Ewangelia Mateusza 10:20 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Ewangelii Mateusza 10:20 padają w mowie o uczniach, którzy mają stanąć przed sądami i władcami z powodu imienia Jezusa. Lęk przed takim momentem jest zrozumiały. Kto ma mówić pod presją, często czuje, że w gardle robi się pusto, a myśli rozsypują się, zanim zdążą ułożyć się w zdanie. Ewangelia nie każe się tego wstydzić. Pokazuje raczej, że w takiej chwili sam język nie jest ostatnim oparciem. Zwraca uwagę, że Jezus nie obiecuje gotowej wymowy, lecz obecność. „Bo nie wy będziecie mówili, lecz Duch waszego Ojca będzie mówił przez was.” Uczniowie wciąż mówią, ale to przez nich przemawia Duch. Jest w tym coś łagodnego: Bóg nie czeka, aż lęk minie, zanim zacznie działać. Działa w samym środku drżącego głosu, w zdaniu wypowiedzianym z trudem. Warto jednak pamiętać, że ten fragment mówi o konkretnej sytuacji świadectwa i prześladowania. Nie jest obietnicą, że każda trudna rozmowa potoczy się gładko ani że każdy cierpiący zawsze znajdzie właściwe słowa. Jest raczej wyrazem bliskości Boga, który zna drżący głos tych, których posyła, i nie zostawia ich bez swojego słowa.

Werset ten nie obiecuje, że uczniowie przestaną mówić własnym głosem. Wyjaśnia, skąd ma pochodzić świadectwo składane w chwili, gdy zostaną postawieni przed sądem z powodu Jezusa. Bezpośredni kontekst mówi o wydaniu ich władzom, przesłuchaniu i zagrożeniu; obietnica Ducha odpowiada właśnie tej sytuacji. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc nieobecności lęku i obecności Boga. Jezus nie mówi, że zagrożenie zniknie ani że uczniowie zawsze otrzymają łatwe odpowiedzi. Zapewnia, że w tej godzinie nie będą zdani wyłącznie na własne przygotowanie i siły: Duch Ojca będzie mówił przez nich. Ich słowa pozostają ich świadectwem, a zarazem służą działaniu Boga. To ważne, bo obietnicy danej apostołom w obliczu prześladowania nie należy zamieniać w gwarancję, że każda wypowiedź wierzącego jest natchniona albo że przygotowanie do rozmowy jest zbędne. Mateusz ukazuje konkretną misję i konkretną próbę. Werset nie usuwa ludzkiej odpowiedzialności, lecz odsłania jej granicę: w chwili, gdy świadectwo Jezusa zostaje wystawione na próbę, jego źródłem nie jest sama odwaga uczniów. Przez ich słowa działa Duch Ojca.

Ten werset wyrasta z konkretnej sytuacji. Uczniowie zostają posłani jak owce między wilki i usłyszą, że będą wydawani sądom. Jezus nie obiecuje im gotowej przemowy na każdą okoliczność. Mówi, że w tej godzinie będzie im dane, co mają powiedzieć (Ewangelia Mateusza 10:19). Dalej, w Ewangelii Mateusza 10:20, wskazuje źródło tych słów: „bo nie wy będziecie mówili, lecz Duch waszego Ojca będzie mówił przez was”. Najważniejsze jest tu słowo „bo”. Ono tłumaczy, dlaczego nie trzeba zamartwiać się formą obrony. Mowa ma pochodzić z mocy większej niż własna pamięć i odwaga mówiącego. Duch Ojca działa przez posłanych i nie zwalnia ich z wierności. Warto zachować precyzję. Obietnica dotyczy uczniów stojących przed sądem z powodu imienia Jezusa. Nie jest ogólnym zapewnieniem, że każda trudna rozmowa wyjdzie gładko, ani zapowiedzią, że wierność ominie cierpienie. Kolejne wersety mówią wprost o nienawiści i o wytrwaniu do końca. Ta prawda pokazuje przede wszystkim, skąd pochodzi wierne słowo. Ma swój początek w Bogu, który przemawia przez tych, których posłał, a ludzka roztropność ma w tym swoje miejsce, choć nie stoi na pierwszym miejscu.

W Ewangelii Mateusza 10:20 Jezus mówi do dwunastu uczniów, których posyła w sytuację realnego zagrożenia. Zapowiada sądy, biczowanie i przesłuchania; wcześniej zapewnia, że w tej godzinie otrzymają słowa. „Bo nie wy będziecie mówili, lecz Duch waszego Ojca będzie mówił przez was”. Obietnica dotyczy świadectwa składanego w obliczu prześladowania z powodu Jezusa, nie każdej rozmowy ani każdej spontanicznej wypowiedzi. W tym zdaniu ciężar nie spoczywa wyłącznie na ludzkiej odwadze czy elokwencji. Uczniowie nie zostają sami w chwili, gdy ich głos może być zagłuszony przez władzę i strach. Jezus wskazuje na Ducha Ojca, który będzie mówił przez nich. To bliskość Boga w godzinie, której sami nie potrafią opanować. Nie jest to obietnica, że każde słowo wypowiedziane w imię wiary będzie nieomylne ani że przygotowanie przestaje mieć znaczenie. Jezus mówi o konkretnej chwili próby, nie daje uczniom uniwersalnej formuły. Obietnica nie usuwa cierpienia z ich drogi. W dalszych słowach Jezus mówi o nienawiści i konieczności wytrwania. Świadectwo nie gwarantuje bezpiecznego losu, lecz przypomina, że jego źródłem nie jest wyłącznie człowiek. Nawet w miejscu przesłuchania głos ucznia może stać się miejscem, przez które przemawia Ojciec.