Ewangelia Mateusza 10:40 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 10:40 mówi o przyjmowaniu. Jezus wysyła uczniów w drogę, a potem zapowiada, że to, jak zostaną przyjęci, dotyczy Jego samego: „Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał.” W tych słowach słychać wielką bliskość. Przyjęcie kogoś, kto przychodzi w imieniu Jezusa, nie kończy się na progu domu. Sięga dalej, aż do Tego, który posłał. Warto zauważyć, że fragment nie opisuje wielkich czynów. Mowa o zwykłym otwarciu drzwi i gotowości, by kogoś usłyszeć i przyjąć. Tekst nie tłumaczy, jak wyglądała taka gościnność w pierwszym wieku ani jak powinna wyglądać dzisiaj, i nie obiecuje nikomu szczególnych okoliczności. Mówi natomiast, że w prostym geście wobec drugiego człowieka może być obecny Chrystus. Ten werset niesie też cichą pociechę dla tych, którzy przychodzą z trudną wiadomością albo sami czekają na czyjąś obecność. Każdy, kto kiedyś był przyjęty w chwili słabości, wie, jak wiele waży takie otwarcie. Jezus nie traktuje go jako drobnostki, skoro w kolejnym wersecie mówi o nagrodzie nawet za kubek wody podany uczniowi.

Słowa „Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje” odnoszą się najpierw do dwunastu uczniów posłanych przez Jezusa. Nie występują oni we własnym imieniu: niosą Jego misję, a przez Niego wskazują na Ojca, który Go posłał. Przyjęcie uczniów oznacza więc uznanie i przyjęcie tego, którego słowa i działanie reprezentują. To zdanie nie jest obietnicą, że każdy, kto przyjmuje chrześcijanina, automatycznie przyjmuje Boga bez względu na treść jego nauczania. W tym rozdziale Jezus mówi o konkretnym posłaniu uczniów, a dalsze wersety wiążą przyjęcie z rozpoznaniem proroka lub sprawiedliwego oraz z prostym gestem wobec ucznia. Chodzi o gościnność wobec ludzi niosących misję Jezusa, nie o bezkrytyczne potwierdzanie każdej osoby podającej się za Jego przedstawiciela. Werset ukazuje zarazem wagę zwyczajnego spotkania: przyjęcie posłańca ma znaczenie dlatego, że jego posłanie pochodzi od Jezusa, a misja Jezusa od Ojca. Taka więź nie zaciera różnic między nimi, lecz określa relację reprezentacji. Wierność uczniów nie czyni ich źródłem przesłania; sprawia, że ich przyjęcie staje się odpowiedzią na misję Boga.

Ten werset łączy zwykłą gościnność z samym Bogiem. Jezus mówi wprost: kto przyjmuje wysłanych uczniów, przyjmuje Jego, a kto przyjmuje Jego, przyjmuje Tego, który Go posłał. Mowa jest o uczniach wysłanych w misję, więc przyjęcie dotyczy konkretnych ludzi na konkretnej drodze. Warto zauważyć, jak codzienne jest to przyjęcie. Może to być otwarte drzwi, miska zupy podana zmęczonemu gościowi albo gotowość, by wysłuchać kogoś bez pośpiechu. Mateusz nie opisuje wielkich gestów. Wiąże Boże uznanie z uczynkami, które w domu, w pracy i we wspólnocie da się wykonać zwyczajnie. Fragment nie obiecuje jednak, że każde przyjęcie zostanie nagrodzone w sposób, jakiego człowiek by sobie wymarzył, ani że ludzie zawsze odwzajemnią dobro. Jezus wskazuje na relację. Przyjęcie posłańca staje się przyjęciem Syna, a przez Niego przyjęciem Ojca. Ten łańcuch nie opiera się na doskonałości przyjmujących ani posłanych, lecz na tym, kto stoi za posłaniem. Zmęczenie, skromny stół czy nieporządek w domu nie odbierają takiemu gestowi znaczenia. W tym zdaniu najprostsza gościnność staje się miejscem, w którym spotyka się człowiek z Bogiem.

W Ewangelii Mateusza 10:40 Jezus mówi o przyjęciu uczniów, których posyła. Ich misja nie opiera się na własnej wielkości ani doskonałości: przyjmując ich, człowiek przyjmuje samego Jezusa, a przez Niego Tego, który Go posłał. W zwyczajnym geście gościnności otwiera się więc coś większego niż spotkanie dwóch osób. To słowo pada w rozdziale, w którym droga ucznia nie zostaje przedstawiona jako łatwa. Jezus mówi o krzyżu i o stratach ponoszonych z Jego powodu. Przyjęcie posłańca może zatem oznaczać także uznanie świadectwa, które nie zawsze przynosi uznanie czy spokój. Nie chodzi jednak o bezkrytyczne przyjmowanie każdego, kto powołuje się na Boga. Werset mówi o uczniach posłanych przez Jezusa, a nie o nieograniczonej władzy dowolnego głosiciela. W perspektywie wieczności małe spotkanie nabiera cichej wagi. Drzwi otwarte dla ucznia stają się miejscem, w którym można przyjąć obecność Chrystusa. W kolejnym wersecie Jezus mówi o przyjęciu proroka i sprawiedliwego, a na końcu rozdziału wspomina kubek wody podany jednemu z najmniejszych. Królestwo Boże bywa rozpoznawane właśnie w tak skromnej gościnności.