Ewangelia Mateusza 13:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki wers pokazuje sług, którzy stoją przed gospodarzem i nie potrafią pogodzić tego, co widzą, z tym, czego się spodziewali. Pole zostało obsiane dobrym nasieniem, a mimo to na nim wyrasta chwast. Pytanie „Skąd więc wziął się na nim chwast?” brzmi jak zdziwienie, które szybko zamienia się w niepokój, bo coś, w co włożono troskę, nagle wygląda na naruszone. Słudzy nie pytają jeszcze, co mają z tym zrobić. Najpierw chcą zrozumieć, skąd się to wzięło. Przypowieść nie zatrzymuje się jednak na tym pytaniu. Już w Ewangelii Mateusza 13:28 gospodarz wskazuje sprawcę, a dalej mówi o czekaniu aż do żniwa. Ten wers zostaje więc jako szczery głos tych, którzy patrzą na mieszankę dobra i zła i nie wiedzą, jak ją pojąć. Pytanie pokazuje, że widok dobra zmieszanego z tym, co rani, rodzi pytania, zanim przyjdzie zrozumienie. Słudzy zwracają się do gospodarza jako do swojego Pana i w tym zwrocie słychać zaufanie, które trwa obok niepokoju. W jednym zdaniu stoją tu obok siebie zaufanie i niepokój, i to właśnie daje temu krótkiemu wersowi tyle ciepła.

Pytanie sług w Ewangelii Mateusza 13:27 wyrasta z wyraźnej sprzeczności: gospodarz posiał dobre nasienie, a mimo to na polu pojawił się chwast. Nie podważają jakości zasiewu ani nie oskarżają gospodarza wprost. Próbują zrozumieć, jak obecność zła może współistnieć z dobrym początkiem. Ważne jest, że w tej przypowieści pytanie pada po tym, jak chwast stał się widoczny obok pszenicy. Sam werset nie podaje jeszcze odpowiedzi; w następnym gospodarz przypisuje to działaniu nieprzyjaciela. Mateusz nie przedstawia więc chwastu jako czegoś, co gospodarz zamierzył, ani nie sugeruje, że dobre nasienie było wadliwe. Słudzy od razu pytają później, czy mają usunąć chwast, lecz gospodarz odmawia: mogliby przy tym wyrwać także pszenicę. To nadaje ich pierwszemu pytaniu dalszy sens. Rozpoznanie zła jest potrzebne, ale nie daje jeszcze pewności, że człowiek potrafi bez szkody oddzielić je od dobra. Przypowieść nie każe nazywać chwastu pszenicą; pokazuje raczej, że osąd i ostateczne oddzielenie należą do gospodarza. Do czasu żniwa dobre nasienie nadal rośnie pośród tego, czego nie chciał siewca.

Słudzy zauważyli chwast wśród zboża, ale nie zaczęli od jego wyrywania. Najpierw przyszli do gospodarza z pytaniem: „Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swoim polu? Skąd więc wziął się na nim chwast?”. W tych słowach słychać zdziwienie, lecz także zaufanie. Skoro pole zasiano dobrym ziarnem, obecność chwastu trzeba najpierw wyjaśnić, zanim wyciągnie się z niej wnioski o całym polu. Ich pytanie nawiązuje do tego, co opisuje Ewangelia Mateusza 13:24, czyli do dobrego nasienia posianego przez gospodarza. Słudzy nie próbują jeszcze niczego naprawiać. Przychodzą z tym, czego nie rozumieją, do tego, kto odpowiada za pole. Ewangelia Mateusza 13:28-29 pokazuje, dokąd prowadzi ta rozmowa: gospodarz powstrzymuje pośpiech, ponieważ wyrywając chwast, można zniszczyć także pszenicę. Pytanie sług otwiera drogę do decyzji, która chroni dobre zboże. Mądrość zaczyna się więc od szczerego pytania, zadanego we właściwym miejscu.

Pytanie sług wyrasta z widoku pola, na którym obok pszenicy pojawił się chwast. „Czy nie posiałeś dobrego nasienia?” — pytają gospodarza. W ich słowach jest zdziwienie: skoro początek był dobry, skąd wzięło się zło? Jezus nie pomija tego niepokoju ani nie udaje, że chwastu nie ma. W przypowieści gospodarzem jest ten, kto posiał dobre nasienie, a wrogi człowiek nasiał chwastu. Zło nie zostaje więc przypisane gospodarzowi ani uznane za część dobra. Uczniowie słyszą, że obok tego, co wzrasta ku plonowi, istnieje także to, co szkodzi. Nie otrzymują jednak zachęty do pochopnego osądzania: dalsza odpowiedź gospodarza przestrzega, że wyrywanie chwastu może naruszyć pszenicę. To obraz wymagający cierpliwości. W życiu wspólnoty i w ludzkim sercu dobro i krzywda bywają splecione tak, że szybka ocena nie zawsze rozpoznaje, co ocali, a co zrani. Przypowieść nie rozstrzyga każdego pytania o pochodzenie zła. Ukazuje jednak gospodarza, który zna pole i nie myli chwastu z pszenicą. Ostateczne rozdzielenie należy do żniwa, nie do niecierpliwej ręki.