1 List do Koryntian 12:19 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie z 1 Listu do Koryntian 12:19 jest proste: „Gdyby całość była jednym członkiem, gdzie byłoby ciało?” Apostoł nie prowadzi tu wykładu o anatomii. Pokazuje, że ciało żyje różnorodnością, a jednolitość oznaczałaby jego zanik. Wers 20 ujmuje to krótko: członków jest wiele, ale ciało jedno. Szczególnie poruszające jest to, co Paweł mówi o członkach uchodzących za słabsze. Według 1 Listu do Koryntian 12:22 właśnie one są niezbędne, a te mniej widoczne otaczamy większym szacunkiem. Ktoś, kto uważa, że jego udział we wspólnocie jest drobny, może sądzić, że jego obecność nic nie zmienia. Ten fragment mówi coś innego: ciało potrzebuje także tego, czego nie widać najwyraźniej. Wers 19 jest pytaniem, które przypomina o czymś oczywistym: całość bez części przestaje być całością. Bóg, jak mówi wers 18, rozmieścił członki tak, jak chciał, i w tym rozłożeniu jest miejsce dla każdego z nich. Właśnie w tym leży najłagodniejsza myśl tego fragmentu.

Pytanie „Gdyby całość była jednym członkiem, gdzie byłoby ciało?” odsłania sprzeczność ukrytą w pragnieniu, by wszyscy byli tacy sami. Jeden członek nie tworzy ciała: potrzebna jest różnorodność, bo wzrok, słuch i powonienie pełnią odmienne funkcje. Paweł posługuje się tym obrazem, mówiąc o wspólnocie i darach duchowych. Jedność Kościoła nie polega więc na jednakowych zdolnościach ani zadaniach. Kontekst rozdziału dopowiada ważny szczegół: Bóg umieścił członki w ciele tak, jak chciał. Różnice nie są zatem wyłącznie przeszkodą, którą trzeba tolerować. Mogą służyć dobru całej wspólnoty. Ktoś, kto naucza, nie zastępuje osoby, która okazuje pomoc; widoczna posługa nie czyni mniej potrzebną pracy wykonywanej bez rozgłosu. Werset koryguje dwa przeciwne błędy. Członek nie powinien uznawać siebie za zbędny tylko dlatego, że nie przypomina innych. Nie powinien też uważać własnej funkcji za miarę wartości wszystkich pozostałych. Oba poglądy biorą część za całość. Obraz Pawła prowadzi do bardziej precyzyjnego wniosku: wspólnota pozostaje jednym ciałem właśnie dzięki temu, że jej członki nie są jednym członkiem.

Pytanie z 1 Listu do Koryntian 12:19 brzmi: „Gdyby całość była jednym członkiem, gdzie byłoby ciało?” Jest retoryczne, bo odpowiedź jest oczywista. Ciało bez wielu członków nie istnieje. Apostoł używa prostego obrazu, żeby pokazać, że różnorodność nie jest wadą wspólnoty, lecz warunkiem jej życia. Cały fragment mówi o jednym ciele, a nie o kilku osobnych częściach. Noga, ręka, ucho i oko mają różne zadania, lecz należą do tego samego organizmu. Jak czytamy w 1 Liście do Koryntian 12:18, to Bóg, tak jak chciał, umieścił każdy członek w ciele. Różnica wynika więc z Jego zamysłu, a nie z przypadku czy czyjejś oceny. W codziennym życiu łatwo porównywać swój dar z cudzym. Ktoś, kto uznaje, że jego posługa jest mniej widoczna, często odsuwa się od wspólnoty i tym samym osłabia całe ciało. Obraz z tego wersetu prowadzi do innego wniosku: każde miejsce w ciele ma znaczenie, nawet wtedy, gdy nikt go nie zauważa. Najmocniejszy wniosek jest prosty. Pełne ciało nie powstaje z podobnych do siebie członków, lecz z tych, którzy razem tworzą jedną całość.

Paweł stawia pytanie: „Gdyby całość była jednym członkiem, gdzie byłoby ciało?” W tym obrazie nie chodzi o to, by każdy człowiek miał tę samą rolę ani by różnice zniknęły. Przeciwnie: ciało istnieje dzięki temu, że jego członki są różne, a jednak należą do siebie. W 1 Liście do Koryntian 12:19 Paweł mówi o wspólnocie, w której dary duchowe nie są powodem do rywalizacji ani miarą czyjejś wartości. Jedna osoba może służyć słowem, inna cichą obecnością; ktoś zauważa potrzebę, której inni nie dostrzegli. Żadna z tych funkcji nie tworzy sama całości. Nawet to, co rzadko zwraca uwagę, może być niezbędne. W sąsiednich wersetach Paweł przypisuje Bogu umieszczenie członków w ciele „tak, jak chciał”. Nie oznacza to, że każda nierówność lub krzywda powinna zostać uznana za dobry porządek. Wskazuje raczej, że wspólnota nie jest dziełem jednego, dominującego członka. Jej jedność przyjmuje różnorodność i uczy wzajemnej zależności. Pytanie Pawła odsłania paradoks: ciało jest jednym ciałem właśnie dlatego, że nie składa się z jednego członka.