Ewangelia Mateusza 13:25 – znaczenie i zastosowanie

Ten obraz zaczyna się w ciszy. Ludzie śpią, a w czasie, którego nikt nie pilnuje, dzieje się coś, czego nie widać. Ewangelia Mateusza 13:25 mówi o tym bardzo oszczędnie: przychodzi nieprzyjaciel, sieje chwast między pszenicę i odchodzi. Nie ma tu ani pościgu, ani wyjaśnienia motywów. Jest tylko krótka sekwencja działań, po której zostaje pole pełne pytań. Uwagę zatrzymuje to, co ludzie mogli odkryć dopiero rano, gdy zboże wyrosło i pojawił się chwast (Ewangelia Mateusza 13:26). Zaskoczenie szkodą, zanim zrozumie się jej źródło, bywa bardzo bolesne. Tekst nie mówi jednak, że sen był winą. Mówi tylko, że nieprzyjaciel działał wtedy, gdy nikt nie czuwał. Warto zauważyć, że pole nie przestaje być polem właściciela. Dobre nasienie zostało zasiane wcześniej niż chwast (Ewangelia Mateusza 13:24). Obraz nie obiecuje, że zło nigdy nie dotknie tego, co dobre, ale pokazuje, że zboże i chwast rosną razem, a ich rozdzielenie należy do gospodarza, nie do pośpiechu sług. Najłagodniejsza myśl tego fragmentu jest taka: to, co zostało posiane dobrze, nie przestaje być dobre przez to, co nasiał nieprzyjaciel w czasie snu.

W Ewangelii Mateusza 13:25 dobro i zło pojawiają się na tym samym polu, ale nie z tego samego źródła. Gospodarz wcześniej posiał dobre nasienie; nieprzyjaciel, korzystając z nocy, dosiał chwast i odszedł. Jezus nie przedstawia więc chwastu jako części zamierzonego zasiewu ani nie sugeruje, że gospodarz sam go wywołał. Zło wkrada się pośród tego, co dobre, i początkowo może pozostać trudne do rozpoznania. Wzmianka, że ludzie spali, opisuje porę działania nieprzyjaciela; sam tekst nie oskarża śpiących o zaniedbanie. Ważny jest też czas: chwast staje się widoczny dopiero wtedy, gdy wyrasta zboże i wypuszcza kłosy. Dopiero wówczas słudzy pytają, skąd się wziął, a gospodarz wyjaśnia jego pochodzenie. Sąsiedztwo tej przypowieści z przypowieścią o siewcy nie oznacza, że obie opisują dokładnie ten sam problem: tutaj uwaga skupia się na nieprzyjacielu i chwastach pośród pszenicy. Dalsze wersety pokazują, że pochopne usuwanie chwastu mogłoby uszkodzić pszenicę. Przypowieść łączy zatem realizm wobec zła z ostrożnością w osądzaniu: jego obecność nie dowodzi, że całe pole jest złe.

Ewangelia Mateusza 13:25 opisuje moment, którego nikt nie widzi. Ludzie śpią, a w tym czasie przychodzi nieprzyjaciel i sieje chwast między pszenicę. Tekst nie podaje przyczyny snu ani nie tłumaczy, dlaczego nikt nie czuwał, więc nie należy dopowiadać tego, czego w opisie nie ma. Wyraźnie widać jednak, że zło działa bez wiedzy sług. Chwast zasiewa wróg właściciela pola, a więc zło celuje w to, co należy do gospodarza. Ta obecność nie zależy od tego, czy ktoś ją zauważa. Chwast jest ukryty w zbożu i ujawnia się dopiero wtedy, gdy zboże wyrośnie i wypuści kłosy, jak czytamy w Ewangelii Mateusza 13:26. Najważniejsze jest to, co dzieje się dalej. Gospodarz nie rezygnuje z pola i nie pozwala na pochopne wyrywanie chwastu, bo mogłoby to zniszczyć pszenicę, jak widać w Ewangelii Mateusza 13:29. Obecność zła nie oznacza więc, że dobro przepadło. Pośpieszna reakcja może wyrządzić więcej szkody niż sam chwast. Ten fragment nie daje gotowej instrukcji. Pokazuje raczej, że dobre nasienie i zło rosną obok siebie, a decyzja o ich rozdzieleniu należy do gospodarza.

W przypowieści o królestwie niebieskim dobre nasienie zostało zasiane na polu, lecz noc nie przyniosła spokoju. Gdy ludzie spali, nieprzyjaciel potajemnie dosiał chwastu między pszenicę. Obraz ten nie mówi, że sen był winą sług. Pokazuje raczej, że zło może działać skrycie, poza ludzką uwagą, i że obecność dobrego początku nie sprawia, iż wszystko na polu staje się od razu czyste. Chwast wyrasta obok pszenicy. Przez pewien czas oba rosną na tej samej ziemi, a różnica staje się widoczna dopiero później. To ważny rys przypowieści: królestwo niebieskie nie jest przedstawione jako rzeczywistość wolna od sprzeciwu i pomieszania. Dobro nie znika jednak dlatego, że pojawiło się zło. Pszenica nadal rośnie. W kolejnych słowach słudzy pytają, skąd wziął się chwast, a gospodarz wskazuje nieprzyjaznego człowieka. Nie pozwala jednak od razu go wyrywać, bo mogłoby ucierpieć także zboże. W tej scenie pobrzmiewa pokora wobec granic ludzkiego rozeznania. Nie każde pochopne porządkowanie chroni dobro; czasem może je uszkodzić. A nocne działanie wroga nie unieważnia zasiewu.