Ewangelia Mateusza 10:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment pochodzi z mowy, w której Jezus wysyła uczniów w drogę i otwarcie zapowiada, że mogą ich spotkać prześladowania (Ewangelia Mateusza 10:23). Zdanie „Gdy będą was prześladować w tym mieście, uciekajcie do innego” brzmi w tym kontekście zaskakująco spokojnie. Ucieczka nie jest tu przedstawiona jako wstyd ani porażka, lecz jako rozsądna odpowiedź na zagrożenie. Tekst szanuje lęk i życie, które trzeba chronić, bo dzięki temu głoszenie może trwać dalej. Drugie zdanie, „Nie zdążycie obejść miast Izraela, zanim przyjdzie Syn Człowieczy”, otwiera przestrzeń, której nie da się zmierzyć ludzkim planem. Część chrześcijańskich komentatorów czyta je jako zapowiedź bliskiego przyjścia Chrystusa, inni jako wskazanie na misję, która potrwa dłużej, niż przewidują uczniowie. Obie interpretacje łączy przekonanie, że uczeń nie jest twórcą całej historii. Jego trud mieści się w czymś większym niż on sam. Dla kogoś, kto musi zmienić miejsce i zostawić to, co znane, ten fragment może przynieść odrobinę ulgi. Droga bywa przerywana, a przyszłość nie spoczywa wyłącznie na barkach człowieka. Najdelikatniejsze w tych słowach jest to, że wędrówka ucznia nie kończy się tam, gdzie kończy się jego siła.

W Ewangelii Mateusza 10:23 Jezus łączy prześladowanie z nakazem ucieczki: uczniowie mają opuścić jedno miasto i głosić w innym. Nie przedstawia odwrotu jako zaprzeczenia wytrwałości. W poprzednim wersecie mówi o wytrwaniu do końca, a tutaj pokazuje, że wierność misji nie wymaga pozostawania w każdym miejscu za wszelką cenę. Uczniowie mają dalej nieść orędzie, gdy spotyka ich wrogość. Słowa o „miastach Izraela” wiążą tę misję z konkretnym zadaniem dwunastu, wysłanych wcześniej do Izraela. Zdanie o przyjściu Syna Człowieczego nadaje jej pilny, ale nie prosty do datowania horyzont. Chrześcijanie różnie rozumieją, do jakiego wydarzenia odnosi się to przyjście: wskazuje się między innymi na sąd lub Boże potwierdzenie misji Jezusa, a także na Jego ostateczne przyjście. Sam werset nie rozstrzyga tej kwestii. Jego nacisk jest jednak czytelny: uczniowie nie zdążą wyczerpać całego pola misji, zanim nadejdzie rozstrzygające działanie Syna Człowieczego. Pośpiech nie wynika więc z ludzkiej skuteczności, lecz z ograniczonego czasu powierzonego zadania.

W Ewangelii Mateusza 10:23 Jezus posyła uczniów z konkretnym zadaniem i od razu zapowiada, że nie zawsze będzie łatwo. Gdy w jednym mieście zaczną ich prześladować, mają uciekać do innego. Ta ucieczka nie jest słabością ani porzuceniem misji. Słowa wypowiada Ten, który sam potem pójdzie na krzyż, więc nie ma w nich lekceważenia cierpienia. Druga część wersetu jest równie ważna. Uczniowie nie zdążą obejść miast Izraela, zanim przyjdzie Syn Człowieczy. Pracy będzie więcej, niż zdołają wykonać, a zamknie ją nie oni. Tekst nie wyjaśnia wprost, co oznacza to przyjście, a chrześcijanie rozumieją je różnie. Jedni odnoszą je do zmartwychwstania i zesłania Ducha, inni do ostatecznego przyjścia Chrystusa. Wspólne pozostaje jedno: misja należy do Boga, a sługa odpowiada za swój odcinek. Praktycznie może to wyglądać tak: ktoś zmienia miejsce posługi, bo w dotychczasowym trwa realne zagrożenie, i nadal służy Ewangelii. Mądrość polega na tym, by nie uważać każdej ucieczki za klęskę i nie dźwigać ciężaru, który należy do Pana. Ten werset uczy spokojnego realizmu. Dzieło Boże nie zależy od tego, czy sługa zdąży przejść wszystkie miasta, lecz od Tego, który przychodzi.

W Ewangelii Mateusza 10:23 Jezus mówi do dwunastu uczniów posłanych do Izraela. Nie obiecuje im bezpiecznej drogi: gdy spotka ich prześladowanie w jednym mieście, mają uciekać do następnego. Wierność nie oznacza więc pozostawania tam, gdzie można zostać uciszonym. Czasem dalsze świadectwo wymaga odejścia. Zdanie o miastach Izraela i przyjściu Syna Człowieczego niesie zarazem poczucie pilności. Uczniowie nie zdążą zakończyć tej misji przed Jego przyjściem. Chrześcijanie różnie rozumieją, do jakiego wydarzenia odnosi się ta zapowiedź, lecz jej powaga pozostaje: dzieło uczniów rozgrywa się w czasie, który należy do Boga i nie jest pod ich kontrolą. Można widzieć w tym obraz wędrowca, który nie myli przystanku z celem. Ucieczka nie przekreśla powołania, a odwaga nie polega na szukaniu cierpienia. Uczniowie mają nieść wieść dalej, nawet gdy droga wiedzie przez kolejne miasta, a jej kres pozostaje nieznany. W perspektywie wieczności ich pośpiech nie jest gorączką, lecz odpowiedzią na bliskość królestwa. Nadzieja nie usuwa zagrożenia, ale przypomina, że ostatnie słowo należy do Syna Człowieczego.