1 List do Koryntian 10:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o zwyczajnej sytuacji, w której zaproszenie na posiłek łączy wiarę z codziennym życiem wśród ludzi, którzy wierzą inaczej albo wcale. Apostoł Paweł nie każe nikomu szukać skazy w każdej potrawie. Zachęca, by przyjąć to, co podano, bez dopytywania, ponieważ chodzi o spokój sumienia. W tym słowie słychać coś bardzo ludzkiego: serce, które ciągle sprawdza, czy wszystko jest w porządku, nie zazna wytchnienia. Ta wolność nie oznacza obojętności. Kontekst z 1 Listu do Koryntian 10:23–26 przypomina, że wszystko wolno, ale nie wszystko buduje, i że ziemia należy do Pana. Ta prawda pozwala odłożyć lęk przed każdym kęsem, a jednocześnie nie pozwala zapomnieć o drugim człowieku. Dopiero w wersetach 28 i 29 pojawia się przypadek wyraźnego ostrzeżenia, gdy ktoś mówi, że pokarm był złożony w ofierze. Werset 27 stoi więc przed tym przypadkiem jako obraz spokojnego stołu, przy którym nikt nie szuka podejrzeń. Myślę, że właśnie tu tkwi jego wartość. Dojrzała wolność potrafi przyjąć dobro z wdzięcznością i nie dźwigać wszystkich wątpliwości naraz. Spokój sumienia nie bierze się z tego, że wiemy wszystko, lecz z tego, że wiemy, do kogo należy świat.

Werset 27 dotyczy zwykłego posiłku w domu osoby niewierzącej, nie udziału w obrzędzie religijnym. Paweł pozwala przyjąć zaproszenie i jeść podane potrawy bez dociekania, skąd pochodzą. Werset 25 podaje podobną zasadę wobec mięsa kupowanego na targu, a werset 26 przypomina, że ziemia i wszystko, co ją napełnia, należy do Boga. Samo pochodzenie jedzenia nie czyni więc posiłku niewłaściwym. Kluczowe rozróżnienie dotyczy jednak wolności i sumienia bliźniego. Jeśli ktoś przy stole wyraźnie zaznaczy, że potrawa była złożona w ofierze, Paweł zaleca jej nie jeść (werset 28). Jak wyjaśnia w wersecie 29, chodzi wtedy o sumienie drugiej osoby, nie o ograniczenie własnej wolności. „Nie pytając o nic” nie znaczy zatem: bez względu na okoliczności. Oznacza, że nie trzeba podejrzliwie badać zwyczajnego posiłku, dopóki jego religijne znaczenie nie zostanie podniesione. W tym fragmencie wolność nie służy demonstracji niezależności. Jej właściwą miarą jest dobro bliźniego i chwała Boga, ku której, według wersetu 31, mają zmierzać także codzienne czynności, takie jak jedzenie i picie.

Ten wers mówi o swobodzie, która nie zapomina o drugim człowieku. Paweł nie każe unikać przyjaznego stołu wśród niewierzących. Gość przyjmuje zaproszenie i je to, co mu podano, nie pytając o pochodzenie potrawy. Wolność w tej sprawie jest realna i nie wymaga nieufności wobec każdego gospodarza. Na przykład chrześcijanin zaproszony na obiad do sąsiada, który nie wierzy w Boga, może zjeść z wdzięcznością, nie dopytując o każdy składnik. Taka postawa nie jest obojętnością wobec wiary. Fragment zaczyna się od zgody na przyjęcie zaproszenia. Ostrzeżenie pojawia się dopiero w 1 Liście do Koryntian 10:28 i dotyczy sumienia drugiej osoby. Sam wers 27 opisuje zwykłe, uczciwe spotkanie przy stole, w którym chrześcijanin nie szuka pretekstów do podejrzeń. Wyrażenie „dla spokoju sumienia” wskazuje na wewnętrzny pokój, a nie na lęk przed każdym kęsem. Wolność ma jednak swoją miarę w miłości, o czym mówi 1 List do Koryntian 10:24, a całe życie ma służyć chwale Bożej, jak w 1 Liście do Koryntian 10:31. Dojrzała wolność nie zamyka się we własnym spokoju, lecz szuka dobra drugiego człowieka.

Przyjęcie zaproszenia od osoby niewierzącej nie wymaga, by chrześcijanin zamieniał wspólny posiłek w dochodzenie o pochodzenie każdego dania. Paweł mówi: „jedzcie wszystko, co wam podadzą, nie pytając o nic – dla spokoju sumienia”. W tym zdaniu jest zgoda na zwyczajną gościnność i wolność, która nie lęka się kontaktu z ludźmi spoza wspólnoty wiary. Ta wolność nie jest jednak obojętnością. W sąsiednich słowach Paweł przypomina, że należy szukać dobra bliźniego, a gdy ktoś wyraźnie uprzedzi o związku potrawy z ofiarą, każe powstrzymać się od jedzenia ze względu na sumienie tej osoby. Chodzi więc nie o samą potrawę jako zagrożenie, lecz o to, co wybór może znaczyć dla drugiego człowieka. Stół staje się tu miejscem, gdzie wiara jest obecna bez ostentacji: można przyjąć gościnność, dziękując Bogu za Jego świat, i zarazem uważać na sumienie bliźniego. Ziemia i jej plony należą do Boga, lecz chrześcijańska wolność dojrzewa wtedy, gdy nie zamyka się w prawie do własnego wyboru. Otwiera miejsce także dla drugiego.