1 List do Koryntian 10:2 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset przypomina o wydarzeniu, które Apostoł Paweł nazywa chrztem w imię Mojżesza. Wszyscy pozostawali pod obłokiem i przeszli przez morze, i właśnie w tym doświadczeniu Paweł widzi początek wspólnej drogi ludu z Mojżeszem. Tekst nie opisuje, co ci ludzie wtedy czuli, ale łatwo sobie wyobrazić, jak wiele mogła znaczyć chwila, w której morze zostało za nimi. Warto jednak zauważyć, że Paweł nie traktuje tego przeżycia jak gwarancji na całą drogę. Zaraz potem przypomina, że w większości z nich Bóg nie upodobał sobie, bo polegli na pustyni. Być ochrzczonym, prowadzonym i karmionym duchowym pokarmem nie oznacza więc, że wszystko jest już zabezpieczone. Wspólnota z Bogiem i wierność na drodze pojawiają się w tym fragmencie jako sprawy, które trzeba nosić razem, a nie jako dwa etapy jednego zdarzenia. Dla serca ta myśl jest szczególnie ważna, bo pokazuje, że Bóg towarzyszył ludowi przez całą wędrówkę, także przez pustynię, a nie tylko w chwili wyjścia. Ten werset nie obiecuje lekkiego przejścia. Pokazuje raczej, że Boża troska wiąże się z całą drogą, nie tylko z jej początkiem, i dlatego ostrzeżenie zapisane w tym miejscu ma tak wielką wagę.

„Wszyscy byli ochrzczeni w imię Mojżesza, w obłoku i w morzu” — to zdanie Pawła odwołuje się do wyjścia Izraela z Egiptu. Obłok osłaniał lud, a przejście przez morze wyznaczało drogę ucieczki z niewoli. Paweł opisuje te wydarzenia jako wspólne doświadczenie Izraelitów, używając obrazu chrztu związanego z Mojżeszem, ich przewodnikiem. Kluczowe rozróżnienie dotyczy wspólnego uczestnictwa i wierności. Wszyscy przeszli przez morze i znaleźli się pod obłokiem; w kolejnych wersetach wszyscy otrzymują też pokarm i napój duchowy. Mimo tych wspólnych darów większość nie podobała się Bogu i poległa na pustyni. Sam udział w wydarzeniach wspólnoty nie gwarantował więc wiernego życia. „Chrzest w imię Mojżesza” nie oznacza chrześcijańskiego chrztu ani utożsamienia Mojżesza z Chrystusem. Paweł wykorzystuje obraz, by pokazać, że lud został związany z Mojżeszem jako przewodnikiem podczas wyzwolenia. Werset przygotowuje ostrzeżenie skierowane do Koryntian: doświadczenie Bożych darów jest ważne, lecz nie zwalnia z odpowiedzialności. Dawna historia Izraela staje się przykładem, że przynależność do wspólnoty i otrzymane dobro nie zastępują wierności Bogu.

Paweł przypomina Koryntianom o ojcach Izraela, którzy szli pod obłokiem i przeszli przez morze. Pisze: „i wszyscy byli ochrzczeni w imię Mojżesza, w obłoku i w morzu;”. Obłok i morze były widzialnymi znakami, że lud prowadzi Bóg przez Mojżesza. Każdy mógł je zobaczyć i każdy mógł przez nie przejść. Ten werset ma jednak ciąg dalszy, bo w następnym zdaniu Paweł mówi, że w większości tych ludzi Bóg nie upodobał sobie. Bliskość znaków nie zagwarantowała wierności. Można to dostrzec w zwyczajnym życiu. Ktoś może regularnie uczestniczyć we wspólnocie, znać jej słowa i nosić wyraźne znaki przynależności, a mimo to w prywatnych wyborach trwać przy tym, co złe. Przynależność zewnętrzna i serce to dwie różne rzeczy. Paweł podkreśla, że te wydarzenia miały stać się przykładem. Dlatego ten werset warto czytać razem z szóstym, gdzie chodzi o to, aby nie pożądać złego. Znaki prowadzą drogą, ale to codzienne decyzje pokazują, czy ktoś naprawdę za nimi idzie.

Słowa „wszyscy byli ochrzczeni w imię Mojżesza, w obłoku i w morzu” opisują wspólne doświadczenie Izraelitów: pod przewodnictwem Mojżesza przeszli przez morze, a obłok towarzyszył im w drodze. Paweł używa tu obrazu chrztu, by ukazać ich przynależność do ludu prowadzonego przez Boga. Nie opisuje obrzędu chrześcijańskiego, lecz przypomina wydarzenie, które stało się udziałem całej wspólnoty. Ta wspólnota otrzymała wiele: przeszła przez morze, a potem spożywała duchowy pokarm i piła duchowy napój. W następnych słowach Paweł zaznacza jednak, że większość poległa na pustyni. Sam udział w drodze i darach nie oznaczał jeszcze wierności aż do końca. Morze, które otworzyło przejście ku wolności, nie było ostatnim rozdziałem historii ludu. Podobnie ten werset nie pozwala utożsamić początku drogi z jej dopełnieniem. Jego miejsce w wywodzie Pawła nadaje mu powagę: pamięć o wspólnym wyzwoleniu ma uczyć czujności, a nie dawać poczucie bezpieczeństwa niezależnego od dalszego życia. W obrazie chrztu w imię Mojżesza spotykają się więc dar przynależności i odpowiedzialność za wierność.