List do Rzymian 4:19 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Rzymian 4:19 Paweł nie ukrywa prawdy o słabości. Abraham patrzy na swoje ciało, które jest już obumarłe, i na łono Sary, które także nie może dać życia. Werset dodaje spokojnie, że miał prawie sto lat, bez ozdabiania rzeczywistości. Trudność zostaje nazwana wprost i nie znika tylko dlatego, że mówi się o wierze. Słowo „zachwiał” wskazuje na chwilę, w której człowiek mógłby się pochylić ku zwątpieniu. Paweł nie opisuje kogoś, kto nie czuje ciężaru. Opisuje kogoś, kto widzi to, co oczywiste, i pozwala, by obietnica pozostała ważniejsza od oczywistości. Według wersetów 18 i 20 jego wiara wiązała się z oddaniem chwały Bogu, a 21. werset mówi, że Abraham był przekonany, iż Bóg jest w stanie wypełnić to, co obiecał. Ten fragment daje oparcie osobom, które wiedzą, jak trudna jest ich sytuacja i nie chcą jej upiększać. Nie obiecuje jednak, że każda trudna sprawa zakończy się tak jak w historii Abrahama. Mówi natomiast o zaufaniu Temu, który ożywia umarłych i powołuje do istnienia to, czego nie ma. Najmocniej wybrzmiewa tu myśl, że wiara nie opiera się na własnej sile ani na dobrych perspektywach, lecz na Bogu, który daje życie tam, gdzie człowiek widzi jedynie koniec.

W Liście do Rzymian 4:19 Paweł nie przedstawia wiary Abrahama jako zaprzeczenia faktom. Abraham uznaje, że jego ciało jest już obumarłe i że obumarłe jest łono Sary. Nadzieja nie polega więc na udawaniu, że przeszkoda nie istnieje. Polega na zaufaniu Bogu mimo tego, co oboje wiedzą o ludzkich granicach. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu wiary i naiwnego optymizmu. Paweł opisuje zaufanie związane z konkretną obietnicą: Abraham ma zostać ojcem wielu narodów. Nie jest to ogólna gwarancja, że każda trudna sytuacja zakończy się spełnieniem osobistego pragnienia. W kolejnych wersetach źródłem pewności Abrahama jest Bóg, który może wypełnić to, co obiecał. Ten kontekst łączy wiarę z łaską, nie z zasługą. Abraham nie ma powodu do chlubienia się przed Bogiem własną siłą; jego wiara przyjmuje obietnicę, której sam nie potrafi zrealizować. Paweł pokazuje zatem nie niezwykłą odporność człowieka, lecz różnicę między ograniczonymi możliwościami człowieka a wiernością Boga. Właśnie dlatego wiara może patrzeć prawdzie o ludzkiej słabości w oczy, nie czyniąc z niej ostatniego słowa.

Abraham nie udawał, że jego sytuacja wygląda inaczej. Werset nie mówi, że nie widział tych faktów, lecz że „nie zachwiał się w wierze”. Pismo wspomina, że rozważył to, co wiedział: jego ciało było już obumarłe, miał prawie sto lat, a łono Sary również obumarło. Jego wiara nie zaczynała się od zamknięcia oczu. Zaczynała się od uczciwego spojrzenia na rzeczywistość. Warto zauważyć, że werset nie kończy się na tej ocenie. W Liście do Rzymian 4:20 czytamy, że Abraham nie okazał wahania co do obietnicy Bożej, lecz wzmocnił się w wierze i oddał chwałę Bogu. Fakty pozostały takie same, ale ich ciężar nie stał się ostatnim słowem. Wiara nie była ciszą, w której nic się nie dzieje, lecz wytrwałym trzymaniem się Tego, który obiecał. Z tego płynie praktyczna lekcja. Ktoś, kto stoi przed trudną sprawą, może najpierw nazwać ją po imieniu, bez udawania. Dopiero potem ma sens pytać, co Bóg może zrobić dalej. Abraham nie musiał być silniejszy od rzeczywistości. Jego oparciem była wierność Tego, który obiecał.

Paweł nie przedstawia Abrahama jako człowieka, który zaprzeczał temu, co widział. W Liście do Rzymian 4:19 Abraham dostrzegał granice własnego ciała i bezpłodność Sary. Wiara nie wymagała od niego udawania, że te granice nie istnieją. Nie pozwoliła jednak, by stały się jedyną miarą tego, co może uczynić Bóg. Obraz obumarłego ciała i łona jest surowy, niemal beznadziejny. Właśnie w takim świetle mocniej wybrzmiewa wcześniejsze zdanie o Bogu, który ożywia umarłych i powołuje do istnienia to, czego nie ma. Abraham ufa nie własnej sile ani pomyślnemu rozwojowi wydarzeń, lecz Bogu i Jego obietnicy. Paweł wiąże tę wiarę z łaską: dziedzictwo nie jest zapłatą za osiągnięcia. To nie obietnica, że każda ludzka tęsknota spełni się w oczekiwanym kształcie. W tym fragmencie chodzi o potomstwo obiecane Abrahamowi i o wierność Boga. Jego wiara żyje pośród faktów, które zdają się zamykać przyszłość. Nadzieja nie polega tu na pomniejszaniu rzeczywistości, lecz na zaufaniu, że rzeczywistość nie wyczerpuje tego, co Bóg może powołać do życia.