nie tłumaczy, dlaczego cierpienie trwa. Kontekst pomaga czytać uważniej. W Pierwszym Liście do Koryntian 15:23 Paweł pisze, że każdy idzie według własnej kolejności, a ci, którzy należą do Chrystusa, zostaną ożywieni w czasie Jego przyjścia. Chrześcijanie różnie rozumieją zakres słowa „wszyscy” w tej części, dlatego ta rozbieżność domaga się pokory. Dla kogoś, kto niesie żałobę albo lęk przed własnym końcem, ten werset ma szczególną wagę. Paweł mówi o śmierci wprost, nie zagłuszając jej, i właśnie dlatego zapowiedź życia nie brzmi jak pocieszenie na siłę. Smutek nie zostaje tu wykluczony z wiary, a ostatnie słowo nie należy do śmierci.

Zdanie z 1 Listu do Koryntian 15:22 streszcza kontrast między Adamem a Chrystusem, ale jego sens staje się wyraźniejszy w świetle całego rozdziału. Paweł odpowiada na wątpliwości dotyczące zmartwychwstania: jeśli umarli nie powstają, nadzieja pokładana w Chrystusie ograniczałaby się do obecnego życia. Apostoł wskazuje jednak, że Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród umarłych. „W Adamie” oznacza wspólny los ludzkości: śmierć, która dotyka wszystkich. „W Chrystusie” wskazuje na przynależność do Niego i udział w odwróceniu tego losu. Powtórzone słowo „wszyscy” tworzy mocną paralelę, lecz nie należy odrywać go od dalszego wyjaśnienia Pawła: w kolejnym wersecie mówi on o tych, którzy należą do Chrystusa, i o ich zmartwychwstaniu w czasie Jego przyjścia. Werset nie obiecuje więc, że każdy już teraz uniknie śmierci ani że wszyscy bez wyjątku otrzymują ten sam udział w zbawieniu. Kluczowe jest tu pojęcie reprezentacji: los Adama i dzieło Chrystusa obejmują ludzi na różne sposoby. Nadzieja chrześcijańska nie polega na zaprzeczeniu śmierci, lecz na wyznaniu, że nie będzie ona ostatnim słowem.

Słowa „I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni” z Pierwszego Listu do Koryntian 15:22 pokazują dwa miejsca, w których człowiek żyje. Poprzedni werset mówi, że przez człowieka przyszła śmierć i przez człowieka dokona się zmartwychwstanie. Ten werset dodaje, w kim dokonuje się życie. Słowo „w” jest tu najważniejsze. Nie opisuje ono jednego momentu, lecz przestrzeń, w której stoi się na co dzień. Można to zobaczyć na przykład tak: ktoś, kto całe dni żyje lękiem przed porażką i broni swojej wartości, może wierzyć w Boga, a mimo to działać według starego porządku. Ktoś, kto od Chrystusa przyjmuje swoją tożsamość, inaczej patrzy na zmęczenie, błędy i ludzi obok. Werset nie wyjaśnia, jak dokładnie człowiek zostaje włączony w Chrystusa. Ta sprawa wymaga szerszego kontekstu i innych części Pisma. Jasne jest jednak, że źródłem życia jest Chrystus, a nie to, co człowiek sam zbuduje. Słowo „w” mówi więc, że życie rodzi się z przynależności, a nie z samych wysiłków.

„I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”. Paweł mówi tu o nadziei większej niż pociecha, którą można znaleźć w samym doczesnym życiu. Śmierć naprawdę dotyka całej ludzkiej rodziny, ale nie ma ostatniego słowa. Wersetu nie należy odrywać od zdania, które następuje dalej: Chrystus jest pierwszy, a ci, którzy do Niego należą, zostaną ożywieni w czasie Jego przyjścia. To obietnica zmartwychwstania zakorzeniona w Jego zmartwychwstaniu, nie zapewnienie, że każdy uniknie cierpienia ani że śmierć przestaje boleć. W słowach „w Adamie” i „w Chrystusie” spotykają się dwa porządki ludzkiego losu: śmiertelność wspólna wszystkim oraz życie, które Bóg otwiera przez Chrystusa. Obraz pierwszego kwiatu po zimie może pomóc uchwycić sens słowa „pierwszy”: nie jest on całym kwitnącym ogrodem, lecz znakiem, że zmartwychwstanie już się rozpoczęło. Dlatego chrześcijańska nadzieja nie zaprzecza grobowi ani żałobie. Patrzy na nie w świetle Chrystusa, którego życie wskazuje przyszłość, w której śmierć zostanie pokonana.