1 List do Koryntian 12:14 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 12:14 Paweł mówi: „Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki.” Za tymi słowami kryje się uczucie znane wielu ludziom: poczucie, że jest się tylko jednym z wielu elementów większej całości i że ten udział wydaje się mały. Apostoł nie zaczyna od pytania, kto jest ważniejszy, lecz od zwykłego spostrzeżenia dotyczącego samego ciała. Kolejne wersety, od 15 do 18, pokazują to obrazowo. Noga, która twierdzi, że nie jest ręką, i ucho, które twierdzi, że nie jest okiem, nie przestają przez to należeć do ciała. Gdyby całe ciało było jednym zmysłem, zabrakłoby wielu funkcji potrzebnych do życia. W 1 Liście do Koryntian 12:18 Paweł pisze, że to Bóg umieścił każdy członek w ciele tak, jak chciał. Wielość członków nie osłabia jedności, ponieważ właśnie z tej różnorodności ciało się składa. Każda część, nawet najmniej widoczna, należy do całości z tego samego powodu co pozostałe: została w niej umieszczona przez Boga. Ta myśl przypomina, że przynależność nie zależy od tego, jak bardzo jest się zauważonym.

Zdanie „Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki” podaje prostą rację, dla której różnorodność nie przeczy jedności. Paweł rozwija obraz ciała, by mówić o wspólnocie związanej z Chrystusem. Wcześniej zaznacza, że różne dary pochodzą od jednego Ducha, a wierzący — niezależnie od pochodzenia i statusu — zostali włączeni w jedno Ciało. Wielość nie jest więc usterką, którą trzeba usunąć. Kluczowe rozróżnienie dotyczy jedności i jednakowości. Ciało pozostaje jednym, choć jego członki nie są takie same i nie pełnią tej samej funkcji. Gdyby wspólnota uznawała tylko jeden rodzaj zdolności, pomijałaby sens Pawłowego obrazu. Różne zadania nie oznaczają jednak, że każdy może samodzielnie rozstrzygnąć o własnej wartości albo miejscu: w dalszym fragmencie Paweł przypisuje Bogu rozmieszczenie członków w ciele. Werset nie ustanawia rankingu darów ani nie mówi, że każda różnica sama w sobie jest dobra. Pokazuje natomiast, że wielość należy do budowy wspólnoty, a nie jest zagrożeniem dla jej jedności. W perspektywie Pawła wspólne życie nie wymaga ujednolicenia, lecz uznania, że jeden organizm składa się z wielu potrzebnych sobie części.

Pierwszy List do Koryntian 12:14 mówi wprost: „Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki”. Zdanie brzmi oczywiście, a jednak zawiera praktyczną prawdę. Ciało nie powstaje z jednej, doskonałej części. Składa się z wielu elementów, które różnią się kształtem i zadaniem. Apostoł pisze o darach duchowych, które są różne, choć pochodzą od jednego Ducha. Różnorodność nie jest więc usterką wspólnoty. Jest jej zamierzonym kształtem. Pierwszy List do Koryntian 12:18 mówi, że Bóg umieścił każdy członek w ciele tak, jak chciał. Z tego wynika spokojny wniosek dla codziennego życia. W rodzinie, parafii czy zespole nikt nie musi być wszystkim naraz. Ktoś dba o porządek, ktoś potrafi słuchać, ktoś inny pamięta o szczegółach. Żadna część nie jest zbędna tylko dlatego, że nie wykonuje cudzej pracy. Wersety 15 do 17 pokazują pokusę, by uznać, że skoro nie jest się podobnym do innych, to nie należy się do ciała. Noga nie staje się ręką, a ucho nie zostaje okiem, i właśnie dlatego całe ciało może działać. Gdyby wszyscy byli wzrokiem, zabrakłoby słuchu. Ten fragment przypomina, że wspólnota żyje z różnic, a nie z ich usuwania. Jedność nie wymaga jednakowości.

„Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki”. Paweł przypomina, że wspólnota Chrystusa nie staje się jednością przez upodobnienie wszystkich do siebie. Wcześniej mówi o różnych darach udzielanych przez jednego Ducha, a obraz ciała pokazuje, że różnica może służyć wspólnemu życiu. Ręka nie musi być okiem, by należeć do ciała. Podobnie osoba, która cicho wspiera innych, nie jest mniej ważna od tej, której dar łatwo zauważyć. Wartość człowieka nie mierzy się widocznością jego służby ani podobieństwem do innych. Paweł osadza jedność w działaniu Ducha i w przynależności do jednego Ciała. Ten obraz mówi także o kruchości ludzkiej miary. To, co dziś wydaje się małe lub ukryte, nie wypada z Bożego spojrzenia tylko dlatego, że nie zajmuje centralnego miejsca. Nie oznacza to, że każda różnica jest sama w sobie dobra ani że wspólnota nie potrzebuje rozeznania; sam fragment wskazuje jednak, że różnorodność członków należy do zamysłu Boga. W perspektywie wieczności ciało przypomina, że życie z Chrystusem nie jest samotnym osiąganiem doskonałości. Jedność nie zaciera odrębności członków. Pozwala im należeć do siebie w Bogu.