Ewangelia Mateusza 10:19 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 10:19 pojawia się w chwili, gdy uczniowie słyszą, że zostaną prowadzeni przed sądy i namiestników. Słowa „nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić” nazywają to, co dzieje się w człowieku w takim położeniu: lęk przed własnym głosem i pytanie, czy starczy słów. Jezus nie bagatelizuje tej trwogi. Zapowiada, że w tej godzinie zostanie wskazane, co mają powiedzieć. Ewangelia Mateusza 10:20 dopowiada, że nie oni będą mówić, lecz Duch Ojca przez nich. Ciężar słów, których nie da się wymyślić zawczasu, zostaje zdjęty z ramion mówiącego, choć nie odbiera mu odpowiedzialności za świadectwo. W tym widzę coś bardzo ludzkiego: w najcięższej chwili mowa nie opiera się wyłącznie na pamięci i odwadze, lecz na obecności, która trwa właśnie tam, gdzie człowiek drży. Trzeba jednak uważnie czytać, komu ta obietnica została dana. Jest skierowana do uczniów wysyłanych w konkretnej misji, a nie gwarantuje, że każde trudne słowo w życiu zostanie podyktowane. Pozostaje w niej jednak to, co najbardziej pokrzepiające: Bóg nie zostawia świadka samego w chwili, gdy głos może się załamać.

Werset z Ewangelii Mateusza 10:19 nie jest ogólną obietnicą, że każda trudna rozmowa zakończy się trafną odpowiedzią. Jezus mówi do dwunastu uczniów, których posyła w niebezpieczne okoliczności: mogą stanąć przed sądami i władcami z Jego powodu. „Nie martwcie się” dotyczy więc tego, jak i co powiedzą w chwili wydania, a nie wszystkich trosk ani każdego rodzaju przemówienia. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła świadectwa. Uczniowie nie mają zawczasu polegać na własnej elokwencji, jakby od niej zależała prawda Ewangelii. Werset 20 dopowiada, że będzie przez nich mówił Duch Ojca. Nie znaczy to jednak, że uczniowie stają się bierni: mają świadczyć, a obiecana pomoc nie usuwa prześladowania ani jego kosztu. Wcześniejsze obrazy owiec pośród wilków i późniejsza zapowiedź nienawiści pokazują powagę sytuacji. Współcześnie ten tekst może dodawać otuchy osobie, która musi publicznie wyznać wiarę pod presją. Nie daje jednak podstaw do oczekiwania, że każde spontaniczne słowo będzie natchnione ani że chrześcijanin nigdy nie odczuje lęku. Obietnica dotyczy Bożej obecności w świadectwie składanym w obliczu prześladowania, nie gwarancji łatwego przebiegu każdej rozmowy.

Ta obietnica pada w mowie, w której Jezus posyła uczniów jak owce między wilki. Nie ukrywa, że czeka ich sąd, chłosta w synagogach i stawanie przed namiestnikami i królami. Właśnie w tym kontekście pojawia się słowo o trosce o mowę. Warto zauważyć, czego ten fragment nie obiecuje. Nie zapowiada gładkiej drogi ani wygranej w każdej rozprawie. W Ewangelii Mateusza 10:19 czytamy: „Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić”. Zaraz potem, w wersecie 20, pojawia się powód: „nie wy będziecie mówili, lecz Duch waszego Ojca będzie mówił przez was”. Ta zależność ma swoją wagę. Słowo zostaje powierzone, a nie wyprodukowane w panice. Lęk zwykle szuka gotowych zdań na zapas i ciągle odtwarza możliwe scenariusze. Tekst wskazuje inne oparcie. Uczeń nie musi znać odpowiedzi na każde pytanie, aby wytrwać w chwili, gdy stanie przed ludźmi. Można to zobaczyć w prostym obrazie: wierzący, który ma stanąć przed przełożonymi i bronić swojej uczciwości, może uporządkować fakty i zachować spokój, nie układając każdego zdania z góry. Taka przygotowana prostota bywa wystarczająca. Ta obietnica dotyczy uczniów wysyłanych i prześladowanych z powodu Chrystusa. Nie gwarantuje, że każda trudna rozmowa skończy się dobrze. Pokazuje jednak, że w takiej godzinie słowo nie opiera się wyłącznie na ludzkich siłach.

W Ewangelii Mateusza 10:19 Jezus mówi do dwunastu uczniów, których posyła pośród zagrożeń. Mogą zostać wydani sądom i prowadzeni przed władców „na świadectwo”. Właśnie w tej godzinie mają nie lękać się o słowa. Obietnica nie usuwa niebezpieczeństwa ani nie zapewnia, że spotka ich łatwe przyjęcie. Wskazuje, że świadectwo nie będzie zależeć wyłącznie od ich własnej sprawności. Obraz owiec między wilkami, przywołany chwilę wcześniej, nadaje tym słowom powagę. Jezus nie ukrywa kruchości uczniów; obiecuje im obecność Ducha Ojca, który będzie mówił przez nich. Gdy stają wobec oskarżycieli, ich głos może stać się miejscem, w którym zabrzmi coś większego niż ludzka obrona. Nie chodzi o triumfalną mowę, lecz o świadectwo składane w okolicznościach, których sami nie wybierają. „Nie martwcie się” odnosi się do chwili wydania i do tego, co wtedy powiedzieć, nie zaś do każdej rozmowy ani do porzucenia rozwagi. Wers ten nie nakazuje milczeć ani nie czyni z cierpienia dobra. Uczy raczej, że wierność Chrystusowi nie opiera się na doskonałych słowach. Nawet w sytuacji odebranej kontroli świadectwo pozostaje w ręku Boga.