1 List do Koryntian 12:20 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka obraz, który Paweł buduje w Liście do Koryntian: członków jest wiele, a ciało jest jedno. Ucho nie przestaje być częścią ciała tylko dlatego, że nie widzi, a oko nie staje się zbędne, gdy nie słyszy. Różnorodność członków nie rozrywa jedności ciała. Najmocniej wybrzmiewa to, co Paweł dodaje dalej. Członki uchodzące za słabsze są niezbędne, a te mniej godne szacunku otrzymują go więcej. W takim ciele część pracuje cicho, pod powierzchnią, i mimo to nie jest odsunięta na margines. Apostoł nie obiecuje, że każdy ból zniknie, ale pokazuje, że nikt w tym ciele nie traci swojego miejsca. Ta troska wypływa z tej samej jedności, która łączy wszystkie członki. Werset dotyczy więc wspólnoty, w której każdy ma swoje miejsce, także ten, kto nie chce wyróżniać się na tle innych. Jedno ciało utrzymuje się dzięki wielu różnym częściom. Tak rozumiane ciało nie zna hierarchii, która oddziela widoczne od ukrytych. W tym obrazie zawiera się cicha pociecha: przynależność nie wymaga bycia najbardziej widocznym, a wspólnota potrzebuje każdego członka, nawet tego, którego łatwo przeoczyć.

„Tymczasem zaś wprawdzie liczne są członki, ale jedno ciało”. Paweł ujmuje tu obraz, który rozwija w całym rozdziale: wspólnota Chrystusa składa się z osób o różnych darach i funkcjach, a mimo to tworzy jedną całość. Jedność nie oznacza, że wszyscy mają robić to samo. Gdyby każdy pełnił tę samą rolę, ciało utraciłoby to, co pozwala mu działać jako ciało. To rozróżnienie koryguje dwa przeciwne błędy. Kto uważa swój dar za mniej ważny, może niesłusznie uznać, że nie należy do wspólnoty. Kto ma dar widoczny lub ceniony, może z kolei pomylić jego znaczenie z niezależnością od innych. Paweł odrzuca oba sposoby myślenia: różnica nie jest powodem wykluczenia ani wyższości. Wcześniej w rozdziale mowa o darach Ducha, a w sąsiednich wersetach o członkach potrzebujących się nawzajem. Obraz ciała pokazuje więc, że przynależność nie zależy od podobieństwa ani od prestiżu danej funkcji. Różnorodność nie rozbija jedności; jest częścią jej kształtu. Kościół pozostaje jednym ciałem właśnie jako wspólnota wielu członków.

W słowach „Tymczasem zaś wprawdzie liczne są członki, ale jedno ciało” (1 List do Koryntian 12:20) apostoł Paweł nie zaprzecza różnorodności. Członków jest wiele, a tworzą jedno ciało. Jedność nie wymaga, by wszystkie części wyglądały i działały tak samo. Kontekst pokazuje, jak to rozumieć. Ucho nie przestaje być częścią ciała tylko dlatego, że nie jest okiem. Paweł podkreśla, że członki uchodzące za słabsze są niezbędne, a mniej okazałym przypisuje się większy szacunek. W zwykłym życiu można to zobaczyć w zespole, rodzinie czy wspólnocie, gdzie ktoś często wykonuje najmniej widoczną pracę. Gdy taka osoba odchodzi, brakuje czegoś realnego. Paweł przypomina, że takie zróżnicowanie pochodzi od Boga, który umieścił każdy członek w ciele „tak jak chciał” (1 List do Koryntian 12:18). Zdanie o wielu członkach i jednym ciele mówi więc, że różnica nie tworzy osobnych ciał. Każda część należy do jednego organizmu i właśnie ta przynależność nadaje jej sens. Różnorodność jest prawdziwa, ale nie oddziela.

„Tymczasem zaś wprawdzie liczne są członki, ale jedno ciało” (1 List do Koryntian 12:20). W tym zdaniu różnorodność nie jest przeszkodą, którą trzeba usunąć, by osiągnąć jedność. Należy do samej postaci ciała. Wspólnota, o której pisze Paweł, nie składa się z ludzi obdarzonych tym samym głosem i tym samym zadaniem. Jej jedność wyrasta z przynależności do jednego ciała. Obraz ciała przywraca godność temu, co łatwo uznać za mniej ważne. Oko nie może obejść się bez ręki, a członek niewidoczny dla innych nadal uczestniczy w życiu całości. W Koryncie nie chodziło więc tylko o podziw dla wyrazistych darów, lecz także o uznanie, że nikt nie jest zbędny i nikt nie może sam ogłosić się całym ciałem. Ta prawda porządkuje także duchowe spojrzenie na służbę. Cicha troska o drugiego człowieka może nie przynosić rozgłosu, ale nie stoi poza życiem wspólnoty. Wierność nie mierzy się widocznością. Ciało pozostaje jednym, choć jego członki są liczne, a ich różnorodność jest częścią Bożego zamysłu.