1 List do Koryntian 15:11 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze w 1 Liście do Koryntian 15:11 krótko, a mimo to w tym zdaniu słychać coś bardzo ludzkiego. Nie wynosi się ponad innych ani nie odsuwa od tych, którzy słuchali. Mówi, że czy on, czy inni, głoszą to samo, a Koryntianie w to samo uwierzyli: „Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak wy uwierzyliście.” Wspólnota wiary rodzi się więc z jednej, wspólnej wieści, a nie z tego, kto mówił najgłośniej albo najlepiej. Ten fragment mówi też o bliskości. Apostoł, który wcześniej nazwał siebie najmniejszym z apostołów, stawia się obok innych nauczających i obok tych, którzy przyjęli Ewangelię. Wiara potrafi być bardzo ciężka wtedy, gdy wydaje się czymś, co trzeba nieść samemu. Tutaj widać, że głoszący i słuchający stoją przy tej samej prawdzie. W tym samym rozdziale Paweł pisze o sporach w Koryntie, o tych, którzy zaprzeczali zmartwychwstaniu. Tym bardziej uderza jednoznaczność tego zdania. Jego spokój bierze się z tego, że pod wieloma głosami leży jeden wspólny fundament.

Zdanie z 1 Listu do Koryntian 15:11 zamyka przypomnienie o zmartwychwstaniu Chrystusa i otwiera drogę do odpowiedzi na wątpliwości we wspólnocie. Paweł wymienia wcześniejszych świadków, a potem mówi: „Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak wy uwierzyliście”. Nie podkreśla tu, że wszyscy głoszący mają jednakowy autorytet w każdej sprawie. Wskazuje na zgodność w zasadniczym orędziu: Chrystus umarł i zmartwychwstał, a uczniowie głoszą to jako wydarzenie, którego byli świadkami. Ważne jest także połączenie nauczania z wiarą Koryntian. Ich wiara nie pojawiła się niezależnie od przekazu; przyjęli Ewangelię głoszoną przez Pawła i innych. Dlatego dalszy spór o zmartwychwstanie dotyka podstaw wspólnej nauki, a nie tylko odmiennej opinii. W kolejnym wersecie Paweł pyta, jak można twierdzić, że nie ma zmartwychwstania, skoro głosi się zmartwychwstanie Chrystusa. Werset nie rozstrzyga każdego pytania o świadectwo ani nie nakazuje bezkrytycznego przyjmowania każdego nauczyciela. Pokazuje natomiast kryterium jedności: wspólnota rozpoznaje wierność Ewangelii po tym, czy nauczanie pozostaje zgodne z apostolskim świadectwem o zmartwychwstałym Chrystusie.

W 1 Liście do Koryntian 15:11 Paweł pisze to zdanie po słowach o własnej słabości. Nazywa siebie najmniejszym z apostołów i przypomina, że prześladował Kościół. Mimo to nie buduje wiary na swojej osobie. Liczy się treść, którą przekazał. Słowa „Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak wy uwierzyliście” zamykają tę myśl. Stawiają apostoła w jednym szeregu z innymi głosicielami i nie ma tu podziału na lepszych i gorszych nauczycieli. Głosiciele mogą się różnić wiekiem, charakterem i historią, ale przesłanie pozostaje jedno. Wiara wierzących stoi na tym, co zostało im przekazane, a nie na talencie kaznodziei. Można to zobaczyć w zwykłym życiu. Ktoś słucha kazania w małej wspólnocie, ktoś inny czyta te same słowa w domu po pracy, a fundament dla obu jest identyczny. Z tego wynika praktyczny wniosek. Wiara, która ma stać mocno, potrzebuje stałej treści, a nie tylko dobrego nastroju czy wrażliwego świadka. Paweł nie szuka dla siebie wyjątku. Wskazuje wspólny fundament. W kolejnym wersecie Paweł przechodzi do sporu o zmartwychwstanie. Już tutaj jednak widać, że wiara ma swój stały punkt odniesienia.

W 1 Liście do Koryntian 15:11 słowa „tak więc” zbierają wcześniejsze świadectwo Pawła o zmartwychwstałym Chrystusie. Apostoł mówi o sobie z pokorą: jego praca jest owocem łaski, nie powodem do chluby. Zarazem nie buduje wiary na własnej wyjątkowości. „Czy to ja, czy inni” — treścią nauczania pozostaje ta sama Ewangelia, którą Koryntianie przyjęli. Ważna jest tu wspólnota świadków. Wiara w zmartwychwstanie nie jest prywatnym pomysłem ani pociechą wymyśloną na czas żałoby. Zostaje przekazana i przyjęta, a jej centrum stanowi Chrystus, który umarł i zmartwychwstał. Dlatego Paweł zaraz pyta, jak można głosić zmartwychwstanie Chrystusa, a zarazem zaprzeczać zmartwychwstaniu umarłych. Można zobaczyć w tym zdaniu płomień niesiony przez wiele rąk: żaden świadek nie jest samym źródłem światła, ale każdy może je przekazać dalej. Dla Pawła wspólne nauczanie i wiara Koryntian splatają się w świadectwo większe niż jednostkowa historia. Nadzieja wiecznego życia opiera się tu na Chrystusie, nie na sile ani zasługach człowieka.