List do Rzymian 4:20 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje człowieka, który patrzy na rzeczywistość bez złudzeń. Wcześniej w tym fragmencie czytamy, że Abraham brał pod uwagę swoje obumarłe ciało i wiek Sary, a mimo to nie zachwiał się w wierze. Uwagę zatrzymuje to, że ufność nie polegała tu na zamknięciu oczu na trudne fakty. Obietnica i to, co widzialne, stały obok siebie, a jedno nie zagłuszyło drugiego. „I nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale wzmocnił się w wierze. Oddał przez to chwałę Bogu” (List do Rzymian 4:20). Słowa o wahaniu nie zapewniają, że w sercu Abrahama nie było lęku. Opisują raczej kierunek, w którym zwrócił się jego wzrok: ku Temu, który obiecał. Określenie „wzmocnił się” sugeruje, że ta ufność mogła rosnąć, a nie tylko być z góry dana. Tekst nie mówi jednak, jak długo to trwało ani skąd dokładnie się wzięło. Zdanie o oddaniu chwały Bogu wydaje się owocem zaufania, a nie jego nagrodą. Gdy według faktów nie było niczego, co by potwierdzało obietnicę, to właśnie wiara stała się miejscem, w którym Bóg został uznany za wiarygodnego.

W Liście do Rzymian 4:20 wiara Abrahama nie oznacza, że zignorował trudne okoliczności. W poprzednim wersecie Paweł przypomina, że Abraham wiedział o swoim podeszłym wieku i o tym, że łono Sary było „obumarłe”. Sednem nie jest więc zaprzeczanie temu, co widzialne, lecz niezrównywanie ludzkiej niemożności z granicą Bożego działania. Paweł mówi, że Abraham nie zwątpił w Bożą obietnicę, ale umocnił się w wierze i oddał Bogu chwałę. Nie przedstawia wiary jako zasługi, która zmusza Boga do spełnienia życzenia. Wcześniej podkreśla, że dziedzictwo zależy od wiary, aby było z łaski. Abraham ufa temu, kim jest Bóg: Temu, który ożywia umarłych i może wypełnić to, co obiecał. To rozróżnienie chroni tekst przed odczytaniem go jako gwarancji, że każda nadzieja człowieka się spełni. Chodzi o konkretną obietnicę daną Abrahamowi, a nie o dowolny plan. Jego wiara oddaje chwałę Bogu, bo przypisuje spełnienie obietnicy Bożej wierności, nie ludzkiej sile.

Werset z Listu do Rzymian 4:20 opisuje wiarę w bardzo konkretnej sytuacji. Abraham miał blisko sto lat, a obietnica dotyczyła potomstwa, którego wciąż nie było. Pismo nie ukrywa tego napięcia. Mówi wprost o wahaniu, które mogło się pojawić, i o niedowierzaniu, którego zabrakło. Pismo mówi, że Abraham „nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale wzmocnił się w wierze”. Warto zauważyć, że ta wiara nie zaprzeczała rzeczywistości. Abraham patrzył na swoje ciało i na łono Sary, a mimo to się nie zachwiał. Wiara nie udawała, że trudności nie istnieją. Zwróciła się ku Temu, który obiecał. W codzienności wygląda to tak, że człowiek czekający na zmianę przez lata nie musi udawać, że czas go nie zmęczył. Może pozostać przy słowie Bożym, wracać do niego w zwykłych dniach i pozwolić, by ono wyznaczało jego decyzje. Wzmacnianie wiary dokonuje się w powtarzanych wyborach. Zwrot „oddał przez to chwałę Bogu” łączy zaufanie z uwielbieniem. Chwała nie pojawia się tu jako dodatek na końcu walki. Wypływa z ufności, która zdecydowała się wierzyć mimo pozorów. Wierność człowieka w niepewności staje się świadectwem o wierności Boga.

W Liście do Rzymian 4:20 wiara Abrahama nie oznacza, że przestał widzieć to, co kruche i ludzkie. Niedługo wcześniej Paweł wspomina jego podeszły wiek i bezpłodność Sary. Obietnica potomstwa pozostawała więc w napięciu z tym, co można było uznać za możliwe. Abraham nie rozwiązał tej sprzeczności własną siłą ani nie uczynił z niej powodu do chluby. „Wzmocnił się w wierze” — i przez to oddał chwałę Bogu. Zaufanie skierowało jego uwagę ku Temu, który, jak mówi ten rozdział, ożywia umarłych i powołuje do istnienia to, czego nie ma. Nie wielkość Abrahama jest tu w centrum, lecz wierność Boga, na którego obietnicy Abraham oparł nadzieję. Wiara nie jest pewnością, że każda trudna sprawa zakończy się tak, jak człowiek pragnie. Ten fragment mówi o konkretnej obietnicy danej Abrahamowi, a nie o gwarancji spełnienia wszystkich ludzkich oczekiwań. Ukazuje jednak, że oczekiwanie może pozostawać otwarte na Boga, nawet gdy ciało i czas przypominają o granicach. Chwała płynie wtedy nie z posiadania gotowego dowodu, lecz z zaufania Temu, który potrafi wypełnić to, co obiecał.