1 List do Koryntian 12:18 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 12:18 apostoł mówi krótko, ale w tym zdaniu jest wiele spokoju. Nie opisuje ciała jako rankingu, w którym jedne części liczą się bardziej od innych. Pisze, że to Bóg, tak jak chciał, ułożył członki i każdemu z nich wyznaczył miejsce. Zwrot „tak jak chciał” przesuwa uwagę z ludzkiego porównywania na decyzję Stwórcy, a to ma znaczenie dla tych, którzy łatwo mierzą swoją wartość tym, czego im brakuje względem innych. Obraz z wcześniejszych wersetów jest wymowny. Noga, która uważa, że nie jest ręką, i ucho, które uważa, że nie jest okiem, nie tracą swojego miejsca przez to, że są inne. Ich przynależność nie wynika z podobieństwa do sąsiada, lecz z tego, że zostały umieszczone w ciele przez Boga. W tym właśnie leży pociecha: można nie być zauważanym tak, jak by się chciało, a jednak należeć. Warto też zauważyć, że cały fragment mówi o jednym ciele, nie o zbiorze osobnych części. Ta jedność nie zaciera różnic między członkami. Różnorodność jest tu sposobem, w jaki całość może istnieć.

1 List do Koryntian 12:18: „Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył różne członki, umieszczając każdy z nich w ciele”. Paweł rozwija tu obraz wspólnoty jako ciała: różnorodność nie jest usterką, którą należałoby usunąć, lecz częścią zamysłu Boga. W poprzednich wersetach pojawiają się członki, które porównują się z innymi i przez to wątpią, czy naprawdę należą do ciała. Odpowiedź nie opiera się na ich samoocenie. O przynależności i miejscu decyduje Bóg. To ważne rozróżnienie: jedność nie oznacza jednakowości. Gdyby wszyscy pełnili tę samą funkcję, ciało utraciłoby zdolność słyszenia, widzenia czy poruszania się. Podobnie we wspólnocie różne dary i zadania mogą służyć jednemu dobru, choć nie są równie widoczne ani cenione przez ludzi. Werset nie mówi, że każda różnica jest automatycznie dobra ani że człowiek sam wybiera swoje miejsce. Podkreśla raczej Bożą suwerenność w kształtowaniu ciała. W dalszym obrazie Paweł odrzuca zarówno poczucie niższości, jak i pogardę wobec innych członków. Wspólnota nie jest zbiorem rywali, lecz organizmem, którego jedność potrzebuje różnorodności.

W Pierwszym Liście do Koryntian 12:18 czytamy: „Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył różne członki, umieszczając każdy z nich w ciele”. Paweł nie opisuje tu ludzkiego wyboru ani rywalizacji. Mówi o tym, kto ustawił członki w ciele i według czyjej woli. Ten werset zmienia sposób patrzenia na własne miejsce. Członek nie wybiera sam, czym ma być, i nie mierzy swojej wartości liczbą funkcji, które widać z zewnątrz. Ucho nie musi być okiem, żeby należeć do ciała. Ma swoje zadanie, bo tak zostało ułożone. W zwykłym życiu łatwo to zapomnieć. Ktoś w rodzinie ciągle porównuje się z tym, kto więcej zarabia albo lepiej mówi przy stole. Zamiast mierzyć się cudzą miarą, może zauważyć, gdzie został postawiony i co dzięki temu wnosi. Taka postawa nie odbiera pragnienia rozwoju, ale zdejmuje z niego lęk. Najmocniej wybrzmiewa tu obraz całości. Różnorodność członków nie przeczy jedności ciała, tylko ją tworzy. Ciało żyje, bo każda część pełni swoją służbę i nie próbuje być kimś innym.

W zdaniu Pawła słychać spokojną pewność: różnorodność członków ciała nie jest pomyłką ani odstępstwem od jedności. Bóg umieścił każdy z nich tak, jak chciał. Wspólnota nie staje się jednym ciałem przez upodobnienie wszystkich do siebie, lecz przez to, że różne części należą do całości. Kontekst mówi o darach duchowych i o wyznaniu, że Jezus jest Panem dzięki działaniu Ducha Świętego. W tym świetle różne zdolności nie są prywatnym tytułem do wyższej pozycji. Są częścią życia wspólnoty, w której nikt nie może uznać innego członka za zbędnego. Oko nie zastąpi ręki, a słuch nie stanie się mniej ważny dlatego, że nie widzi. Obraz ciała zachowuje też miejsce dla tajemnicy: nie zawsze widać, dlaczego właśnie ta osoba otrzymała określone zadanie albo znalazła się w danym miejscu. Paweł nie przedstawia jednak różnic jako hierarchii wartości. Przypomina, że ich źródłem jest zamysł Boga, a ich sensem — wspólne życie jednego ciała. Wierność temu zamysłowi zaczyna się od uznania, że przynależność nie zależy od bycia podobnym do innych.