List do Rzymian 4:25 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o tym, co Bóg uczynił w Jezusie, w prostych i ciężkich słowach: „On został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia” (List do Rzymian 4:25). Obok siebie stoją tu męka i zmartwychwstanie, i trudno o mocniejszy obraz tego, jak głęboko Bóg zszedł w nasze położenie, a potem wyprowadził z niego życie. Śmierć mówi o tym, jak poważny był nasz dług, a wskrzeszenie pokazuje, że ten dług nie zamknął drogi do Boga. W Liście do Rzymian 4:24 ten sam wątek łączy się z wiarą Abrahama. Poczytanie mu sprawiedliwości nie dotyczyło tylko jego samego, lecz stało się również dla tych, którzy wierzą w Tego, który wskrzesił Jezusa, naszego Pana. Apostoł patrzy tu na zaufanie do Boga, który dotrzymuje obietnicy także wtedy, gdy wszystko wokół wygląda na martwe. Chrześcijanie od dawna czytają ten fragment w świetle Paschy, ponieważ cierpienie i zmartwychwstanie Jezusa tworzą jedno dzieło miłości. Słowo „dla” wskazuje tu na owoc tego dzieła, a nie na coś, na co trzeba najpierw zasłużyć.

Werset łączy dwa wydarzenia, których nie należy rozdzielać: wydanie Jezusa za grzechy oraz Jego wskrzeszenie z martwych. Pierwsze wskazuje na rzeczywistość ludzkiej winy i koszt jej odkupienia; drugie ukazuje, że śmierć nie ma ostatniego słowa. Paweł nie przedstawia zmartwychwstania jako dodatku do krzyża, lecz jako część dzieła, przez które Bóg usprawiedliwia. W tym rozdziale usprawiedliwienie oznacza Boże uznanie człowieka za sprawiedliwego, nie zaś nagrodę za jego osiągnięcia. Przykład Abrahama pokazuje, że sprawiedliwość została mu poczytana ze względu na wiarę, a nie jako zapłata za uczynki. Paweł odnosi tę samą zasadę do tych, którzy wierzą w Boga wskrzeszającego Jezusa. Sformułowanie „dla naszego usprawiedliwienia” nie rozstrzyga samo, jak dokładnie należy opisać związek między zmartwychwstaniem a usprawiedliwieniem. Wyraźnie mówi jednak, że nadzieja wierzących opiera się na działaniu Boga, nie na ich własnej chlubie. Krzyż nazywa problem grzechu, a pusty grób — Boże zwycięstwo, które nadaje usprawiedliwieniu trwałą podstawę.

Ten werset mieści w sobie dwa ruchy. Jezus został wydany za nasze grzechy, a wskrzeszony dla naszego usprawiedliwienia. Pierwsza część mówi o cenie, druga o skutku. Obie wskazują na jedno: Bóg nie zostawił dzieła w połowie. Warto spojrzeć na kontekst. Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość. List pokazuje, że podobnie będzie poczytane także nam, którzy wierzymy w Tego, który wskrzesił Jezusa, naszego Pana. Wiara jest tu zaufaniem wobec Boga, który dotrzymuje obietnic. W codziennym życiu ma to konkretne znaczenie. Kiedy ktoś zawinił w pracy albo w domu, łatwo zacząć się bronić albo bez przerwy udowadniać własną wartość. Ten werset przesuwa środek ciężkości. Usprawiedliwienie ma swoje źródło w Chrystusie, więc można uczciwie nazwać własny błąd bez lęku, że przez to zostanie się odrzuconym. Krzyż i zmartwychwstanie tworzą jedno dzieło, a w nim przebaczenie stoi na mocnym fundamencie. Taki fundament nie zależy od tego, jak wypadł poprzedni dzień, i właśnie dlatego pozwala wracać do Boga także po porażce.

Paweł łączy śmierć Jezusa z naszymi grzechami, a Jego zmartwychwstanie z naszym usprawiedliwieniem: „On został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia”. Nie są to dwa odległe wydarzenia, lecz jedna nadzieja: grzech nie zostaje przemilczany, a śmierć nie otrzymuje ostatniego słowa. Wcześniej Paweł przypomina Abrahama, któremu wiarę poczytano za sprawiedliwość, i odnosi tę obietnicę także do tych, którzy wierzą w Boga wskrzeszającego Jezusa. Usprawiedliwienie nie jest więc nagrodą za osiągnięcia ani powodem do chluby przed Bogiem. Jest darem zakorzenionym w tym, co Bóg uczynił w Chrystusie. Zmartwychwstanie nadaje temu darowi perspektywę wieczności. Nie obiecuje, że życie wierzących będzie wolne od cierpienia ani że każda sprawa szybko znajdzie rozwiązanie. Mówi jednak, że wyrok grzechu i śmierci nie jest ostatecznym rozstrzygnięciem nad człowiekiem. Jak świt nie usuwa nocy, która już zapadła, tak poranek zmartwychwstania nie zaprzecza krzyżowi. Ukazuje, że Bóg może przeprowadzić przez śmierć ku życiu. W tym leży cicha pewność usprawiedliwienia: jej podstawą nie jest ludzkie dokonanie, lecz wierność Boga.