1 List do Koryntian 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł Paweł pisze do wspólnoty w Koryncie z troską, którą słychać już w pierwszych słowach: nie chce, aby jego bracia czegoś nie wiedzieli. Przypomina im o ojcach, którzy „pozostawali pod obłokiem” i przeszli przez morze. Komu zdarzyło się iść w długim, zmęczonym szeregu przez nieznaną drogę, ten obraz nie wydaje się odległy. Obłok był nad wszystkimi, a nie tylko nad najodważniejszymi. Ten wers jeszcze nie mówi o wierności ani o jej braku, lecz otwiera całą opowieść o wspólnej drodze. Obecność Boga była jawna i dostępna dla wszystkich, którzy wyruszyli. Dalszy tekst w 1 Liście do Koryntian 10:5 mówi jednak wprost, że w większości z nich Bóg nie upodobał sobie, bo polegli na pustyni. Samo bycie prowadzonym nie czyniło więc drogi lekką ani nie zapewniało wszystkim tego samego końca. Ten fragment nie pociesza łatwo, ale też nie odbiera nadziei. Pokazuje, że wspólna droga z Bogiem jest prawdziwa dla wszystkich, a sposób, w jaki człowiek za Nim idzie, pozostaje sprawą poważną i ważną.

Paweł przypomina Koryntianom wspólne doświadczenie Izraela: „nasi ojcowie wszyscy” pozostawali pod obłokiem i wszyscy przeszli przez morze. Obłok i morze przywołują drogę wyjścia z niewoli, w której Bóg prowadził lud i ocalił go przed zagładą. Powtórzone „wszyscy” podkreśla, że udział w tych wydarzeniach obejmował całą wspólnotę, nie tylko jej szczególnie wiernych członków. Kluczowe rozróżnienie pojawia się w dalszym ciągu wywodu. Wszyscy doświadczyli Bożego prowadzenia, a Paweł dodaje, że wszyscy otrzymali duchowy pokarm i napój. Mimo to w większości z nich Bóg nie miał upodobania i polegli na pustyni. Wspólne przywileje nie oznaczały więc automatycznie wierności ani Bożej aprobaty. To ważny kontekst dla chrześcijan w Koryncie: podobieństwo między historią Izraela a życiem wspólnoty nie służy prostemu utożsamieniu obu grup, lecz ostrzeżeniu. Doświadczenie Bożej obecności jest rzeczywiste i cenne, ale samo w sobie nie przesądza o dalszej drodze człowieka. Początek opowieści o Izraelu przypomina zarazem o Bożej opiece i o powadze odpowiedzi na nią.

Apostoł Paweł zaczyna od słów, które brzmią jak szczera troska o wspólnotę: nie chce, żeby bracia czegoś nie wiedzieli. Chodzi o doświadczenie ojców, które w Liście do Koryntian 10:1 opisuje tak: „Nie chciałbym, bracia, żebyście nie wiedzieli, że nasi ojcowie wszyscy, co prawda, pozostawali pod obłokiem, wszyscy przeszli przez morze”. Dla Izraelitów obłok był widocznym znakiem Bożej obecności, a przejście przez morze wydarzeniem, którego nie dało się pomylić z niczym zwyczajnym. Ludzie widzieli prowadzenie Boga na własne oczy. Warto jednak zauważyć, jak Paweł buduje dalszy wywód. Zewnętrzne znaki były pełne i wyraźne, a mimo to w kolejnym wersie czytamy, że w większości tych ludzi Bóg nie upodobał sobie. Sama bliskość Bożych działań nie gwarantuje wierności. Ktoś może stać w samym środku cudów i nadal żyć po swojemu. Ten fragment nie wyjaśnia wprost, dlaczego tak się stało. Pokazuje raczej, że wiara nie opiera się na wspomnieniu wielkiego dnia. Obłok prowadził przez pustynię, a droga przez pustynię wymagała codziennego zaufania i posłuszeństwa. Wierność rodzi się w drodze, a nie w samej pamięci o cudzie.

Paweł przywołuje wspólną pamięć Izraela: „nasi ojcowie wszyscy” pozostawali pod obłokiem i wszyscy przeszli przez morze. Obłok i morze wyznaczają drogę, na której lud nie szedł sam. Wiersz nie zatrzymuje się jednak na opisie niezwykłego ocalenia. W dalszych słowach tego samego fragmentu pojawiają się pokarm i napój duchowy, a potem trzeźwa uwaga: Bóg nie upodobał sobie w większości tych, którzy polegli na pustyni. Ta bliskość obrazów niesie powagę. Wspólne doświadczenie Bożej opieki jest darem, ale samo w sobie nie opowiada całej historii wierności. Przejście przez morze nie oznaczało, że dalsza droga będzie wolna od próby ani że każdy dojdzie do celu. Pamięć o wybawieniu może podtrzymywać nadzieję, a zarazem przypominać, że człowiek pozostaje zależny od Boga także pośród codziennej wędrówki. Obłok nie jest tu ozdobą opowieści. Oznacza obecność pośród ludu, który jeszcze nie dotarł do ziemi obiecanej. W tym obrazie wiara nie polega na posiadaniu dawnego świadectwa, lecz na życiu w drodze pod Bożym prowadzeniem.