Ewangelia Marka 3:18 – znaczenie i zastosowanie

Ta część listy dwunastu nie zawiera żadnego komentarza. Andrzej, Filip, Bartłomiej, Mateusz, Tomasz, Tadeusz i Szymon Gorliwy stoją obok siebie, a Ewangelia Marka nie opowiada o większości z nich nic poza samym imieniem. Ta cisza zatrzymuje uwagę, bo wiele ludzkich dróg przebiega w ten sposób, bez wielkich słów, bez świadków i bez rozgłosu. Warto jednak zauważyć, jak lista dba o każdego z osobna. Jakub pojawia się tu ponownie, ale jako syn Alfeusza, więc nie zlewa się z tym, który wcześniej został wymieniony jako syn Zebedeusza. Imię się powtarza, a człowiek pozostaje konkretny, osadzony we własnej rodzinie i w swoim miejscu. Szymon z kolei otrzymuje przydomek Gorliwy, który dodaje mu rysu ponad samo imię. Jezus ustanawia Dwunastu i wymienia ich po imieniu, jednego po drugim. To, co wygląda na suchy spis, pokazuje, że bliskość z Nim zaczyna się od bycia wymienionym z imienia. Ci mężczyźni nie zapisali się w pamięci dzięki wyjątkowym opisom, lecz dzięki temu, że zostali włączeni we wspólnotę przy Nim.

To zdanie jest częścią wykazu Dwunastu, nie samodzielnym opisem ich czynów. Marek wymienia Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, Tadeusza i Szymona Gorliwego, kontynuując listę rozpoczętą wcześniej. Sama kolejność nie wyjaśnia, dlaczego zostali powołani ani jakie były ich zasługi. Sens wykazu staje się wyraźniejszy w świetle wcześniejszych wersetów: Jezus ustanawia Dwunastu, „aby Mu towarzyszyli”, a następnie wysyła ich do głoszenia nauki i daje im władzę nad złymi duchami. Są więc najpierw konkretnymi osobami powołanymi do bliskości z Jezusem, a potem uczestnikami Jego misji. Marek podaje ich imiona, lecz nie dopowiada tu historii każdego z nich. Nawet określenie „Szymona Gorliwego” nie wystarcza, by pewnie odtworzyć jego poglądy czy biografię. Wykaz nie przedstawia grupy idealnych bohaterów. W sąsiednich wersetach pojawia się także Judasz, o którym Marek zaznacza, że wydał Jezusa. To ważny kontekst: powołanie do wspólnoty i misji nie oznacza, że każdy jej członek okaże się wierny. Ewangelista skupia uwagę na inicjatywie Jezusa, który gromadzi ludzi po imieniu i powierza im zadanie mimo ich różnej przyszłości.

Ten werset wygląda na suchą listę imion, ale wiele w nim zostaje powiedziane. Ewangelista wymienia dwunastu mężczyzn, których ustanowił Jezus. Przy niektórych nazwiskach dopisuje tylko to, co potrzebne do rozpoznania: ojca, przydomek albo miejsce w tej grupie. Nie ma tu opisu zalet ani rekomendacji. Ci ludzie zostali zapisani tacy, jacy byli. Warto zwrócić uwagę na cel tego wyboru. Według Ewangelii Marka 3:14 mieli Mu towarzyszyć, zanim zaczęli głosić naukę i wypędzać złe duchy. Bliskość z Jezusem stoi tu przed posłannictwem, a nie po nim. Lista łączy ludzi o różnych drogach i charakterach. Obok siebie stają Andrzej i Tomasz, Mateusz i Tadeusz, a także Szymon Gorliwy. Każde z tych imion trafia do tekstu bez upiększeń, obok pozostałych, jakby wszyscy byli równie ważni w tym wyborze. Wspólnota Jezusa powstaje z konkretnych imion, a nie z idealnych kandydatur. W tej prostej liście widać, że powołanie zaczyna się od imienia, a nie od doskonałości.

Imiona Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, Tadeusza i Szymona Gorliwego brzmią tu jak kolejne głosy wywoływane po imieniu. Marek nie zatrzymuje się przy ich zasługach ani nie opisuje ich charakterów. Wcześniej mówi, że Jezus ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, a potem mogli zostać posłani do głoszenia nauki. Najpierw więc pojawia się bliskość, z której wyrasta służba. Samo „dalej” porządkuje wyliczenie, nie ustanawia miary ważności. Każdy z tych ludzi należy do wspólnoty, choć każdy pozostaje osobny. Wśród nich jest także Szymon Gorliwy, którego przydomek nie zamienia go w samą cechę ani nie odsłania całej jego historii. Imię wskazuje na człowieka, którego Jezus włącza w drogę uczniów. Zaraz potem Ewangelia wymienia Judasza Iskariotę, który Go wydał. Ta bliskość w zapisie nie usuwa ciężaru zdrady; przypomina raczej, że powołanie nie czyni człowieka bezbłędnym. Lista nie przedstawia grona doskonałych postaci, lecz ludzi związanych z Jezusem i powierzonym im zadaniem. Ich imiona pozostają częścią opowieści także dlatego, że wiara zaczyna się od bycia wezwanym po imieniu.