List do Rzymian 4:24 – znaczenie i zastosowanie

Paweł w Liście do Rzymian 4:24 przenosi uwagę z Abrahama na wierzących w jego czasach i w każdym kolejnym pokoleniu. To, co zostało mu poczytane za sprawiedliwość, „będzie poczytane” także nam, a więc obietnica wybrzmiewa w czasie przyszłym i obejmuje wszystkich, którzy wierzą w Boga wskrzeszającego Jezusa, naszego Pana. Apostoł nie opiera tej nadziei na sile ludzkiej wiary. Wiara Abrahama, opisana wcześniej w tym rozdziale, była mocna, ale jej źródłem pozostaje Bóg, który wypełnia to, co obiecał. Ten sam Bóg, który podniósł Jezusa z martwych, nie porzuca tego, co zapoczątkował, i to właśnie daje spokój wierzącemu, który czuje, że jego wiara bywa krucha i niepewna. Zmartwychwstanie stoi w tym wersecie jak punkt, w którym śmierć przestaje mieć ostatnie słowo. Nie oznacza to, że cierpienie natychmiast znika. Oznacza, że ono nie zamyka drogi z Bogiem. Dla kogoś, kto dźwiga żałobę albo długie zmęczenie, ta prawda nie jest szybką pociechą, lecz cichym świadectwem, że Bóg mówi także o tym, czego jeszcze nie widać.

W Liście do Rzymian 4:24 Paweł przechodzi od Abrahama do tych, którzy wierzą w Boga wskrzeszającego Jezusa. „Poczytane” odnosi się do sprawiedliwości, o której mowa wcześniej: nie jest ona nagrodą za osiągnięcia, lecz darem przyjętym przez wiarę. Wiara nie staje się więc zasługą, którą można przedstawić Bogu; oznacza zaufanie Temu, który działa i dotrzymuje obietnic. Kluczowe jest, komu Paweł przypisuje wskrzeszenie: Bogu, który wskrzesił Jezusa, naszego Pana. W następnym wersecie łączy to z wydaniem Jezusa za grzechy i Jego zmartwychwstaniem dla usprawiedliwienia. Sens wiary nie polega zatem na optymizmie ani na przekonaniu, że każda trudna sytuacja zakończy się po myśli wierzącego. Jej treścią jest Bóg objawiony w wydarzeniu śmierci i zmartwychwstania Jezusa. „Także ze względu na nas” nie zrównuje historii Abrahama z każdą ludzką historią. Pokazuje raczej, że zasada widoczna w jego przypadku dotyczy również wierzących: sprawiedliwość pochodzi od Boga, a zaufanie kieruje się ku Niemu. Zmartwychwstanie Jezusa jest tu podstawą tej nadziei.

Werset 24 domyka myśl, która zaczęła się od Abrahama. Słowo „poczytane” wraca tu z wersetów 3, 22 i 23, a Paweł wyraźnie zaznacza, że ten zapis nie dotyczy wyłącznie jednego człowieka z przeszłości. Warto zwrócić uwagę na przedmiot wiary. Nie jest nim siła własnego przekonania ani pewność, że wszystko dobrze się ułoży. Jest nim Bóg, który wskrzesza z martwych. Abraham był przekonany, że Bóg jest w stanie wypełnić to, co obiecał (List do Rzymian 4:21), i właśnie ta ufność została mu poczytana za sprawiedliwość (List do Rzymian 4:22). Werset 24 mówi o tym samym Bogu, który działa wobec Jezusa. Werset 25 stwierdza, że Jezus został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony dla naszego usprawiedliwienia. Wiara ma więc konkretną treść. Nie opiera się na ogólnym przeświadczeniu, że wszystko się jakoś ułoży, lecz na konkretnym fakcie zmartwychwstania. Ta wiara nie jest pogodnym optymizmem. Jest zaufaniem Temu, który ma władzę nad życiem i śmiercią. Poczytanie sprawiedliwości dotyczy zatem wiary w Boga, który wskrzesza umarłych, i to właśnie nadaje tej wierze jej pewność.

W Liście do Rzymian 4:24 Paweł przenosi spojrzenie z Abrahama na tych, którzy wierzą w Boga wskrzeszającego Jezusa. Słowa „poczytane i nam” nie obiecują nagrody za doskonałą wiarę ani za bezbłędne życie. Wskazują na Boga, który przyjmuje człowieka przez wiarę, a nie na podstawie chluby z własnych czynów. Ta wiara ma konkretny środek ciężkości: Jezusa, „naszego Pana”, wydanego za nasze grzechy i wskrzeszonego dla naszego usprawiedliwienia, jak dopowiada następny werset. Nie chodzi więc o ogólne przekonanie, że wszystko dobrze się skończy. Jej nadzieja opiera się na działaniu Boga wobec śmierci i grzechu. Można zobaczyć tu kamień odsunięty od grobu: nie jako łatwą odpowiedź na każde cierpienie, lecz jako znak, że śmierć nie ma ostatniego słowa nad Jezusem. Wiara nie oznacza, że człowiek zawsze odczuwa pewność. Wskazuje, komu powierza swoje życie, także wtedy, gdy przyszłość pozostaje niejasna. Obietnica zawarta w tym wersecie nie opiera się na sile ludzkiego przekonania, ale na Bogu, który wskrzesił Jezusa.