1 List do Koryntian 1:24 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 1:24 mowa jest o tych, którzy są powołani, zarówno spośród Żydów, jak i spośród Greków. Jedni oczekiwali znaków, drudzy szukali mądrości, a Paweł wskazuje na Chrystusa jako na odpowiedź, która wykracza poza jedno i drugie. Apostoł nie opisuje Go jako kogoś, kto po prostu spełnia ludzkie oczekiwania, lecz jako Tego, w którym sam Bóg objawia swoją moc i swoją mądrość. Kontekst listu pokazuje, że ta odpowiedź przychodzi przez krzyż, który dla jednych był zgorszeniem, a dla innych głupstwem. Moc Boża nie musi wyglądać jak siła tego świata, a mądrość Boża nie musi odpowiadać ludzkiemu rozumowaniu. Dla powołanych to, co wydawało się słabością, staje się źródłem prawdziwej mocy i głębi. W tych słowach słychać coś bardzo ludzkiego: pragnienie pewności, jasnych znaków i odpowiedzi, które dałoby się łatwo sprawdzić. Paweł nie odbiera tego pragnienia, lecz pokazuje, że znajduje ono spełnienie w osobie Chrystusa, a nie w tym, czego oczekuje świat. Powołanie nie czeka więc na to, aż człowiek sam wszystko zrozumie.

Paweł pokazuje, że znaczenie Chrystusa nie zależy od tego, czy człowiek należy do jednej grupy kulturowej, czy drugiej. Żydzi oczekiwali znaków, Grecy cenili mądrość, lecz głoszony przez apostołów Chrystus ukrzyżowany nie spełniał łatwo żadnego z tych oczekiwań. Dla powołanych — zarówno spośród Żydów, jak i Greków — jest jednak „mocą Bożą i mądrością Bożą” (1 List do Koryntian 1:24). Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu miary mocy i mądrości. Świat kojarzy moc z przewagą, a mądrość z tym, co imponuje ludzkim osądem. Krzyż wygląda jak porażka i słabość, lecz w centrum chrześcijańskiego głoszenia jest działaniem Boga, który zbawia. Paweł nie mówi, że myślenie czy wiedza są bezwartościowe. Podważa raczej przekonanie, że ludzkie kryteria same wystarczą, by rozpoznać Boże działanie. „Powołani” łączy tu ludzi o odmiennym pochodzeniu, nie zaś grupę o wspólnym statusie społecznym. Sens wersetu jest więc zarazem chrystologiczny i wspólnotowy: w Chrystusie ukrzyżowanym objawia się Boża mądrość, a wspólnota wierzących nie opiera jedności na pochodzeniu ani prestiżu.

Werset 24 odpowiada na postawę opisaną tuż wcześniej. Żydzi żądają znaków, Grecy szukają mądrości, a Paweł wskazuje, że dla tych, którzy są powołani, Chrystus jest „mocą Bożą i mądrością Bożą”. Mądrość zostaje tu umieszczona w osobie. Nie jest zbiorem zasad, który można opanować, ani wnioskiem, który wystarczy zrozumieć. W zwykłym życiu ma to konkretny wymiar. Ktoś, kto stoi przed trudną decyzją w pracy, często chce gotowej formuły, która zdejmie z niego ciężar. Paweł kieruje uwagę na Chrystusa ukrzyżowanego, czyli na miejsce, w którym moc Boża objawia się przez słabość. Taka mądrość nie usuwa trudności z rodziną ani z domowym budżetem, ale zmienia punkt, z którego na nie patrzymy. Warto zauważyć, kogo Paweł obejmuje tym zdaniem. Powołani pochodzą zarówno spośród Żydów, jak i spośród Greków. Różnice kulturowe i religijne nie wyznaczają granicy dostępu do Bożej mocy, bo wspólnym źródłem jest Chrystus. Ten werset ma też wymiar pokory. Bóg posługuje się tym, co w oczach świata wydaje się słabe i głupie, jak pokazują kolejne wersety tego rozdziału. Mądrość od Boga rzadko robi wrażenie na ludziach, a mimo to pozostaje mądrością. Jej źródło leży poza ludzką oceną.

Paweł nazywa Chrystusa „mocą Bożą i mądrością Bożą” dla powołanych, zarówno spośród Żydów, jak i spośród Greków. To zdanie wyrasta z wcześniejszego paradoksu: głoszony jest Chrystus ukrzyżowany, choć dla jednych brzmi jak zgorszenie, a dla innych jak głupstwo. Powołani rozpoznają w Nim nie triumf według ludzkiej miary, lecz Bożą obecność objawioną w drodze krzyża. Moc nie oznacza tu przewagi, która pozwala zapanować nad innymi. Mądrość nie jest wyłącznie zdolnością wyjaśnienia świata. Obie znajdują się w Chrystusie, którego droga prowadzi przez cierpienie i oddanie siebie. W Nim słabość nie zostaje nazwana dobrem sama w sobie, ale przestaje być dowodem, że Bóg jest nieobecny. Obraz krzyża nie usuwa tajemnicy bólu ani nie obiecuje łatwego powodzenia. Zmienia jednak miarę nadziei: życie nie musi wyglądać na potężne w oczach świata, by należeć do Bożego zamysłu. W tym zdaniu spotykają się ludzie z różnych narodów, a ich wspólnym punktem nie jest pozycja ani osiągnięcie, lecz Chrystus. Jego moc i mądrość pozostają centrum powołania.