Ewangelia Marka 3:17 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Marka 3:17 wymienia dwóch braci, Jakuba i Jana, którym Jezus nadał przydomek „synowie gromu”. Wers nie wyjaśnia, skąd wzięło się to określenie, i dobrze trzymać się tego, co zostało zapisane. Widać jednak, w jakim miejscu pojawia się to imię. Bracia są wśród Dwunastu, których Jezus ustanowił, aby Mu towarzyszyli i aby mógł ich wysyłać na głoszenie nauki (Ewangelia Marka 3:14). Nadanie przydomka dzieje się więc wewnątrz bliskiej wspólnoty z Nim. W tym wersie mocne, głośne określenie nie odsuwa tych ludzi od Jezusa. Nic tu nie każe im stać się spokojnymi, zanim zostaną włączeni w Jego posługę. Ich temperament pozostaje widoczny, a jednocześnie są blisko Niego. Tekst nie idealizuje ich, nie przedstawia też ich jako ludzi, którzy najpierw muszą zmienić się w kogoś innego. Dla mnie najmocniej zostaje w tym wersie połączenie dwóch rzeczy: głośnego imienia i wezwania do bliskości. Przydomek brzmi jak zapowiedź siły, ale stoi obok słowa o towarzyszeniu, a to właśnie towarzyszenie wyznacza cel, dla którego ci ludzie zostali wybrani. Wspólnota z Jezusem nie wymaga cichego głosu, bo jej sensem jest obecność Tego, który ich przywołał.

W Ewangelii Marka 3:17 Jakub i Jan zostają wskazani podwójnie: przez więzi rodzinne oraz przez przydomek nadany im przez Jezusa. Są synami Zebedeusza, braćmi, a zarazem ludźmi nazwanymi „Boanerges”, czyli „synami gromu”. Marek zachowuje tę nazwę, choć nie wyjaśnia, dlaczego Jezus ją nadał. Przydomek może sugerować gwałtowność lub donośny sposób bycia, ale sam werset nie pozwala odtworzyć konkretnej sceny ani ustalić, jak bracia zawsze się zachowywali. Ważne jest natomiast, że Jezus nie powołuje bezimiennej grupy: zna ludzi po imieniu, rozpoznaje ich więzi i nadaje im własne określenie. Nie oznacza to, że przydomek staje się ich pełną definicją. W bezpośrednim kontekście Dwunastu zostaje ustanowionych, by towarzyszyć Jezusowi i być posyłanym do głoszenia nauki. Ich powołanie wyrasta więc z relacji z Nim, a nie z samej charakterystycznej cechy. Wzmianka o „synach gromu” wnosi do listy apostołów konkretny, ludzki rys. Marek pokazuje w ten sposób, że misja Jezusa obejmuje osoby o rozpoznawalnych, różnych temperamentach, nie sprowadzając ich jednak do jednego przydomka.

Ewangelia Marka 3:17 zapisuje dwa imiona w dziwnym miejscu. Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, otrzymują przydomek Boanerges, to znaczy „synowie gromu”. Ten obraz wskazuje na coś głośnego i mocnego. Werset nie wyjaśnia, skąd się wziął ani jak został przyjęty, więc nie warto dopowiadać historii, której tekst nie podaje. Kontekst rozdziału jest ważny. Jezus wchodzi do synagogi, gdzie inni śledzą Go, czy uzdrowi człowieka w szabat (Ewangelia Marka 3:2). Bliscy chcą Go powstrzymać, bo mówią, że odszedł od zmysłów (Ewangelia Marka 3:21). Wśród tych napięć Jezus najpierw ustanawia Dwunastu, „aby Mu towarzyszyli”, a dopiero potem mówi o wysyłaniu ich na głoszenie i wypędzaniu złych duchów (Ewangelia Marka 3:14-15). Bliskość poprzedza posługę. Silny temperament bez tej bliskości łatwo staje się zwykłym hałasem. Imię nie opisuje więc człowieka raz na zawsze. Mówi o tym, co w nim jest, i pokazuje, że ten sam głos może zostać prowadzony przez Jezusa. Sama moc jeszcze nie przesądza o tym, jak zostanie użyta. Dopiero codzienna bliskość z Mistrzem pokazuje, do czego ten grom będzie służył.

Jakub, syn Zebedeusza, i jego brat Jan otrzymują od Jezusa przydomek: „Boanerges, to znaczy synowie gromu”. Marek nie wyjaśnia, dlaczego właśnie tak ich nazwał. Nie warto więc zamieniać tego określenia w pewną opowieść o ich charakterze. Pozostaje mocny obraz: dwóch ludzi nazwanych słowami niosącymi brzmienie i siłę. Werset należy do opisu ustanowienia Dwunastu. Jezus przywołuje tych, których sam chce, aby Mu towarzyszyli i zostali posłani do głoszenia. Przydomek pojawia się więc wśród imion ludzi włączonych w bliskość i misję, nie jako wyrok ani nagroda. Ewangelia nie sugeruje, że powołanie zaczyna się dopiero wtedy, gdy człowiek staje się łagodny, przewidywalny czy doskonały. W tej krótkiej wzmiance jest miejsce na pokorę. Jezus zna tych, których wzywa, choć tekst nie odsłania całej historii ich imion. „Synowie gromu” nie mówią jeszcze, jak potoczy się ich droga. Pokazują raczej, że wśród uczniów każdy pozostaje konkretną osobą, a wezwanie do towarzyszenia Jezusowi obejmuje także to, czego opowieść na razie nie objaśnia. Powierzone życie może dojrzewać w czasie, bez utraty swojej niepowtarzalności.