1 List do Koryntian 10:3 – znaczenie i zastosowanie

Pierwszy List do Koryntian 10:3 mówi o czymś zwyczajnym i zarazem głęboko poruszającym: wszyscy spożywali ten sam pokarm duchowy. Paweł przypomina Koryntianom historię ojców, którzy przeszli przez pustynię, i pokazuje, że przy tym samym stole nie było podziału na lepszych i gorszych. Wspólny pokarm mówi o bliskości, a bliskość Boga wobec ludzkiego głodu jest czymś, co warto widzieć na nowo. Ten fragment nie kończy jednak na obrazie uczty. Zaraz w następnym wersecie Apostoł zaznacza, że w większości tych ludzi Bóg nie upodobał sobie. Dostęp do daru nie rozstrzyga więc wszystkiego. Otrzymanie pokarmu i jego przyjęcie to dwie różne rzeczy, a wspólnota przy tym samym stole nie gwarantuje jeszcze wspólnego serca. Najmocniej działa w tym wersecie samo określenie pokarmu. Został on nazwany duchowym, a więc służy czemuś głębszemu niż ciało. Paweł nie opisuje go jako nagrody dla najbardziej zasłużonych. Zostawia obraz ludu, który razem wędruje i razem jest karmiony, co pozwala zobaczyć, jak Bóg troszczy się o cały lud, a nie tylko o jego wybrane części.

W 1 Liście do Koryntian 10:3 Paweł mówi o pokarmie, który Izraelici otrzymywali na pustyni. „Duchowy” nie oznacza tu po prostu niewidzialnego ani nierzeczywistego: pokarm był konkretnym darem, a zarazem należał do Bożego działania wobec ludu. Paweł podkreśla, że wszyscy spożywali ten sam pokarm. Wspólnota doświadczenia była rzeczywista; nikt nie miał innego źródła zaopatrzenia. Sens tego określenia rozwija sąsiedni werset: Izraelici pili z duchowej skały, którą Paweł utożsamia z Chrystusem. Nie chodzi więc o pochwałę samego pokarmu, lecz o rozpoznanie, że dary podtrzymujące życie pochodziły od Boga i wskazywały na Jego obecność. W rozdziale tym Paweł przywołuje dzieje przodków jako przykład dla Koryntian, a nie jedynie jako opowieść o dawnych wydarzeniach. Ważny jest dalszy ciąg argumentu. Mimo wspólnych darów większość Izraelitów nie podobała się Bogu i poległa na pustyni; ich historia staje się ostrzeżeniem. Sam udział w świętych dobrach nie gwarantuje wierności. Werset łączy zatem Bożą hojność z odpowiedzialnością: wspólny dar podtrzymuje lud, ale nie usuwa potrzeby wiernego życia.

Apostoł przypomina Koryntianom, że ich ojcowie wszyscy otrzymali ten sam pokarm duchowy. Ta obserwacja jest trzeźwiąca, bo pokazuje, że wspólny dostęp do łaski nie jest jeszcze gwarancją wierności. Można siedzieć przy tym samym stole, przechodzić tę samą drogę i doświadczać tych samych znaków, a serce każdego człowieka i tak pozostaje osobne. Tekst rozwija tę myśl dalej. Ojcowie pili ten sam duchowy napój, a skałą, z której pili, był Chrystus (1 List do Koryntian 10:4). Zaraz potem pada zdanie: „Lecz w większości z nich nie upodobał sobie Bóg” (1 List do Koryntian 10:5). Ten kontrast ma wyraźne znaczenie. Dary są prawdziwe, ale nie zwalniają z odpowiedzialności za własne wybory. Najprościej widać to w zwyczajnych sytuacjach. Dwie osoby mogą słuchać tego samego kazania i czytać te same fragmenty Pisma. Jedna z nich pozwala, by słowo ją kształtowało, a druga zostaje przy nim tylko z obowiązku. Obie korzystały z tego samego pokarmu, lecz jego działanie zależało od tego, jak został przyjęty. Wspólny pokarm nie rozstrzyga wszystkiego sam z siebie. O jego owocu decyduje serce, które go przyjmuje.

Wspólny pokarm duchowy ukazuje Izraelitów jako lud podtrzymywany przez Boga podczas drogi przez pustynię. Nie szli każdy osobno: wszyscy otrzymywali ten sam pokarm, tak jak wszyscy przeszli przez morze i znaleźli się pod obłokiem. W tej wspólnocie jest coś cichego i ważnego: życie ludu zależało od daru, którego sam sobie nie zapewnił. Paweł nie zatrzymuje się jednak na pocieszeniu. Zaraz dodaje, że wielu z tych ludzi nie znalazło upodobania w Bogu i poległo na pustyni. Wspólny dar nie oznaczał, że każdy pozostał wierny. Dlatego pokarm nie jest tu obietnicą łatwego przejścia ani gwarancją, że przynależność do wspólnoty sama wystarczy. Staje się także przypomnieniem o odpowiedzialności za odpowiedź na Boże prowadzenie. Można widzieć ten obraz jak chleb dzielony pośród długiej drogi: znak troski, ale nie kres wędrówki. W kolejnym wersecie Paweł mówi o Chrystusie jako duchowej skale, z której pili Izraelici. Wspólny pokarm wskazuje więc na zależność od Boga, a ostrzeżenie w sąsiednich zdaniach przypomina, że otrzymany dar wzywa do wierności.