Ewangelia Mateusza 10:8 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka wypowiedź Jezusa dotyczy ludzi, których posyła do innych. Mówi o uzdrawianiu chorych, wskrzeszaniu umarłych, oczyszczaniu trędowatych i wypędzaniu złych duchów, czyli o sprawach ciężkich, które dotykają ciała, życia i sumienia. W Ewangelii Mateusza 10:1 czytamy, że władzę do tych działań uczniowie otrzymali od Jezusa, więc nie zaczynają się one w nich samych. Najmocniej poruszają mnie ostatnie słowa: „Za darmo otrzymaliście, za darmo dawajcie!”. Zdanie wyrasta z tego, co już się wydarzyło, z daru, który uczniowie przyjęli. To, co dostali, ma płynąć dalej bez rachunku. Dla kogoś, kto od dawna czuje, że zawsze musi na coś zapracować, taka myśl bywa wyzwalająca, bo pozwala dawać bez ciągłego liczenia tego, co z tego wróci. Tekst nie obiecuje, że każda rana zniknie na zawołanie. Jest skierowany do konkretnych uczniów w określonym momencie historii zbawienia, więc nie należy rozciągać go na każde cierpienie. Może jednak pokazać, że łaska nie jest czymś, co trzeba kurczowo zatrzymywać, bo właśnie w dzieleniu się nią staje się widoczna. Najgłębiej mówi o Bogu, który daje hojnie i bez warunku, a z tej hojności rodzi się gotowość, by oddawać dalej.

Werset łączy niezwykłe znaki z prostą zasadą: „Za darmo otrzymaliście, za darmo dawajcie!”. W Ewangelii Mateusza 10:1–7 Jezus kieruje te słowa do Dwunastu, którym wcześniej dał władzę uzdrawiania i wypędzania złych duchów. Ich misja ma konkretny zakres: zostają posłani do zagubionych owiec Izraela i mają głosić bliskość królestwa niebieskiego. Nie jest to zatem ogólna obietnica, że każdy wierzący będzie uzdrawiał lub wskrzeszał umarłych. Kluczowe rozróżnienie dotyczy daru i zapłaty. Uczniowie nie mogą traktować otrzymanej od Jezusa mocy jak własnego zasobu, którym handlują. Nie oznacza to jednak, że mają odrzucać wszelkie utrzymanie: już następny fragment mówi, że robotnik jest wart swojego pożywienia. Bezinteresowność dotyczy źródła i celu misji, nie zaś twierdzenia, że służba nie wymaga materialnego wsparcia. Ten szczegół chroni tekst przed dwiema skrajnościami: robieniem z cudów płatnego widowiska oraz nakładaniem na wszystkich uczniów identycznego zadania apostolskiego. W centrum pozostaje łaska: to, co uczniowie otrzymali od Jezusa, ma służyć innym, a nie budować ich prywatną pozycję.

Ewangelia Mateusza 10:8 zawiera cztery mocne polecenia: uzdrawiać, wskrzeszać, oczyszczać i wypędzać. Brzmią jak zadanie na całe życie, a Jezus wypowiada je do uczniów, których sam wybrał i wysłał w drogę (Ewangelia Mateusza 10:1). Ich władza nie wzięła się z zasług. Została im dana. Stąd wynika praktyczny wniosek zawarty w zdaniu końcowym: „Za darmo otrzymaliście, za darmo dawajcie!” Kto otrzymał coś bez zapłaty, nie powinien zamieniać tego w towar. Dar traci swój sens, gdy staje się sposobem na zarabianie na cudzej potrzebie albo na zdobycie przewagi nad innymi. Warto jednak zauważyć, co mówi Jezus dalej. Czytamy: „Robotnik jest bowiem wart swojego pożywienia” (Ewangelia Mateusza 10:10). Bezpłatność daru nie oznacza więc, że ktoś, kto pracuje dla innych, ma żyć w biedzie. Chodzi o postawę serca wobec tego, co zostało otrzymane, a nie o odmowę uczciwej zapłaty za pracę. Najmocniejszy obraz tego fragmentu to właśnie ten krąg: łaska przychodzi za darmo, a potem przepływa dalej. Dar nie zatrzymuje się w tym, kto go przyjął. Hojność mierzy się tu źródłem, a nie wysokością ofiary.

Słowa „Za darmo otrzymaliście, za darmo dawajcie!” stoją w samym środku posłania Dwunastu. Jezus powierza im uzdrawianie chorych, wskrzeszanie umarłych, oczyszczanie trędowatych i wypędzanie złych duchów, a wcześniej obdarza ich władzą do tej służby. Nie jest to więc prywatna moc ani zasługa uczniów, którą można zamienić na zysk. Dary mają służyć ludziom i świadczyć o bliskości królestwa Bożego. W tym wezwaniu jest pamięć o źródle. Uczeń sam żyje z tego, co otrzymał. Dlatego posługa nie powinna stawać się narzędziem zdobywania czci, pieniędzy czy wpływu. Bezinteresowność nie umniejsza wartości daru; pozwala mu pozostać znakiem łaski. Jezus kieruje te słowa do konkretnych wysłanników, posłanych wówczas do zagubionych owiec Izraela. Nie są one prostą obietnicą, że każdy wierzący będzie dokonywał cudów. Pozostaje jednak wezwanie do hojności: w opiece nad chorym, przyjęciu potrzebującego czy dzieleniu się nadzieją bez rachowania, co można zyskać. Dar, który nie zostaje zatrzymany dla siebie, odsłania coś z królestwa, które ogłasza.