1 List do Koryntian 15:19 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi surowo, lecz za jego surowością słychać troskę o ludzkie serce. W 1 Liście do Koryntian 15:19 apostoł mówi o nadziei, która ma sens tylko wtedy, gdy sięga poza grób. Jeżeli nadzieja w Chrystusie miałaby się kończyć wraz z tym życiem, byłaby uboższa od tej, którą dźwiga się przy łóżku chorego albo nad trumną bliskiej osoby. Paweł nie opisuje cierpienia jako takiego. Mówi o ludziach, którzy opierają wszystko na tym, co widzialne, i stoją przed utratą. Zdanie zbudowane jest wokół warunku, a nie wyroku: „Jeżeli tylko w tym życiu”. Ten warunek przypomina, że wiara w zmartwychwstanie nie jest dodatkiem do życia, lecz jego punktem odniesienia. Nie ma w nim pogardy dla smutku, jest raczej poważne pytanie o to, dokąd sięga nasza nadzieja. Dopiero w świetle kolejnych słów, w których Paweł zapowiada, że Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy, ten werset nabiera ciepła. Nadzieja, która przetrwała próbę śmierci, nie musi już tłumaczyć się z tego, że boli.

Zdanie z 1 Listu do Koryntian 15:19 brzmi ostro, ale jego sens zależy od warunku: nadzieja pokładana w Chrystusie byłaby żałosnym złudzeniem, gdyby obejmowała tylko doczesność. Paweł nie umniejsza dobra, które wiara może przynieść teraz. Rozważa konsekwencje zaprzeczenia zmartwychwstaniu: jeśli umarli nie powstają, Chrystus także nie zmartwychwstał, a wtedy wiara nie ocala od grzechu, a zmarli w Chrystusie nie mają przyszłości. Dlatego słowa o „wszystkich ludziach” nie są oceną cierpienia ani porównaniem, kto wiedzie lepsze życie. To wniosek z konkretnego założenia: chrześcijańska nadzieja opiera się na tym, że Bóg wskrzesił Jezusa i wskrzesi tych, którzy do Niego należą. Paweł zaraz przeciwstawia temu założeniu wyznanie: „Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał”. Werset 19 nie zamyka więc rozważań w rozpaczy, lecz odsłania stawkę całego rozdziału. Chrześcijaństwo nie sprowadza się do pociechy na czas obecnego życia; jego wiarygodność zależy od rzeczywistego zmartwychwstania Chrystusa.

Ten werset brzmi surowo, bo wynika z prostego rachunku. Paweł pisze: „Jeżeli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy bardziej godni politowania od wszystkich ludzi” (1 List do Koryntian 15:19). Mówi więc o nadziei, która kończy się na granicy grobu. Wcześniej w tym rozdziale wyjaśnia, że bez zmartwychwstania Chrystusa wiara byłaby daremna (1 List do Koryntian 15:17). Werset 19 pokazuje, co z tego wynika dla człowieka. Ktoś, kto planuje wyłącznie na tę ziemię, może dobrze prowadzić pieniądze, pracę i czas, ale przy stracie albo chorobie zostaje z pustymi rękami. Jego wiara musi wtedy udawać, że przyszłości nie ma. Warto zauważyć, co werset obejmuje. Nie obiecuje, że wierni nie będą cierpieć ani że zawsze wszystko się uda. Wskazuje fundament. Zmartwychwstanie stanowi oś całej nadziei, dlatego Paweł zaraz dalej mówi o Chrystusie jako pierwszym spośród tych, którzy umarli (1 List do Koryntian 15:20). Z tego wynika spokojna pewność. Zwykłe dni nabierają sensu, bo nie są ostatnim słowem. Praca, wierność w małżeństwie i troska o dzieci zyskują wymiar, który przetrwa śmierć.

Paweł nie umniejsza wartości dobra, które wiara przynosi w obecnym życiu. Stawia jednak mocne rozstrzygnięcie: jeśli nadzieja w Chrystusie kończy się wraz ze śmiercią, jej najgłębsza obietnica pozostaje niespełniona. W dalszym toku Listu pokazuje, że bez zmartwychwstania Chrystusa wiara byłaby daremna, a zmarli w Nim zginęliby. Dlatego słowa o godności politowania nie są pogardą dla ludzi spoza wiary. Wyrażają ciężar nadziei, która opiera się na czymś większym niż doczesne powodzenie. Chrześcijańska nadzieja nie oznacza obietnicy, że życie będzie wolne od cierpienia ani że każda modlitwa przyniesie oczekiwany skutek. Jej centrum stanowi zmartwychwstały Chrystus, nazwany dalej pierwszym spośród tych, którzy umarli. Jego zmartwychwstanie otwiera perspektywę, w której śmierć nie ma ostatniego słowa. To zmienia wagę teraźniejszości, nie odbierając jej powagi. Miłość, przebaczenie i wierność mają znaczenie także pośród niepewności, bo nie są jedynie sposobami na łatwiejsze życie. W świetle tego wersetu nadzieja w Chrystusie jest skierowana ku wieczności, a zarazem zakorzeniona w wydarzeniu, które Paweł głosi jako rzeczywiste: Chrystus zmartwychwstał.