List do Rzymian 4:21 – znaczenie i zastosowanie

Abraham nie przestał patrzeć na to, co widział. Według Listu do Rzymian 4:19 wiedział, że jego ciało jest już obumarłe, miał prawie sto lat, i że obumarłe jest także łono Sary. Mimo to, jak zapisano w Liście do Rzymian 4:20, nie zachwiał się w wierze. Werset 21 wskazuje treść tej wiary: „i był przekonany, że On jest również w stanie wypełnić to, co obiecał”. Ten werset nie opisuje spokoju wolnego od obaw ani pewności siebie. Mówi o przekonaniu, którego punktem oparcia jest Bóg i Jego moc, a nie okoliczności. Wiara może więc wyglądać skromnie, jako ciche trzymanie się tego, kto obiecał. Abraham nie oparł się na tym, co sam potrafi zrobić ze swoim ciałem ani z przyszłością. Jego ufność miała odniesienie do Boga, który ożywia umarłych i powołuje do istnienia to, co nie istnieje, jak zapisano w Liście do Rzymian 4:17. Obietnica w ten sposób spoczywa na Bogu, który ją dał.

W Liście do Rzymian 4:21 Paweł wyjaśnia, na czym polegała wiara Abrahama: był przekonany, że Bóg może wypełnić to, co obiecał. Nie chodzi tu o pewność, że każda nadzieja człowieka się spełni, lecz o zaufanie konkretnej obietnicy Boga, dotyczącej Abrahama i jego potomstwa. To przekonanie nie wynikało z korzystnych okoliczności. Wcześniejsze wersety mówią o podeszłym wieku Abrahama i Sarze, której łono było „obumarłe”. Paweł nie zaciera więc różnicy między obietnicą a widzialnymi faktami. Pokazuje raczej, że ograniczenia człowieka nie wyznaczają granic Bożej zdolności działania. Wiara nie jest zasługą ani próbą wymuszenia określonego wyniku; dlatego Abraham nie ma podstaw do chlubienia się przed Bogiem. W dalszej części rozdziału Paweł odnosi ten sposób mówienia o wierze także do chrześcijan: za sprawiedliwych zostają uznani ci, którzy wierzą w Boga wskrzeszającego Jezusa. Werset łączy zatem zaufanie z charakterem Boga, a nie z siłą ludzkiej pewności. Abraham wierzy nie dlatego, że sam potrafi zapewnić spełnienie obietnicy, lecz dlatego, że jej autorem i wykonawcą jest Bóg.

Abraham nie udawał, że nie widzi rzeczywistości. Stwierdził, że jego ciało jest już obumarłe i że obumarłe jest łono Sary. Mimo to nie zachwiał się w wierze. Oparł ją na Bogu, a nie na tym, co widział. Werset 21 wyjaśnia, na czym polegało jego przekonanie: „i był przekonany, że On jest również w stanie wypełnić to, co obiecał”. Przedmiotem tej pewności była moc Boga, a nie możliwości Abrahama. Poprzedni werset mówi, że wzmocnił się w wierze i oddał chwałę Bogu. Zaufanie do obietnicy rodzi się więc z uznania Bożej mocy. Słowo „również” łączy tę pewność z tym, co Bóg już wcześniej uczynił. Werset 17 przypomina, że Bóg ożywia umarłych i powołuje do istnienia to, co nie istnieje. Wiara Abrahama rosła z tego, jak Bóg dotąd działał. Fragment nie opisuje, jak i kiedy obietnica się spełni. Mówi natomiast, na czym opiera się zaufanie: na wierności i mocy Tego, który obiecał. Ta pewność opiera się na charakterze Boga.

Paweł pokazuje wiarę Abrahama jako zaufanie Temu, który może dotrzymać słowa. Abraham nie opierał nadziei na tym, że okoliczności sprzyjały obietnicy: jego ciało i łono Sary były, jak mówi tekst, „obumarłe”. Nie musiał zaprzeczać temu, co widział. Wierzył, że ograniczenia stworzenia nie wyznaczają granic działania Boga. Nie usuwało to czasu oczekiwania ani kruchości ludzkiego życia; pozwalało jednak nie uznawać ich za miarę Bożej wierności. Ważne jest, że chodzi o konkretną obietnicę daną Abrahamowi, nie o zapewnienie, że każda ludzka nadzieja spełni się według oczekiwań. Jego ufność nie była kontrolą nad przyszłością ani zasługą, którą mógłby się chlubić. Była uznaniem, że wierność Boga jest większa niż widoczny zastój. Dalszy ciąg Listu do Rzymian odnosi tę wiarę do tych, którzy wierzą w Boga wskrzeszającego Jezusa. Obietnica nie staje się prostą receptą na pomyślny obrót każdej sprawy. Otwiera natomiast perspektywę, w której śmierć nie ma ostatniego słowa. Abraham pozostaje świadkiem wiary nie dlatego, że znał drogę do końca, lecz dlatego, że powierzył ją Temu, który obiecał i ma moc wypełnić.