Ewangelia Mateusza 13:26 – znaczenie i zastosowanie

Werset w Ewangelii Mateusza 13:26 nie mówi o siewie ani o tym, kto go dokonał. Opisuje chwilę, w której coś staje się widoczne. Zboże już wyrosło i wypuściło kłosy, pole wygląda tak, jak powinno, a mimo to pojawia się chwast. Rolnik, który rano wychodzi na swoją ziemię, może poczuć ścisk w sercu, widząc obcą roślinę wśród dobrego plonu. Taka chwila boli, bo pokazuje, że starannie prowadzona praca nie zawsze daje pole wolne od trudności. Przypowieść nie każe jednak od razu rozstrzygać, co dalej. Najpierw nazywa rzeczywistość: obok dobrego rośnie także to, czego tam nie powinno być. Dla kogoś, kto patrzy na własne życie i dostrzega w nim cień, może to być ważna wiadomość. Nie trzeba udawać, że pole jest czyste, by pozostać na nim wiernym. Bóg zna to pole także wtedy, gdy rośnie na nim to, czego nikt nie chciał zasiać. W tym obrazie widać coś istotnego: dobro i trudność mogą rosnąć na tym samym polu, zanim cokolwiek zostanie rozdzielone.

W Ewangelii Mateusza 13:26 chwast staje się widoczny dopiero wtedy, gdy zboże rośnie i wypuszcza kłosy. Przypowieść nie opisuje więc pola, na którym dobro od początku nie istniało. Dobre nasienie zostało posiane, a jego wzrost jest realny; równocześnie ujawnia się obecność chwastu. To ważne rozróżnienie: pojawienie się zła nie dowodzi, że dobro było pozorne ani że gospodarz nie posiał dobrego nasienia. Słudzy właśnie dlatego pytają, skąd wziął się chwast. W następnym wersecie gospodarz wskazuje na działanie nieprzyjaciela, a później odmawia przedwczesnego usuwania roślin, bo mogłoby to zaszkodzić pszenicy. Sens tej sceny wymaga zatem cierpliwego osądu, nie pochopnego utożsamiania widocznej niedoskonałości z całkowitym brakiem dobra. W życiu wspólnoty może to oznaczać, że obok wzrostu wiary pojawiają się także czyny, które jej przeczą. Przypowieść nie każe nazywać zła dobrem; przypomina jednak, że pełne rozdzielenie jednego od drugiego nie należy do przedwczesnego sądu sług. Obraz pola wskazuje na napięcie: dobro rośnie pośród zła, a jego obecność pozostaje znacząca.

Ewangelia Mateusza 13:26 mówi, że chwast pojawił się wtedy, gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy. Gdy pole wyglądało najbardziej obiecująco, zło stało się widoczne. Ten obraz jest bardzo praktyczny, a łatwo go przeoczyć. Dobre nasienie i chwast rosną obok siebie. Wierność, uczciwość i modlitwa nie zwalniają z konfrontacji z tym, co próbuje je zagłuszyć. Ktoś, kto widzi chwast w swoim życiu, często chce go natychmiast usunąć. Samo pojawienie się chwastu nie przekreśla jednak tego, co wcześniej urosło i dojrzewa. Gospodarz z przypowieści nie każe zrywać wszystkiego od razu. Słudzy pytają o pochodzenie zła, a on zwraca uwagę na pszenicę, którą łatwo zniszczyć przy pośpiesznym wyrywaniu. Wyrywanie w pośpiechu zaszkodziłoby temu, co dobre. Ta cierpliwość wyraża zaufanie, że ostateczny osąd należy do właściciela pola, a nie do zmęczonych robotników.

W przypowieści Jezusa chwast nie pojawia się na pustym polu, lecz pośród rosnącej pszenicy. Dopiero gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, stał się widoczny. Obraz ten nie mówi, że dobro jest pozorne. Pokazuje raczej, że wzrost królestwa nie usuwa od razu wszystkiego, co mu się sprzeciwia. Także w życiu wspólnoty i pojedynczego człowieka dobro i zło bywają splecione w sposób trudny do rozpoznania. Szczera wiara może dojrzewać obok pychy, troskliwość obok pragnienia uznania, a dobre dzieło nie zawsze jest wolne od nieuporządkowanych motywów. Nie należy jednak z tego wyciągać wniosku, że każda trudność jest dziełem nieprzyjaciela ani że człowiek potrafi bezbłędnie osądzić cudze serce. W dalszej części przypowieści słudzy chcą natychmiast wyrwać chwast, lecz gospodarz powstrzymuje ich, by nie uszkodzili pszenicy. Jego cierpliwość nie oznacza obojętności wobec zła. Oznacza, że ostateczny osąd nie należy do sług, a pośpiech może zranić także to, co dobre. Ten werset pozwala dostrzec, że prawda o polu odsłania się stopniowo. Dojrzewanie wymaga czasu, a widoczny chwast nie przekreśla obecności ziarna, które wydaje plon.