Ewangelia Mateusza 10:25 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 10:25 słowa Jezusa brzmią prawie jak pocieszenie wbrew oczekiwaniom. Uczniowie słyszą wcześniej, że uczeń nie przewyższa nauczyciela ani sługa swojego pana, a teraz dowiadują się, że „wystarczy, jeśli uczeń będzie jak jego nauczyciel”. W tym słowie „wystarczy” słychać raczej spokój niż obietnicę łatwości, bo droga, którą wskazuje, prowadzi przez oszczerstwo. Skoro pana domu przezwano Belzebubem, czyli oskarżono o współpracę z mocami zła, jego domownicy nie mogą spodziewać się innego losu. Serce słyszy w tym przede wszystkim ból bycia fałszywie nazwanym. Gdy ktoś spokojnie czyni dobro, a słyszy o sobie złe słowa, łatwo poczuć się bezbronnie i odsunąć od innych. Jezus nie ukrywa tej rany. Mówi o niej otwarcie, jako o czymś, co spotkało już Jego samego, a nie jako o wyjątkowym wypadku uczniów. Ten werset niesie zatem pewną bliskość. Kto został niesłusznie oceniony, nie jest pierwszym w tej drodze, a Ten, który przeszedł ją przed nim, nie zostawia go w tym ciężarze samego. Nie jest to obietnica, że fałszywe słowa same ucichną, lecz opis tego, jak wygląda bycie blisko Nauczyciela.

Werset łączy dwie myśli: uczeń nie stoi ponad nauczycielem, a przynależność do Jezusa może oznaczać udział w odrzuceniu, którego sam doświadcza. „Wystarczy, jeśli uczeń będzie jak jego nauczyciel” nie obiecuje, że każdy wierzący spotka się z identycznym losem. Urealnia jednak cenę uczniostwa: nie można oczekiwać, że posłannictwo Jezusa zostanie przyjęte, jeśli Jego samego oskarżano o zło. Werset przypomina, że w poprzedzających go słowach Jezus mówi o wrogości i prześladowaniu uczniów. Belzebub to imię użyte tu jako obelga wobec pana domu; skoro nim nazwano Jezusa, Jego domownicy, czyli uczniowie, mogą spotkać się z jeszcze cięższym oskarżeniem. Obraz domu ukazuje bliskość i przynależność, ale nie łagodzi ostrzeżenia: więź z Nauczycielem nie chroni przed niesprawiedliwą oceną. W następnym wersecie Jezus mówi, by się nie bać, bo to, co zakryte, zostanie ujawnione. Nie oznacza to, że każda krzywda szybko doczeka się publicznego zadośćuczynienia. W kontekście mowy do uczniów sens jest bardziej podstawowy: ludzkie oskarżenie nie rozstrzyga prawdy o Jezusie ani o tych, którzy do Niego należą.

Słowa o uczniu i nauczycielu brzmią jak zwykła obserwacja, ale w Ewangelii Mateusza 10:25 niosą pocieszenie. Jezus mówi: „Wystarczy, jeśli uczeń będzie jak jego nauczyciel, a sługa jak jego pan”. Chodzi więc o wspólny los. Skoro pana domu nazwano Belzebubem, jego domownicy nie mają się dziwić, że spotyka ich podobne oszczerstwo. Ta prawda ma praktyczny wymiar. Chrześcijanin, który uczciwie pracuje, może usłyszeć, że jest naiwny albo że przesadza z zasadami. Wierny członek rodziny bywa wyśmiewany przez tych, którzy wybierają wygodę. Wtedy nie trzeba szukać winy wyłącznie w sobie. Trzeba natomiast pamiętać, z kim człowiek się utożsamia i czyją drogę wybrał. Ten werset nie obiecuje, że każdy trud zostanie zrozumiany ani że opinie innych szybko się zmienią. Zapowiada raczej, że fałszywe oceny nie są miarą prawdy o uczniu. W dalszej części rozdziału Jezus dodaje, że nic zakrytego nie pozostanie ukryte. Wierność nie zawsze zyskuje oklaski, ale ma swojego Pana, który ją widzi.

Te słowa padają, gdy Jezus przygotowuje uczniów do drogi naznaczonej sprzeciwem. Nie obiecuje im, że spotkają się z uznaniem. Przypomina, że uczeń nie stoi ponad nauczycielem: skoro Jezusa nazwano Belzebubem, Jego domownicy również mogą doświadczyć oszczerstwa i odrzucenia. W tym obrazie „domownicy” to ci, którzy należą do Jego wspólnoty i dzielą z Nim drogę. Porównanie nie nakazuje szukać cierpienia ani dowodzić wierności przez narażanie się na krzywdę. W pobliżu tych słów Jezus mówi uczniom także, by w razie prześladowania uciekali do innego miasta. Ostrzeżenie jest trzeźwe: głoszenie Jego nauki może kosztować, a odrzucenie przez innych nie musi oznaczać, że uczeń zbłądził. Belzebub staje się tu imieniem, którym przeciwnicy próbują zaciemnić dobro czynione przez Jezusa. Jego uczniowie mogą usłyszeć podobne oskarżenia, lecz ich powołaniem nie jest odpłacać tym samym. Wierność nauczycielowi nie polega na tym, że każdy uczeń przeżyje identyczną próbę. Polega na tym, że nie pozwoli, by cudza pogarda odebrała mu prawdę, której się trzyma.