1 List do Koryntian 1:23 – znaczenie i zastosowanie

Paweł nie ukrywa, że głoszenie ukrzyżowanego Mesjasza budzi opór (1 List do Koryntian 1:23). Dla Żydów jest zgorszeniem, dla pogan głupstwem, bo ukrzyżowanie było hańbą i klęską, a nie znakiem, którego oczekiwano. Zdanie „my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego” nie obiecuje łatwego pocieszenia. Stawia w centrum to, co ludzie najchętniej pominęliby, czyli cierpienie, odrzucenie i bezsilność. Najbardziej poruszające w tym fragmencie jest to, że apostoł nie wstydzi się tego obrazu. Ukrzyżowany Chrystus nie jest postacią odległą od ludzkiego bólu, lecz samym jego środkiem, i właśnie tam Bóg jest obecny. Dla kogoś, kto dźwiga żałobę albo lęk, taka prawda może brzmieć surowo, a jednak mówi, że Bóg nie trzyma się z dala od tego, co najbardziej boli. Werset przypomina również, że wiara nie opiera się na tym, co wielkie w oczach świata. Do poznania krzyża nie potrzeba mądrości ani siły według ludzkiej miary. Zgorszenie i głupstwo, o których pisze Paweł, pokazują raczej granice ludzkiego osądu niż wartość przesłania, które zostaje ogłoszone. Według tego samego listu to, co słabe u Boga, przewyższa ludzi mocą (1 List do Koryntian 1:25).

Paweł nie przedstawia ukrzyżowania jako niefortunnego końca, który później udało się obrócić w zwycięstwo. W centrum głoszenia od początku stoi Chrystus ukrzyżowany. To właśnie sprawia, że orędzie zderza się z oczekiwaniami słuchaczy: dla Żydów oczekujących znaków jest zgorszeniem, a dla pogan szukających mądrości — głupstwem. Werset 23 rozwija więc kontrast zapowiedziany wcześniej w rozdziale, nie osądza wartości żadnej grupy. „Zgorszenie” oznacza tu przeszkodę, coś, co budzi sprzeciw i utrudnia przyjęcie orędzia. Ukrzyżowany Mesjasz nie odpowiada wyobrażeniu mocy potwierdzonej spektakularnym znakiem ani mądrości mierzonej ludzkimi kryteriami. Paweł nie próbuje ukryć tej trudności ani złagodzić treści wiary, by uczynić ją bardziej przekonującą. W następnym wersecie stwierdza, że dla powołanych, zarówno spośród Żydów, jak i Greków, Chrystus jest mocą i mądrością Boga. Kluczowe rozróżnienie dotyczy zatem nie dwóch rodzajów odbiorców, lecz dwóch miar oceny. To, co wygląda na klęskę lub nierozumność według ludzkich oczekiwań, staje się w Bożym działaniu miejscem objawienia mocy i mądrości. Krzyż nie jest dodatkiem do przesłania: jest jego centrum.

W Pierwszym Liście do Koryntian 1:22 Paweł zauważa, że Żydzi domagają się znaków, a Grecy szukają mądrości. Obie prośby są zrozumiałe. Paweł wyznaje jednak coś innego: „my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan”. Krzyż nie spełnia ani oczekiwania na znak, ani oczekiwania na mądrość. Ukrzyżowany Mesjasz wygląda na porażkę. Apostoł nie ukrywa tego, lecz wyznaje to wprost. W Pierwszym Liście do Koryntian 1:24 pojawia się zupełnie inna perspektywa. Dla tych, którzy są powołani, Chrystus jest mocą Bożą i mądrością Bożą. Werset 25 dodaje, że to, co u Boga wygląda na głupstwo, przewyższa ludzką mądrość. Bóg wybiera drogę, której człowiek sam by nie obrał. Ludzka miara sukcesu, rozsądku i siły pozostaje po stronie świata. Paweł nie obiecuje, że droga wiary będzie dla wszystkich zrozumiała. Przypomina tylko, że Bóg działa tam, gdzie świat widzi klęskę. Najmocniejsza prawda o Bogu pojawia się właśnie tam, gdzie świat widzi tylko hańbę.

Paweł nie łagodzi skandalu krzyża. Głosi Chrystusa ukrzyżowanego, choć dla jednych jest to zgorszenie, a dla innych głupstwo. Mesjasz, który umiera haniebną śmiercią, nie pasuje do oczekiwania na widoczny znak potęgi ani do pragnienia mądrości dającej ludzką kontrolę. Krzyż nie staje się łatwy do przyjęcia tylko dlatego, że z czasem stał się znanym symbolem. W tym znaku odsłania się jednak Boża mądrość, odmienna od tej, która mierzy wartość siłą, powodzeniem czy uznaniem. Nie jest to pochwała cierpienia ani obietnica, że każde ludzkie nieszczęście samo w sobie prowadzi do dobra. Paweł mówi o Chrystusie i o sposobie, w jaki Bóg zbawia wierzących przez głoszone słowo. Krzyż przypomina, że nadzieja chrześcijańska nie opiera się na pozorze, iż śmierć i słabość nie istnieją. Jej centrum stanowi Jezus, który przeszedł przez śmierć. Dlatego to, co świat uznaje za porażkę, nie musi być ostatnim słowem. W tym właśnie paradoksie krzyża ujawnia się moc Boga: nie jako przewaga narzucona z zewnątrz, lecz jako zbawienie zakorzenione w Chrystusie.