1 List do Koryntian 12:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset należy do długiego wyliczenia darów, którymi Duch obdarza wspólnotę w Koryntie. Apostoł pisze: „innemu jeszcze dar wiary w tym samym Duchu, innemu łaska uzdrawiania w jednym Duchu” (1 List do Koryntian 12:9). Obok siebie stoją dwa dary, które dotykają czegoś bardzo osobistego: zaufania, które utrzymuje w ciemności, i ciała, które choruje, a czasem wraca do zdrowia. Warto zauważyć, że apostoł nie przedstawia tych darów jako nagrody za pobożność ani jako miary czyjejś wartości. Powtarza słowo „innemu”, co pokazuje różnorodność obdarowania. Jeden i ten sam Duch udziela ich tak, jak chce, a wspólnota żyje z tego, że każdy wnosi coś innego. Dla kogoś, kto dźwiga lęk albo żałobę, dar wiary bywa cichym miejscem, w którym uczucia nie muszą być uporządkowane, aby Bóg był obecny. Łaska uzdrawiania przypomina zaś, że troska wykracza poza sferę duchową i obejmuje także ciało ze wszystkimi jego słabościami. Werset nie obiecuje jednak, że każde cierpienie zostanie zabrane. Mówi o darach rozdawanych według woli Ducha, i właśnie to daje spokój: dar staje się znakiem, że Duch działa w tej wspólnocie, a nie miarą czyjejś miłości do Boga.

W 1 Liście do Koryntian 12:9 Paweł wymienia dwa dary: wiarę oraz łaskę uzdrawiania, udzielane przez tego samego Ducha. Nie chodzi tu po prostu o zwykłą wiarę chrześcijańską, dzięki której człowiek wyznaje Jezusa jako Pana. Kontekst wskazuje na szczególny dar powierzony niektórym dla dobra całej wspólnoty. Paweł nie opisuje go jednak jako zasługi ani oznaki wyższego statusu. Słowa „innemu” i „w tym samym Duchu” podkreślają zarazem różnorodność i wspólne źródło darów. Nie każdy otrzymuje tę samą zdolność, a żadna nie jest prywatną własnością, którą można przypisać własnej sile. Także wyrażenie „łaska uzdrawiania” wskazuje na dar, nie na niezmienną gwarancję, że każda choroba zostanie uleczona. Werset nie objaśnia, jak dokładnie ten dar działał ani czy jego przejawy muszą wyglądać dziś tak samo; chrześcijanie różnie odpowiadają na te pytania. Najpewniejszy wniosek wynika z otaczającego wyliczenia: jeden Duch rozdziela różne dary dla wspólnego dobra. Wiara i uzdrawianie są tu służbą włączoną w życie jednego Ciała, nie miarą wartości poszczególnych osób.

Dar wiary i łaska uzdrawiania stoją w Pierwszym Liście do Koryntian 12:9 obok siebie, jako kolejne pozycje na liście darów. Apostoł pisze: „innemu jeszcze dar wiary w tym samym Duchu, innemu łaska uzdrawiania w jednym Duchu”. Oba dary mają to samo źródło. Pochodzą od Ducha, a nie z ludzkich zdolności ani zasług. Tekst mówi o darach, a nie o gwarancjach. Wiara wymieniona jako dar nie jest zapasem pewności wypracowanym przez człowieka, lecz czymś, czego Duch udziela. Uzdrawianie również pojawia się jako łaska dana komuś, a nie jako obietnica złożona każdemu wierzącemu w każdej trudnej sytuacji. Ten sam fragment mówi, że Duch udziela wszystkiego „tak, jak chce” (Pierwszy List do Koryntian 12:11). Ta myśl chroni przed dwoma skrajnościami: przekonaniem, że brak uzdrowienia oznacza brak wiary, i przekonaniem, że wiara sama zagwarantuje wynik. Dary mają służyć wspólnemu dobru, a nie chwale tego, kto je otrzymał. W codziennym życiu wynika z tego pokora wobec tego, czego nie da się zmierzyć, oraz wdzięczność za to, co zostało dane. Wiara i uzdrowienie są darem Bożym, a nie miarą wartości człowieka.

W 1 Liście do Koryntian 12:9 Paweł wymienia dar wiary oraz łaskę uzdrawiania, podkreślając, że pochodzą od tego samego Ducha. Nie przedstawia ich jako zasługi ani oznaki duchowej wyższości. W tym samym fragmencie przypomina, że dary są udzielane różnym osobom dla wspólnego dobra, a Duch rozdziela je tak, jak chce. Dar wiary może umacniać wspólnotę wtedy, gdy nadzieja słabnie. Łaska uzdrawiania kieruje uwagę ku Bogu, od którego pochodzi życie i odnowa. Werset nie obiecuje, że każda choroba zostanie uleczona ani że cierpienie zniknie na prośbę człowieka. Mówi o darach, nie o prawie do cudu. Ważne jest powtórzenie: „w tym samym Duchu”, „w jednym Duchu”. Różnorodność nie rozrywa jedności, gdy źródłem darów pozostaje Bóg, a ich owoc służy innym. Jak różne członki jednego ciała, wierzący nie muszą otrzymać tego samego, by należeć do siebie. Ten werset przypomina, że Boże działanie nie skupia uwagi na obdarowanym, lecz otwiera ją na wspólnotę.