1 List do Koryntian 12:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o tym, jak wspólnota traktuje to, co w niej mniej widoczne. Apostoł Paweł pisze o członkach, które uważamy za mało godne szacunku, i o tym, że właśnie im okazujemy szczególny szacunek. W tym geście słychać delikatność wobec tego, co wstydliwe, a mimo to potrzebne całemu ciału. Werset mówi, że „szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała”. Nie wspomina o ukrywaniu takich członków ani o odsuwaniu ich na bok. Mówi o trosce pełnej uwagi, a nie pośpiechu. Mamy tu obraz ciała, w którym opieka nie idzie tylko za tym, co najbardziej rzuca się w oczy, lecz za tym, co najbardziej potrzebuje osłony. Ten obraz rozwija się w 1 Liście do Koryntian 12:26, gdzie cierpienie jednego członka staje się sprawą wszystkich. Wcześniej, w 1 Liście do Koryntian 12:24, czytamy, że to Bóg tak ukształtował ciało. Bliskość Boga zatem nie zaczyna się od tego, co imponujące. Obecna jest także w cichej, codziennej uważności wobec tego, co kruche i rzadko zauważane.

W 1 Liście do Koryntian 12:23 Paweł mówi o częściach ciała, którym zwykle okazuje się mniej szacunku i które osłania się ze względu na przyzwoitość. Nie nazywa ich bezwartościowymi. Przeciwnie: pokazuje, że ciało otacza je szczególną troską i w ten sposób przydaje im godności. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu wartości i widoczności. To, co mniej widoczne albo uznawane za mniej zaszczytne, nie jest przez to mniej potrzebne. W kolejnych wersetach Paweł odnosi obraz ciała do wspólnoty: członki, które wydają się słabsze, są niezbędne, a troska o siebie nawzajem zapobiega podziałom (1 List do Koryntian 12:22, 25). Ten obraz podważa sposób oceniania ludzi według pozycji, rozpoznawalności czy rodzaju pełnionej służby. Osoba wykonująca cichą, mało dostrzeganą pracę nie jest dodatkiem do wspólnoty; należy do jej życia tak samo realnie jak ta, której działanie widać. Paweł nie zachęca do udawania, że różnice nie istnieją. Pokazuje raczej, że wspólnota Chrystusa powinna odpowiadać na nie szczególnym szacunkiem i troską. Wartość członka nie zależy od tego, jak bardzo przyciąga uwagę.

W 1 Liście do Koryntian 12:23 ten fragment zaskakuje, bo odwraca zwykły porządek wartości. Członki uważane za mniej godne szacunku otrzymują go więcej. Apostoł Paweł nie tworzy tu abstrakcyjnej teorii. Opisuje sposób życia ciała, w którym troska ma chronić przed rozdwojeniem. Wspólnota, która chce być jednym ciałem, zauważa to, czego zwykle nie widać. Przykład może być prosty. Ktoś od lat sprząta salę po nabożeństwach, a nikt o tym nie wspomina. Według tego wersetu właśnie taka praca zasługuje na szczególną troskę, bo bez niej całość zaczyna cierpieć. Wtedy dbałość o drugiego staje się wspólną sprawą. Warto zwrócić uwagę na słowo „przyzwoitość”. Dotyczy ono ochrony godności tego, co wymaga delikatności. Paweł nie każe wystawiać słabszych członków na widok ani oceniać ich na forum. Mówi o trosce, która osłania, i o odpowiedzialności, jaką członki mają wobec siebie. Ten werset pokazuje więc, że szacunek nie zależy od tego, kto jest najbardziej widoczny. Zależy od tego, czy całe ciało potrafi odczuć brak każdego członka. W tym sensie najmniej widoczne miejsca stają się miarą dojrzałości całej wspólnoty.

Paweł posługuje się obrazem ciała, by mówić o wspólnocie, w której różne członki nie mają jednakowej widoczności ani poważania. W 1 Liście do Koryntian 12:23 pisze, że te uznawane za mniej godne szacunku otacza się większym szacunkiem, troszcząc się o przyzwoitość wstydliwych części ciała. Nie chodzi o odrzucenie ciała, lecz o uznanie, że także to, co osłonięte i narażone na zawstydzenie, należy do całości i zasługuje na troskę. Ten obraz prowadzi ku wspólnocie, w której wartość człowieka nie zależy od tego, jak wiele widać z jego darów ani jak łatwo można je podziwiać. Kto jest słaby, pomijany albo potrzebuje szczególnej opieki, nie staje się przez to mniej częścią Ciała Chrystusa. Przeciwnie, troska o niego chroni jedność przed podziałem i rywalizacją. Jest w tym cicha korekta ludzkiego spojrzenia: godność nie zawsze ukazuje się tam, gdzie najłatwiej ją zauważyć. Wspólnota dojrzewa, gdy osłania i szanuje także to, co kruche, ukryte lub łatwo lekceważone.