1 List do Koryntian 12:15 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 12:15 pobrzmiewa coś bardzo osobistego: wrażenie, że nie pasuje się do większej całości i że inni mają to, czego nam brakuje. Noga, która mówi, że nie jest ręką, wypowiada zdanie, które w wielu sercach brzmi jak cicha skarga. Paweł nie zbywa tego głosu i nie każe go zagłuszać. Zauważa jednak, że samo porównanie nie przesądza o przynależności, bo wcześniej napisał, że wszyscy w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało. Pytanie w tym wersecie nie zakazuje odczuwania odrębności. Zostało zadane tak, by odsłonić błąd w rozumowaniu: odmienność nie wypisuje z ciała. Można sobie wyobrazić członka wspólnoty, który po cichu porównuje swoje dary z cudzymi i uważa je za mniej widoczne. Taka myśl bywa bardzo samotna, bo zamyka człowieka w sobie i odbiera mu głos. Paweł odpowiada na nią spokojnie, przypominając, że Bóg umieścił każdy członek w ciele tak, jak chciał. W tym zdaniu tęsknota za przynależnością spotyka się z pewnością, że miejsce w ciele nie zależy od tego, czy ktoś jest podobny do innych.

Paweł nie opisuje rzeczywistego sporu między nogą a ręką, lecz pokazuje błędny wniosek, do którego może prowadzić porównywanie własnej funkcji z cudzą. Noga mówi: „Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała”. Pytanie kończące werset obnaża pomyłkę: odmienność nie unieważnia przynależności. Członek ciała nie musi pełnić tej samej funkcji co inny, by naprawdę do niego należeć. W kontekście rozdziału obraz ciała wyjaśnia różnorodność darów duchowych we wspólnocie. Duch udziela ich różnym osobom, a Paweł przedstawia Kościół jako jedno ciało złożone z wielu członków. Nie wynika z tego, że każda różnica jest nieważna ani że każda działalność w kościele automatycznie pochodzi od Ducha. Wynika natomiast, że odmienność daru czy zadania sama w sobie nie jest dowodem mniejszej wartości ani braku miejsca we wspólnocie. Współcześnie tę logikę może ujawnić przekonanie, że widoczne nauczanie jest cenniejsze niż cicha, wierna troska o innych. Sam werset nie rozstrzyga, jakie zadania należy powierzyć poszczególnym osobom. Podważa jednak miarę, według której przynależność zależy od podobieństwa do kogoś bardziej widocznego. W ciele Chrystusa różnica nie jest zaprzeczeniem jedności, lecz częścią jego obrazu.

W Pierwszym Liście do Koryntian 12:15 noga mówi o sobie: „Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała”, a Paweł pyta: „Czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała?”. Porównuje się z ręką i wyciąga wniosek, który brzmi rozsądnie, ale jest fałszywy. Pytanie ma formę retoryczną, a jego oczywisty sens wskazuje, że noga nadal należy do ciała. Przynależność nie zależy więc od tego, czy ktoś wykonuje tę samą funkcję co inni. Wcześniej Paweł pisze, że ciało to nie jeden członek, lecz liczne członki (Pierwszy List do Koryntian 12:14). Dalej stwierdza, że Bóg umieścił każdy z nich w ciele tak, jak chciał (Pierwszy List do Koryntian 12:18). Miejsce w ciele pochodzi więc od Stwórcy, a nie od tego, jak dany członek wypada w zestawieniu z innymi. W praktyce wspólnota składa się z ludzi o różnych darach, także tych mniej widocznych. Osoba, której zadanie nie błyszczy obok cudzych talentów, nie musi dowodzić swojej przynależności. Jej miejsce wynika z tego, że Bóg ją tam postawił. Pytanie nogi wybrzmiewa jak ostrzeżenie przed myleniem porównania z przynależnością.

Noga wypowiada słowa, które brzmią jak wyrok: skoro nie jest ręką, nie należy do ciała. Paweł odsłania absurd tego sądu. Różnica nie unieważnia przynależności. Noga nie musi stać się ręką, by jej miejsce w ciele było rzeczywiste i potrzebne. Wspólnota wierzących nie opiera się na jednakowości. W tym rozdziale Paweł mówi o darach udzielanych przez jednego Ducha, a ciało Chrystusa tworzą ludzie różni, zjednoczeni w jednym Duchu. Obraz ciała przypomina, że widoczność, zdolność przemawiania czy rozpoznawalne osiągnięcia nie są miarą tego, kto naprawdę należy do wspólnoty. W życiu kościoła ktoś może służyć po cichu: odwiedzać samotną osobę, przygotowywać posiłek albo wiernie modlić się za innych. Taka posługa nie staje się mniej ważna dlatego, że nie przypomina pracy osoby stojącej na czele. Obraz nie mówi, że każda różnica jest łatwa ani że każda rola jest taka sama. Mówi, że ciało potrzebuje wielu członków. Noga nie musi dowodzić swojej wartości przez naśladowanie ręki. Jej przynależność wynika z miejsca, które ma w ciele.