Ewangelia Marka 3:15 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment pojawia się zaraz po słowach o tym, że Jezus ustanowił Dwunastu, aby byli z Nim i aby mógł ich wysyłać. Władza nad złymi duchami jest tu dalszym ciągiem tej samej myśli, a nie osobnym darem wręczonym komuś z zewnątrz. Najpierw jest bliskość, potem posłanie. Uczniowie nie zostali wezwani dlatego, że już wszystko rozumieli albo byli wystarczająco silni. Przyszli, bo Jezus ich przywołał, a dopiero w tej bliskości miało się okazać, czym mogą być dla innych. Może to być pociecha dla kogoś, kto czuje, że do większych zadań jeszcze nie dorasta i najpierw potrzebuje po prostu trwać przy Chrystusie. Według Ewangelii Marka 3:11 duchy nieczyste rozpoznawały Jezusa i padały przed Nim. Władza, o której mowa w tym wersecie, nie jest więc pokazem siły ani sposobem na zdobycie uznania. Wypływa z tego, kim jest Syn Boży, i zostaje przekazana tym, których On sam chciał mieć przy sobie.

W Ewangelii Marka 3:15 władza wypędzania złych duchów należy do misji, do której Jezus ustanawia Dwunastu. Nie jest przedstawiona jako ich niezależna moc ani jako znak osobistej wyższości. Werset łączy ją z wcześniejszym celem: mają być przy Jezusie i mają zostać przez Niego posłani, by głosić naukę. Ich działanie pozostaje więc zależne od Jego autorytetu. Najbliższy kontekst podkreśla tę różnicę. Złe duchy rozpoznają Jezusa jako Syna Bożego, lecz On zabrania im Go ujawniać. Sama znajomość prawdy nie oznacza zatem prawa do przemawiania w Jego imieniu. Uczniowie otrzymują zadanie od Jezusa; duchy nieczyste nie mogą określać, jak ma zostać ukazana Jego tożsamość. Wypędzanie złych duchów ukazuje, że panowanie Boga nie jest jedynie nauką o dobru, lecz stawia opór temu, co zniewala i niszczy. Marek nie podaje tu metody ani nie zachęca do szukania zła w każdym cierpieniu. Pokazuje konkretny znak posłannictwa Dwunastu: moc do działania nie wynika z nich samych, lecz z powierzonej im misji Jezusa.

Władza wypędzania złych duchów wyrasta z relacji z Jezusem. Ewangelista opisuje, że Jezus ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli. W Ewangelii Marka 3:15 pojawia się inny cel: „i by mieli władzę wypędzać złe duchy”. Wersety 14 i 15 podają kilka powodów wyboru, a nie kolejne etapy, które trzeba pokonać. Słowo „by” wskazuje cel, do którego zmierza powołanie. Kontrast w tym rozdziale jest wymowny. Duchy nieczyste poznają Jezusa i wołają: „Ty jesteś Syn Boży”. Jezus jednak surowo zabrania im ujawniać Jego tożsamość. Uczniowie zostali przywołani przez Tego, który sam wybrał, kogo chciał. Ich posłannictwo ma więc źródło poza nimi. Werset 15 łączy walkę duchową z codzienną służbą. Wypędzanie zła i głoszenie nauki należą do jednego posłannictwa. Uczeń działa w imieniu Chrystusa, więc jego odwaga może być pokorna. Ta władza czyni go wiernym sługą Tego, który go wybrał. Fragment mówi o władzy, którą Jezus daje uczniom, i o relacji, w której ta władza się rodzi. Każde działanie w jej mocy staje się przez to świadectwem wierności Temu, kto powołał.

Słowa „i by mieli władzę wypędzać złe duchy” należą do opisu ustanowienia Dwunastu. Jezus powołuje ich, aby Mu towarzyszyli, głosili naukę i otrzymali władzę, której źródłem nie jest ich własna siła. W Ewangelii Marka złe duchy rozpoznają Jezusa, lecz On nie pozwala im mówić o sobie. Sama wiedza o Nim nie oznacza więc jeszcze wierności Jego drodze. Władza dana uczniom jest związana z misją Jezusa i służy uwalnianiu ludzi spod działania zła. Nie jest obietnicą, że każdy wierzący będzie mógł rozkazywać złym duchom ani gwarancją, że wszelkie cierpienie ustąpi. Ten fragment mówi konkretnie o zadaniu Dwunastu; późniejsze wspólnoty chrześcijańskie różnie rozumieją, jak odnosi się ono do ich posługi. Obrazem tej sceny może być próg, przez który człowiek wychodzi z miejsca zniewolenia ku wolności. Uczniowie nie są źródłem tej wolności: zostają posłani przez Jezusa. Werset przypomina, że zło nie ma ostatniego słowa, ale zwycięstwo nie jest ludzkim triumfem. Jego początkiem pozostaje obecność Chrystusa i powierzona Mu misja.