Ewangelia Marka 3:16 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset łączy się z tym, co go poprzedza. Słowo „więc” wiąże go z zapowiedzią z Ewangelii Marka 3:14 i 15, gdzie Jezus ustanawia Dwunastu, aby byli z Nim, mogli głosić naukę i wypędzać złe duchy. Szymon pojawia się w tym gronie jako konkretny człowiek z imieniem, a nie jako anonimowa liczba. Imię Piotr zostaje mu nadane przez Jezusa, ale fragment nie podaje, kiedy to nastąpiło, więc nie ma tu podstaw, by budować na nim opowieść o przemianie. W tym zdaniu jest coś bardzo ludzkiego. Człowiek zostaje wezwany po imieniu i przyjęty do bliskiej wspólnoty, zanim wiadomo, jak sobie poradzi z zadaniem. Według tekstu najpierw jest towarzyszenie Jezusowi, a dopiero potem posługa. Dla kogoś, kto dźwiga własne słabości, może to być szczególnie ważne, bo wezwanie nie opiera się na tym, że ktoś już dorósł do zadania. Imię nadane przez Jezusa staje się znakiem, że ktoś został zauważony i zapamiętany. Wezwanie w tym fragmencie wyprzedza gotowość, a relacja, z której wyrasta służba, ma znaczenie jeszcze przed jakimkolwiek posłaniem.

Zdanie „Ustanowił więc Dwunastu” opisuje decyzję Jezusa, a nie powstanie samorzutnej grupy uczniów. Wcześniej przywołał tych, których sam chciał; teraz Marek podaje, że ich ustanowił. Kolejne wersety wyjaśniają cel: mają Mu towarzyszyć, głosić naukę i otrzymać władzę wypędzania złych duchów. Bycie posłanym wyrasta tu z bliskości z Jezusem, nie z samej aktywności. Werset 16 zatrzymuje się jednak przy jednym imieniu: Szymonowi Jezus nadaje imię Piotr. Sam tekst nie objaśnia w tym miejscu, co ta zmiana imienia oznacza ani jaką rolę Piotr będzie później pełnił. Nie należy więc wkładać całej późniejszej historii w jedno zdanie. Można natomiast zauważyć, że Jezus nie tylko powołuje ludzi, lecz także nazywa konkretne osoby, rozpoczynając listę od Szymona. Ta lista obejmie ludzi o różnych cechach, a nawet Judasza, który Go wyda. Ustanowienie Dwunastu nie jest zatem świadectwem ich bezbłędności. Pokazuje raczej, że misja zaczyna się od wyboru Jezusa, a więź z Nim pozostaje jej centrum, choć powołani są ludźmi złożonymi i niedoskonałymi.

„Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr;” (Ewangelia Marka 3:16). Zanim pojawią się imiona, Marek opisuje, że Jezus wszedł na górę i przywołał tych, których sam chciał. Ci ludzie przyszli do Niego (Ewangelia Marka 3:13). Najpierw jest więc wybór i bliskość, a dopiero w dalszym wersecie wyraźnie zapisane jest posłanie: mieli być z Nim i głosić naukę (Ewangelia Marka 3:14). Przy pierwszym imieniu na liście ewangelista zatrzymuje się na nadanym przez Jezusa imieniu. Szymon otrzymuje imię Piotr. Tekst nie opisuje jeszcze jego zasług ani wypowiedzianych słów. Zapisuje decyzję Jezusa, a nie ocenę człowieka. Można sobie wyobrazić kogoś, kto przez lata żył według starych przyzwyczajeń i nagle usłyszał, że jest wzywany do czegoś nowego. Marka pokazuje, że nowa droga zaczyna się od przebywania z Jezusem, a służba wyrasta z tej relacji. Imię nadane Szymonowi mówi, że Bóg nie tylko powołuje, lecz także nadaje nową tożsamość, która ma kształtować dalsze życie wybranego człowieka.

W Ewangelii Marka 3:16 Szymon zostaje wymieniony jako pierwszy z Dwunastu, a zarazem jako ten, któremu Jezus nadał imię Piotr. To krótki zapis, lecz zawiera osobisty gest: pośród powołanych Jezus zwraca się do konkretnego człowieka i nadaje mu nowe imię. Ewangelia nie wyjaśnia tutaj, co Szymon w tej chwili czuje ani jak rozumie tę zmianę. Pozostawia jednak imię przy jego osobie, jak znak więzi, która zaczyna się od wezwania Jezusa. Wcześniej Marek mówi, że Dwunastu zostało ustanowionych, aby towarzyszyli Jezusowi i mogli zostać posłani do głoszenia nauki. Szymon nie otrzymuje więc imienia w odosobnieniu: zostaje włączony do wspólnoty, której życie będzie związane z obecnością i misją Jezusa. Nie jest to obietnica drogi wolnej od prób ani dowód, że od tej chwili wszystko w nim jest już ukształtowane. Ewangelia pokaże dalej, jak dojrzewa jego relacja z Nauczycielem. Nowe imię przypomina, że powołanie zaczyna się od spojrzenia Jezusa, nie od doskonałości człowieka. Szymon pozostaje Szymonem, a zarazem otrzymuje imię, pod którym będzie szedł za Jezusem.