Ewangelia Mateusza 10:9 – znaczenie i zastosowanie

Jezus posyła dwunastu uczniów i poleca im, by nie gromadzili złota, srebra ani miedzi w swoich sakiewkach. Odruch, który za tym zakazem stoi, jest nam dobrze znany: chęć, by mieć coś w zanadrzu na wszelki wypadek. Ten fragment nie jest ogólnym zakazem posiadania, lecz wskazaniem dla konkretnej misji. Tuż przed nim uczniowie słyszą: „Za darmo otrzymaliście, za darmo dawajcie!” (Ewangelia Mateusza 10:8). To, co otrzymali od Jezusa, ma stać się ich darem dla innych, a nie zasobem do pilnowania. Lęk przed jutrem potrafi ścisnąć serce tak mocno, że trudno uwierzyć, iż ktoś nas przyjmie i nakarmi. Uczniowie mają jednak wyruszyć z tym, co już otrzymali, bo za ich drogą stoi ktoś większy niż ich własne zapasy. Ich pewność nie opiera się na pieniądzach, lecz na posłaniu, które przyjęli. Następny werset wyjaśnia, że robotnik jest wart swojego pożywienia (Ewangelia Mateusza 10:10). Jezus nie każe więc odrzucać gościnności ani wdzięczności wobec tych, którzy przyjmują posłańców. Prosi raczej o otwartość na przyjęcie, bez budowania z góry zabezpieczenia na każdą drogę.

Zakaz gromadzenia złota, srebra i miedzi nie jest ogólną pochwałą ubóstwa ani nakazem, by każdy wierzący wyrzekł się pieniędzy. Jezus zwraca się do Dwunastu, wysyłanych z konkretną misją: mają głosić bliskość królestwa i bez zapłaty przekazywać to, co sami otrzymali za darmo. W tym kontekście polecenie dotyczy ich podróży i sposobu jej podjęcia. Kluczowe jest tu rozróżnienie między zabezpieczeniem misji własnym majątkiem a przyjęciem utrzymania od tych, którym się służy. Jezus zabrania apostołom gromadzić pieniądze w sakiewkach, lecz zaraz potem mówi, że robotnik jest wart swojego pożywienia. Nie chodzi więc o udawanie, że potrzeb materialnych nie ma, ale o to, by głoszenie nie stało się przedsięwzięciem finansowanym przez gromadzenie zasobów ani sposobem zarobku. Wersety o darmowym dawaniu i należnym pożywieniu wyznaczają razem granicę: daru Boga nie należy sprzedawać, a służba może być utrzymywana przez tych, którym służy. Ten nakaz określa szczególne posłanie Dwunastu, nie uniwersalną regułę finansową. Pokazuje jednak, że w tej misji zaufanie ma wyrazić się także w rezygnacji z własnego zapasu.

Ewangelia Mateusza 10:9 brzmi krótko: „Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swoich sakiewek”. Jezus mówi to Dwunastu, których wysyła z przesłaniem, że bliskie jest królestwo niebieskie. Tuż wcześniej poleca im uzdrawiać chorych i wypędzać złe duchy, a potem dodaje: „Za darmo otrzymaliście, za darmo dawajcie” (Ewangelia Mateusza 10:8). Zakaz gromadzenia pieniędzy wiąże się więc z zaufaniem do tego, kto posyła. Sam tekst podaje też powód. Robotnik jest wart swojego pożywienia (Ewangelia Mateusza 10:10). Uczniowie mają wyruszyć bez zapasów, bo ich utrzymanie nie zależy od sakiewki, lecz od przyjęcia przez innych. Ten werset nie mówi, że pieniądze są złe, ani nie zakazuje pracy zarobkowej. Jest poleceniem dla konkretnej misji, danym w określonych okolicznościach. Odczytanie go jako ogólnej zasady dla każdego chrześcijanina jest już zastosowaniem, a nie bezpośrednim sensem tekstu. Najbardziej poruszające jest to, co dzieje się w sercu wysłanych. Ich bezpieczeństwo ma opierać się na Bogu, a nie na zapasie w kieszeni. Tak rozumiana ufność nie wyklucza odpowiedzialności, ale przesuwa ją z tego, co zgromadzone, na to, kto prowadzi drogę.

W Ewangelii Mateusza 10:9 Jezus mówi Dwunastu: „Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swoich sakiewek”. To polecenie pada podczas wysłania uczniów do zagubionych z domu Izraela, by głosili bliskość królestwa i bez zapłaty nieśli uzdrowienie. Nie jest ogólnym nakazem, by każdy uczeń żył bez pieniędzy. Określa warunki tej konkretnej drogi. Pusta sakiewka staje się tu znakiem, że misji nie można oprzeć na zgromadzonym majątku ani uczynić z niej źródła zysku. Uczniowie mają dawać za darmo to, co sami otrzymali, a zarazem przyjąć gościnność potrzebną w drodze. W pobliżu tych słów Jezus mówi, że robotnik jest wart swojego pożywienia. Zależność od innych nie oznacza więc, że praca uczniów nie ma wartości. Ten fragment odsłania królestwo jako dar, który przechodzi z rąk do rąk, nie stając się własnością ani zapłatą. Uczniowie idą z ograniczonym dobytkiem, lecz niosą przesłanie większe od ich zabezpieczeń. W tej drodze zaufanie nie usuwa ludzkiej gościnności; pozwala przyjąć ją jako część powierzonej misji.