Ewangelia Mateusza 10:41 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 10:41 uderza mnie słowo „jako”. Jezus nie mówi jedynie o przyjmowaniu proroka czy sprawiedliwego, lecz o przyjmowaniu ich jako proroka i jako sprawiedliwego. Fragment dotyczy więc rozpoznania, kim jest drugi człowiek, i gotowości, by przyjąć go właśnie w tym rozpoznaniu. Kontekst pomaga to zobaczyć: w Ewangelii Mateusza 10:40 Jezus mówi, że kto przyjmuje Jego uczniów, przyjmuje także Jego samego i Tego, który Go posłał. Obietnica nagrody dotyczy aktu przyjęcia. Tekst nie opisuje, jak ta nagroda wygląda ani kiedy się pojawi, dlatego nie ma podstaw, by zamieniać ją w gwarancję konkretnych wydarzeń. Jezus łączy wielką postać proroka ze sprawiedliwym człowiekiem, którego nie opisuje żadnym rozgłosem, i kieruje uwagę na serce tego, kto przyjmuje. Takie przyjęcie może mieć bardzo cichą formę: ktoś otwiera drzwi obcemu gościowi, bo rozpoznaje w nim dobrego człowieka, i niekoniecznie wie, że czyni coś ważnego w Bożych oczach. Serce odczytuje w tym fragmencie czułość wobec tego, co niepozorne. Prorok i sprawiedliwy zostają tu nazwani po swojej roli, a nie po zewnętrznym blasku. Przyjęcie ich jako tych, kim są, pokazuje, że w zwykłych spotkaniach może zamieszkać Boża uważność.

W Ewangelii Mateusza 10:41 Jezus mówi o przyjmowaniu proroka i sprawiedliwego, a nie tylko o uznaniu ich znaczenia. W bezpośrednim kontekście uczniowie zostają posłani, a przyjęcie ich wiąże się z przyjęciem samego Jezusa i Tego, który Go posłał. Werset rozwija tę myśl: sposób, w jaki ktoś przyjmuje Bożego wysłannika, ma znaczenie ze względu na to, komu ten wysłannik służy. „Nagroda proroka” i „nagroda sprawiedliwego” nie muszą oznaczać, że gospodarz staje się prorokiem albo zdobywa równą mu zasługę. Sens wskazuje raczej na udział w dobru związanym z ich misją i wiernością. Przyjęcie oznacza tu uznanie kogoś w jego roli, nie bezkrytyczne poparcie każdej osoby podającej się za Bożego posłańca. Tekst nie podaje kryteriów rozpoznawania proroka, dlatego nie należy dopisywać ich do tego zdania. Werset 42 dopełnia tę perspektywę obrazem kubka świeżej wody podanego uczniowi. Wierność nie ogranicza się do wielkich czynów ani do osób o wysokiej pozycji. W królestwie Bożym gościnność wobec sługi może stać się udziałem w tym, czemu służy jego posłannictwo.

Ten werset mówi o przyjęciu. Jezus nie opisuje tu wielkich czynów, lecz postawę wobec tych, których posłał Bóg. Słowa „jako proroka” i „jako sprawiedliwego” wskazują na rozpoznanie, kim ktoś jest w tym, co niesie. Przyjąć proroka jako proroka to uznać, że jego słowo pochodzi od Boga, nawet wtedy, gdy jest niewygodne. W Ewangelii Mateusza 10:40 przyjęcie wysłanych zostaje połączone z przyjęciem samego Jezusa. Ewangelia Mateusza 10:42 pokazuje, że nawet najmniejszy gest, na przykład kubek wody dla ucznia, nie pozostaje bez znaczenia. Tekst nie określa jednak, na czym polega nagroda, i dobrze zachować tę powściągliwość. Praktycznie oznacza to, że ktoś, kto wysłucha szczerego upomnienia od wiernego przyjaciela i nie odrzuca go z urazy, uczy się rozpoznawać Boży głos w zwykłej rozmowie. Ktoś, kto otwiera dom dla zmęczonego posługującego, także przyjmuje posłanego. Mateusz nie każe liczyć nagród. Wskazuje wierność w przyjmowaniu, która rośnie w zwyczajnych wyborach, zanim ktokolwiek zauważy ich wagę.

Jezus mówi o przyjmowaniu tych, których posyła, i wprost łączy je z przyjęciem Jego samego oraz Tego, który Go posłał. W tym świetle prorok i sprawiedliwy nie są jedynie ludźmi obdarzonymi szczególną pozycją. Są świadkami Boga, których można uznać i przyjąć ze względu na to, kim są i czemu służą. „Nagroda proroka” i „nagroda sprawiedliwego” wskazują, że przyjmujący uczestniczy w dobru związanym z ich służbą i wiernością. Nie musi sam przemawiać jak prorok ani prowadzić życia znanego z wielkich czynów. Jego otwartość ma znaczenie: udziela miejsca Bożemu posłaniu, zamiast zamykać się na nie dlatego, że przynosi je ktoś inny. To zdanie nie obiecuje łatwego sukcesu ani nie opisuje dokładnie, jak nagroda zostanie udzielona. Należy do mowy Jezusa o uczniach posłanych w Jego imię, a zaraz potem pojawia się nawet kubek wody podany jednemu z najmniejszych. Wierność może więc objawiać się w skromnym geście gościnności. W królestwie Bożym przyjęcie posłańca staje się udziałem w misji, którą niesie.